Ακούει κανείς;

Ακούει κανείς

Η ψυχή της κραυγάζει, ουρλιάζει, ματώνει, πονάει…μα ποιος θα την ακούσει; Τα ερμητικά χείλη διπλοσφραγισμένα δεν της επιτρέπει να βγει. Τα δάκρυα δεν κυλούν από τις κόγχες των ματιών της. Το λευκό άλικο στο δέρμα της αυξάνεται. Κι όλοι οι ‘παντογνώστες’ βγάζουν πόρισμα ‘…είναι λόγω κακής διατροφής….Όλοι κοιτάζουν την νεαρή κοπέλα επιδερμικά, επιφανειακά, σχολιάζουν, δαχτυλοδείχνουν στο διάβα της. Εκείνη τα γνωρίζει αλλά τα αγνοεί. Τα υψωμένα από χρόνια τείχη δεν επιτρέπουν τις λέξεις να τρυπώσουν. Αγέρωχη, συνεχίζει να βαδίζει περήφανη στην πασαρέλα των κριτών.

Το βάρος ασήκωτο στους ώμους της. Λυγίζει, πέφτει, πληγώνεται αλλά ξανασηκώνεται. Πόσες φορές ακόμη; Πόσες φορές ακόμη θα αντέξει; Νοιώθει σαν το Σίσσυφο κυλάει τον μεγάλο βράχο, τον φτάνει στο πλάτωμα κι εκείνος ξανακυλάει κάτω. Και να αρχίζει την ίδια ατέρμονη διαδικασία. Όλη μέρα…κάθε μέρα…για πόσο ακόμη

                      ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

               

Οι μόνες λέξεις που κραυγάζει η σιωπή της και σαν αντίλαλος ηχούν στην άβυσσο της λησμονιάς. ”...Αχ Θεέ μου…γιατί τόση μοναξιά…γιατί τόση εσωτερική μοναξιά…δεν αντέχω…πόσο να αντέξω…; Συχωρνάμε αλλά και σήμερα το παράπονο με πιάνει…και τι ζητώ…κάποιος να αφουγκραστεί την σιωπή μου…να ακούσει την κραυγή μου…να απλώσει το χέρι του στον ώμο μου…να με δροσίσει με την παρέα του…να εναποθέσει την ψυχή του δίπλα στην δική μου…και να ράνει τις βαθιές πληγές μου…με βάλσαμο…με έναν χείμαρρο από βάλσαμα λόγια…και μία φράση…ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Και οι κραυγές ξαναρχίζουν…

Ακούει κανείς; Ακούει κανείς;      

…κι αν ακούει ας απαντήσει στην βουβή της ικεσία…

Νεκταρία Πουλτσίδη

Φωτογραφία: Jim Vene

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here