Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου, 2020
More
    Αρχική Συγγραφής Τέχνη Αποστολή Δεύτερη (Μέρος 4ο) - Νίκος Κατέχης

    Αποστολή Δεύτερη (Μέρος 4ο) – Νίκος Κατέχης

    -

    Αποστολή Δεύτερη

    Πέρασε την υπόλοιπή του μέρα με το να γυμνάζεται και να ψάχνει στο διαδίκτυο για αγγελίες εργασίας. Βρήκε μια καλή θέση στα κεντρικά ψυγεία ενός σούπερ μάρκετ. Θα μετέφερε κρέατα, θα τα ζύγιζε και ύστερα θα τα συσκεύαζε για να σταλθούν στα υποκαταστήματα όλης της πολιτείας.

    Ήταν καλή δουλειά γιατί θα απασχολούσε το κορμί του και θα απαιτούσε την πλήρη αφοσίωσή του, βοηθώντας τον να βγάζει από το μυαλό του το ποτό για κάμποσες ώρες. Όταν θα σχολούσε, θα φρόντιζε να βρει κάτι άλλο για να τ’ απασχολήσει για τις υπόλοιπες. Ίσως να ξεκινούσε μαθήματα δημιουργικής γραφής από το ίντερνετ, ή κάτι τέτοιο. Ανέκαθεν ήθελε να γράψει ένα κορυφαίο μυθιστόρημα με εξωγήινους και μυστικούς πράκτορες. Ή μια ιστορία με καουμπόηδες.

    Ωστόσο, όλα αυτά ήταν πιο εύκολο να τα σκεφτείς παρά να τα κάνεις. Το μυαλό του δεν ήταν το κουφάρι ενός αρνιού που θα μπορούσε να ξεκρεμάσει από το τσιγκέλι του, να το ζυγίσει και ύστερα να χορέψει βαλς μαζί του, καθώς το μετέφερε προς το φορτηγό του σούπερ μάρκετ. Το μυαλό του ήταν ένα ανεξέλεγκτο παιδί που το έσκαγε από το σπίτι κι εξερευνούσε κάθε επικίνδυνο λαγκάδι της ζωής του, όπως έκανε κάποτε κι ο ίδιος με τα μπαρ.

    Ετούτο το βράδυ, περιπλανιόταν στο δάσος των αναμνήσεων εκείνης της ημέρας. Έκοβε βόλτες μπροστά από το σπίτι της Λούσι, περιμένοντας τον Έντι να καταφθάσει, συνοδευόμενος από τους φίλους του τα ρεμάλια. Αυτό το παιδί τού είχε εξάψει την περιέργεια. Δεν ενδιαφερόταν και τόσο για εκείνον -το έκανε;-, όμως του θύμιζε μια πτυχή του εαυτού του που είχε σχεδόν ολότελα ξεχάσει. Ήταν κι αυτός ένα παιδί χωρίς πατέρα. Ένας επαναστάτης δίχως αιτία. Έπινε κι εκείνος για να ξεχάσει τα προβλήματα της εφηβικής του ζωής, ή τέλος πάντων, για να τ’ αντιμετωπίζει από μια διαφορετική σκοπιά. Ήτανε μόνος. Υπερβολικά μόνος. Η μοναξιά του πήγαζε βαθιά μέσα από τις κοιλότητες του μυαλού του κι ερχόταν σε αντίθεση με την υπέρμετρα μεγάλη κοινωνική του ζωή. Πονούσε, και το αλκοόλ χρησίμευε για να μουδιάζει αυτόν τον πόνο. Πήγαινε στοίχημα ότι το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και με τον μικρό του γιο και ανησυχούσε για το ποια θα ήταν η τελική κατάληξη. Εφόσον ήταν γιος του και αντιμετώπιζε την ίδια ακριβώς κατάσταση που αντιμετώπιζε κι ο ίδιος στην ηλικία του, αυτό δεν σήμαινε πως θα οδηγούνταν στο ίδιο ακριβώς σημείο στο οποίο είχε βρεθεί κι εκείνος;

    Ήλπιζε πως όχι.

    Αποστολή Δεύτερη

    Το επόμενο πρωί είχε κανονίσει να συναντηθεί με τον διευθυντή προσωπικού του σουπερμάρκετ. Ποτέ δεν πήγε. Αντ’ αυτού, πήρε το λεωφορείο και κατέβηκε στην ίδια στάση που είχε αποβιβαστεί την προηγούμενη μέρα. Αυτή τη φορά όμως δεν πήγε στο σπίτι της Λούσι, μα κάπου αλλού. Διέσχισε την οδό Φράνκλιν, προσπερνώντας το σπίτι με τις πολλές γλάστρες και έστριψε στα δεξιά, ακολουθώντας έναν κάθετο δρόμο που κατέληγε σε ένα σχολικό συγκρότημα μετρίου μεγέθους. Από εκεί μέσα θα έβγαινε ο Έντι εντός ολίγων ωρών και θα είχε την ευκαιρία να του μιλήσει σαν άντρας προς άντρα, για τον κίνδυνο του να είσαι εθισμένος σε κάτι που μπορεί να σε γκρεμίσει όπως γκρεμίστηκε κι ο πύργος της Βαβέλ όταν ξέφυγε από τα όριά του. Δεν θα του αποκάλυπτε πως ήταν ο πατέρας του, όμως θα του έδινε τις καλύτερες πατρικές συμβουλές που θα του έδιναν ποτέ. Το είχε σχεδιάσει αυτό το προηγούμενο βράδυ, όταν κατάλαβε πως οι τύψεις του δεν θα τον άφηναν να κοιμηθεί.

    Ναι, σύμφωνα με τον ψυχολόγο του, αρκούσε μόνο να ζητήσει μια συγγνώμη από τη γυναίκα του και να ξεκουμπιζόταν από το σπίτι της. Δεν χρειαζόταν καν να δει το κουτσούβελό του, αν όντως ήθελε να κάνει μια νέα αρχή. Ωστόσο, το να ξεκαθαρίσει απλώς το παρελθόν του δεν του έφτανε. Όχι όσο το μέλλον ενός νέου παιδιού -που τύχαινε να είναι ο γιος του- οδηγούνταν με γοργά βήματα προς το ικρίωμα.

    Και τότε ήταν που κατάλαβε τι ήταν αυτό που έλειπε πραγματικά από τη ζωή του, στη δική του περίπτωση: κάποιος να τον πιάσει από το αυτί και να τον τραβήξει έξω από τα μπαρ. Ή μάλλον όχι. Κάποιος να νοιαστεί πραγματικά για αυτόν και το μέλλον του, όπως έκανε κι εκείνος με τον Έντι.

    Αυτό ήταν που είχε ανάγκη.

    Αποστολή Δεύτερη

    Νίκος Κατέχης

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here