Κυριακή, 5 Απριλίου, 2020
More
    Αρχική Λόγω Τεχνών Call me by your name

    Call me by your name

    -

    Call me by your name (2017) Σκηνοθέτης: Luca Guadagnino Καστ: Armie Hammer, Timothée Chalamet, Michael Stuhlbarg.

    Γράφει η Σοφία Σαμιώτη

    Πλοκή: Είναι καλοκαίρι του 1983. Ο Elio Perlman περνά τις μέρες του με την οικογένειά του στη βίλα της οικογένειάς του στο Lombardy της Ιταλίας. Σύντομα γνωρίζει τον Oliver, έναν μαθητή διδακτορικού που κάνει την πρακτική του ως βοηθός του πατέρα του Elio. Μέσα από το λαμπερό ηλιοβασίλεμα της γύρω περιοχής, o Elio και ο Oliver ανακαλύπτουν την ογκώδη ομορφιά της αφύπνισης της επιθυμίας, στο διάστημα ενός καλοκαιριού που θα αλλάξει τις ζωές τους για πάντα…

    Κατ’ αρχάς να πω ότι αυτή είναι η πρώτη κριτική ταινίας που γράφω στη ζωή μου, οπότε ζητώ προκαταρκτικά συγγνώμη για τυχόν λάθη. Επίσης, να αναφέρω ότι ενώ κανονικά θα έπρεπε να κάνω κριτική σε μια πιο πρόσφατη ταινία, κατά λάθος είδα προχθές το «Call me by your name» στη 1 ώρα το πρωί και είναι η μόνη ταινία που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή για να κάνω οποιουδήποτε είδους κριτική.

    Αρχικά, το «Call me by your name» εξερευνά τις λεπτομέρειες της ιστορίας αγάπης του Elio και του Oliver, δύο νεαρών ανδρών που περνάνε μαζί το καλοκαίρι τους στη βόρεια Ιταλία και αναπτύσσουν έναν δεσμό που αλλάζει και διαμορφώνει την άποψή τους για τον έρωτα για την υπόλοιπη ζωή τους. Ο Elio είναι ένας 17χρονος που περνά τις μέρες του διαβάζοντας βιβλία, γράφοντας μουσική, πηγαίνοντας σε πάρτι και φλερτάροντας με τη φίλη του τη Marzia. Ο Oliver είναι ένας έξυπνος και όμορφος 24χρονος που κάνει το διδακτορικό του στην Αμερική και περνά το καλοκαίρι του στην Ιταλία, στη βίλα της οικογένειας του Elio. Ο πατέρας του Elio είναι ένας επιφανής καθηγητής, αυθεντία στην ελληνορωμαϊκή κουλτούρα, ο οποίος επιλέγει τον Oliver να ζήσει μαζί τους για 6 εβδομάδες με σκοπό να τον βοηθήσει σε ακαδημαϊκές εργασίες. Χωρίς να έχουν πολλά να κάνουν, οι δυο τους περνάνε πολύ χρόνο μαζί, με τον Elio να ξεναγεί τον Oliver στην περιοχή. Η σχέση τους ξεκινά αργά και σταδιακά, αλλά καθώς ο χρόνος περνάει, η σχέση τους ξεκινά να λάμπει σαν μια λαμπρή φλόγα στο σκοτάδι. Η ιστορία τους, όμως, έχει ημερομηνία λήξης, καθώς μετά από 6 εβδομάδες ο Oliver γυρνά στην Αμερική.

    Ακόμη, τo «Call me by your name» είναι μια ταινία queer αγάπης που δεν είναι τρόμος ή τραγωδία. Είναι ένα ομοφυλοφιλικό ρομάντζο, το οποίο αναφέρεται στην πραγματική σύνδεση μεταξύ δύο ατόμων. Την ίδια στιγμή, το Call me by your name δεν έχει μοναδικό σκοπό του να είναι αρεστό στο ευρύ κοινό, γεγονός που το κάνει ακόμα πιο μοναδικό. Πέρα από τη βαθιά ερωτική ένταση που υπάρχει στην ταινία, γίνεται επίσης αντιληπτή η ζωή που αναγκάζονταν να ζουν οι γκέι άντρες τη δεκαετία του 1980, στην οποία η ταινία διαδραματίζεται. Ως αποτέλεσμα, το «Call me by your name», καθιστά κάθε είδους φυσική επαφή μεταξύ των δύο χαρακτήρων απαραίτητη και γεμάτη ηλεκτρισμό.

    Δεν μπορώ να πω όμως ότι αφού είδα την ταινία είπα «A! o Timothée Chalamet έπαιξε τόσο καλά» ή «ο Armie Hammer έπαιξε τόσο καλά». Ήμουν τόσο γοητευμένη από την ιστορία και δεν σκεφτόμουν πόσο καλοί ήταν οι ηθοποιοί στη δουλειά τους. Αλλά την ίδια στιγμή, αν στο κάνει αυτό μια ταινία και εντελώς εντάξεις τον εαυτό σου σε αυτή, αυτό σημαίνει ότι οι ηθοποιοί έκαναν πολύ καλή δουλειά. Μπορώ να πω ότι προσωπικά η ταινία μπήκε στο τοπ 10 των αγαπημένων μου ταινιών, καθώς ήταν πολύ καλή από διάφορες πτυχές. Πέρα από τις υποκριτικές ικανότητες του καστ, ο σκηνοθέτης έχει ένα πολύ καλό μάτι όσον αφορά τις μικρές λεπτομέρειες και τη δημιουργία υλικού. Για παράδειγμα, στην αρχή της ταινίας δεν βλέπουμε τον Oliver από κοντά. Αυτό βοηθά στη σταδιακή ανάπτυξη του δεσμού μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Άλλο ένα παράδειγμα είναι η σκηνή στην οποία ο Oliver λέει στον Elio «Call me by your name and I’ll call you by mine» (μετάφραση: Φώναζέ με με το όνομά σου και θα σε φωνάζω με το δικό μου), όπου οι δύο πρωταγωνιστές είναι ξαπλωμένοι στο κρεβάτι και η κάμερα τους κοιτάει ανάποδα. Με τον τρόπο αυτό, ο Guadagninο αντανακλά οπτικά αυτή την αλλαγή ονόματος και παράλληλα δίνει μια στροφή στο αρχέτυπο του ρομαντικού κινηματογράφου, κάτι που ταιριάζει με την ιδέα της ταινίας.

    Παράλληλα, ο Guadagninο σπάνια αφήνει τον εαυτό του να πλησιάσει τους χαρακτήρες. Η ταινία είναι γυρισμένη με έναν τρόπο ο οποίος κάνει τον θεατή να πιστεύει ότι βλέπει με τα ίδια του τα μάτια τα τοπία της Ιταλίας και την αρχιτεκτονική του σπιτιού. Η κάμερα κινείται όπως τα ανθρώπινα μάτια και δεν κινείται από διάφορες πλευρές όπως οι περισσότερες ταινίες. Φαίνεται ότι ο σκηνοθέτης δεν θέλει ποτέ να χάσει τις τοποθεσίες, τον περιποιημένο φωτισμό, τα αξεσουάρ που κατασκευάζουν την αίσθηση της τάξης και ομορφιάς. Δίνεται η αίσθηση της καλοκαιρινής Ιταλίας, ενώ ο θεατής ποτέ δεν ξεχνά ότι η ταινία διαδραματίζεται σε μια άλλη χρονική περίοδο, σε ένα μέρος γεμάτο φύση και απλότητα.

    Η ταινία αυτή αποτελεί ένα σημαντικό σημείο του ΛΟΑΤΚΙ σινεμά. Φυσικά μπορεί να την απολαύσει ο οποιοσδήποτε, όχι μόνο τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Αλλά αυτή δεν είναι μια ταινία όπου οι δύο πρωταγωνιστές “τυχαίνει να είναι γκέι”. Το να είναι γκέι, το οποίο περιλαμβάνει στιγμές οικειότητας, είναι απαραίτητο για την ιστορία. Το «Call me by your name» μπορεί να αγγίξει τους πάντες μόνο αν είναι για δυο συγκεκριμένους ανθρώπους. Ποτέ σε ένα εκατομμύριο χρόνια, δεν θα άλλαζα κάτι σε αυτή την ταινία.

    Call me by your name

    Μια από τις πιο αξιοσημείωτες πτυχές της ταινίας είναι ότι καταφέρνει να κάνει οποιοδήποτε θεατή, ανεξάρτητα τον σεξουαλικό προσανατολισμό του, να θέλει να ζήσει εκείνο το καλοκαίρι στην Ιταλία με τους δύο πρωταγωνιστές. Το «Call me by your name» φτάνει σε μια αισθησιακή και συναισθηματική διάσταση που διασχίζει τους φραγμούς των φύλων, στον βαθμό που δεν είναι απλά μια ομοφυλοφιλική σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων αλλά μια ιστορία επιθυμίας και αγάπης. Έτσι, η έξυπνη και ευαίσθητη μεταχείριση που λαμβάνει η ιστορία την καθιστά τόσο οικουμενική, ώστε να καταφέρνει να ξεπεράσει κάθε ετικέτα. Αυτή η αίσθηση ότι είναι μια ταινία για την αγάπη και την επιθυμία αντί για την ομοφυλοφιλία είναι αρκετά πολύπλοκη σχέση με τις ιδέες του Ηράκλειτου. Η φράση «φώναζέ με με το όνομά σου» λειτουργεί ως ποιητική μεταφορά για να δηλώσει ότι η σχέση τους είναι τόσο ισχυρή, ώστε είναι σχεδόν το ίδιο πρόσωπο, και έχει μια βαθύτερη διάσταση από όσο φαίνεται.

    Σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι όλα τα γράμματα του ονόματος “Elio” περιέχονται στο “Oliver”. Η βασική ιδέα είναι ότι η πραγματικότητα είναι αντιφατική από τη φύση, παραφράζοντας τον ίδιο τον Ηράκλειτο: ένας ποταμός είναι πάντα ο ίδιος, αλλά τα νερά του είναι πάντα διαφορετικά. Σε ένα επιφανειακό επίπεδο μπορεί να ειπωθεί ότι ο Elio και ο Oliver είναι διαφορετικά άτομα, καθένα στο στάδιο της ζωής τους, αλλά ταυτόχρονα είναι τα ίδια. Ωστόσο, εάν επεκταθεί η προοπτική, θα ήταν σημαντικό να αναφερθεί ότι αυτό που τους κάνει ίσους είναι η επιθυμία τους. Έτσι, η επιθυμία είναι ο ποταμός και τα άτομα είναι τα νερά που ρέουν μέσα από αυτό. Εξ ου και το σημαντικό είναι η παθιασμένη και παράλογη εκδήλωση ενός αισθήματος, κάτι που θα υπάρχει πάντα, και όχι η αντίληψη ότι πρόκειται για ένα συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό, το οποίο είναι βασικά μια λεπτομέρεια που δεν έχει τόση σημασία.

    Τέλος, αν αποφασίσετε να δείτε την ταινία μετά, προτείνω να δείτε τους τίτλους τέλους. Δεν μπορώ να πω πολλά χωρίς να αποκαλύψω τι γίνεται, αλλά αυτή η ιστορία αγάπης τελειώνει με έναν επίλογο αρκετά έντονο, στον οποίο ο χαρακτήρας κοιτά την κάμερα στεγνά και σε προκαλεί να μοιραστείς τα συναισθήματά του. Η τελευταία αυτή σκηνή είναι κριτική για την ταινία. Δεν είναι μια απλή, μετά τίτλων σκηνή όπως αυτές της Marvel, αλλά μια σκηνή ωμού και έντονου συναισθήματος. Ο θεατής, ακούγοντας το τραγούδι των τίτλων τέλους και καθώς «χωνεύει» τι είδε μόλις, κατανοεί τα συναισθήματα που ζούσε αυτός ο χαρακτήρας επί έξι εβδομάδες και πώς τον στιγμάτισαν για την υπόλοιπη ζωή του. Προσωπικά, προτείνω ανεπιφύλακτα την ταινία, καθώς η πρώτη μου σκέψη μόλις τελείωσε ήταν «Ουάου, αυτό πόνεσε», αλλά μετά συνειδητοποίησα πόσο καλή είναι πραγματικά.

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here