Δευτέρα, Σεπτέμβριος 16, 2019
More
    Αρχική Συγγραφής Τέχνη Δανάη - Κεφάλαιο 3 - Τι έγινε χθες; - Στέλλα Στραύκου

    Δανάη – Κεφάλαιο 3 – Τι έγινε χθες; – Στέλλα Στραύκου

    -

    Δανάη – Τι έγινε χθες;

    Κεφάλαιο 3ο

    “Τι…τι συμβαίνει…;” αισθάνομαι το κεφάλι μου βαρύ. Τα πάντα γυρίζουν, τα μάτια μου δυσκολεύονται να εστιάσουν… Κάποιος είναι στο δωμάτιο μου….όχι στο σπίτι μου…Περίμενε…δεν είμαι σπίτι μου. Τι έγινε; Σηκώνομαι από το κρεβάτι και κοιτάζω το δωμάτιο που βρισκόμουν…δεν μου θυμίζει τίποτα.

    Πανικοβάλλομαι, δεν είναι κανείς εδώ…Το δωμάτιο μοιάζει παλιό, με παλιό κρεβάτι, ντουλάπες. διακοσμητικά. Παραπατάω…νοιώθω να μηνίγγια μου να πάλλονται. Κοιτάω με αγωνία το σώμα μου…φοράω τα ρούχα που φόραγα χθες στο πάρτι, μόνο που βρωμάνε αλκοόλ και τσιγάρο. Το πάρτι ναι…πήγαμε εκεί και περάσαμε καλά. Χορός, μουσική ευχάριστοι άνθρωποι… Κατά τις 3 είπαμε να πάμε Κεραμεικό, ναι το θυμάμαι… φάγαμε και μετά ένα ακόμα ποτό. Από εκεί και πέρα το κενό. Ο Γιώργος ναι…Με φλέρταρε όλο το βράδυ, αυτός πρότεινε να συνεχίσουμε το βράδυ μας. Η Μαρία είχε κουραστεί και είπε να γυρίσει σπίτι της ενώ η Αγγελική με ακολούθησε μέχρι…δεν θυμάμαι…

    Τα πάντα γυρίζουν…πόσα χρόνια είχα να το πάθω αυτό… είχα ξεχάσει το άσχημο συναίσθημα του πρωινού μετά από ποτά. Ξανακάθομαι στο κρεβάτι και βλέπω τα παπούτσια μου… Τα φοράω και σηκώνομαι. Με πιάνει αναγούλα, τρέχω γρήγορα έξω και μπαίνω στο πρώτο δωμάτιο που βρήκα. Ήταν το μπάνιο, πάλι καλά.

    Λίγα λεπτά αργότερα βγαίνω σιγά σιγά έξω. Ακούω μουσική από κάπου, μάλλον από την κουζίνα. Προχωράω προσεκτικά, ενώ η μουσική ανεβαίνει σε ένταση με κάθε βήμα.

    “Έλα μάνα! Ναι…Καλά είμαι, εσείς; Όχι, όχι… Ναι! Μην σε αγχώνει. Το ξέρω αλλά είναι μικρός πρέπει να μάθει. Δεν θα τον στείλουμε και αναμορφωτήριο επειδή 16 χρονών σούφρωσε δυο μπύρες από το μπαρ… Θα μιλήσω εγώ με τον ιδιοκτήτη. Το ξέρω ότι σε παίρνει συνέχεια τηλέφωνο και σε ενοχλεί…Μην με διακόπτεις…Εντάξει…θα τα κανονίσω εγώ…Όλα καλά εκεί; Ωραία…Θα τα πούμε…”

    Τι ήταν αυτό τώρα…τι φάση; Που είμαι;;; Πάλι καλά μου κόβει και περιμένω λίγο πριν εμφανιστώ. Αδιαμφισβήτητα ήταν ο Γιώργος, την θυμάμαι πολύ καλά τη φωνή… Τι παίχτηκε τώρα;

    “Κα…Καλημέρα…” ψιθυρίζω με μια φωνή που δεν έμοιαζε με την δική μου. Καθαρίζω τον λαιμό μου και κοιτάω τον χώρο. Μια κουζίνα ενωμένη με το καθιστικό. Ένα μεγάλο γραφείο με έναν υπολογιστή σε μια από τις γωνίες δίπλα στο παράθυρο και ένα κρεβάτι ξέστρωτο στην άλλη γωνία. Ο ένας καναπές με το τραπεζάκι μπροστά του επίσης με σκεπάσματα πάνω του. Στον χώρο της κουζίνας ένα παλιό τραπέζι με τράπουλές απάνω και τέσσερις καρέκλες περιμετρικά του. Ο Γιώργος, και αυτός με τα χθεσινά ρούχα του, να με κοιτάει και να περιμένει να πω κάτι.

    “Μήπως υπάρχει καθόλου καφές; Και λίγο νερό;” καταφέρνω να πω κανονικά, και σηκώνεται από την θέση του στο γραφείο κατευθυνόμενος προς την κουζίνα. Μαζεύει τις τράπουλες και φτιάχνει καφέ και για τους δυο μας. Ελληνικό…τον αγαπημένο μου…

    Φέρνει τους καφέδες και το νερό, κάθεται δίπλα μου και σταυρώνει τα δάχτυλα του. Πίνω μονορούφι το νερό και ρουφάω λίγο από τον καφέ. Καίει αλλά μου είναι τόσο ευχάριστος. Σηκώνεται μου γεμίζει πάλι το ποτήρι με νερό και μου φέρνει ασπιρίνη.

    “Σε ευχαριστώ…Πραγματικά το κεφάλι μου πάει να σπάσει!” Κατεβάζω δύο ασπιρίνες και πίνω και το υπόλοιπο νερό. Έπειτα από λίγο αισθάνομαι καλύτερα.

    “Τι έγινε χθες; Πως και κοιμήθηκα εδώ;” προσπαθώ να μάθω τι έγινε αλλά ο Γιώργος δεν λέει να απαντήσει

    “Γιώργο; Που είναι η Αγγελική; Γιατί με έφερες εδώ; Και για να έχουμε καλό ερώτημα εδώ μένεις;” πιέζω λίγο ακόμα, αν και από ότι βλέπω είναι το τελευταίο που τον ενδιαφέρει στην παρούσα φάση.

    Αφήνει έναν εκνευρισμένο αναστεναγμό, και καταλαβαίνω ότι του είμαι βάρος. Πίνω δύο ρουφηξιές από τον καφέ και εντοπίζω την τσάντα μου πάνω στον καναπέ. Σηκώνομαι και την ανοίγω. Βγάζω το κινητό και κοιτάω την ώρα… Τρεις το μεσημέρι, κλήσεις 5 από την μητέρα μου και άλλες 7 από τον πατέρα μου. Ωχ…ανησύχησαν σίγουρα.

    “Σε ευχαριστώ για την φιλοξενία, γεια σου…” του πετάω βιαστικά και βγαίνω γρήγορα από την πόρτα.

    Δανάη – Τι έγινε χθες;

    Μόλις φτάνω σπίτι μου, γδύνομαι γρήγορα και μπαίνω για ένα χλιαρό ντους. Το τηλέφωνο αρχίζει πάλι να χτυπάει αλλά εγώ αφήνω το νερό να τρέξει από τα μαλλιά μου μέχρι που φτάνει στην μπανιέρα και μου απαλύνει σώμα και πνεύμα. Δέκα λεπτά αργότερα, σκουπίζομαι με την πετσέτα και κάθομαι στο κρεβάτι μου ανανεωμένη.

    “Έλα μπαμπά…Ναι συγνώμη….είχα ξεχάσει το κινητό σε μια φίλη χθες και τώρα πήγα και το πήρα…Ναι όλα καλά!! Φιλιά στην μαμά!! Γεια!!” πάει και αυτό.

    “Παρακαλώ;”

    “Έλα Αγγελική εγώ είμαι! Η Δανάη!”

    “Ώπα! Για δες ποια αποφάσισε να εμφανιστεί…Πέρασες καλά χθες;;;” με ρωτάει πονηρά

    “Τι εννοείς;”

    “Σε έχασα κάποια στιγμή μετά το ποτό, ή μάλλον ποιο ποτό, ποτά καλύτερα…τέσσερα ήταν. Είχες φύγει, μίλησα με τον Γιώργο και μου είπε ότι δεν αισθανόσουν καλά και φύγατε μαζί. Καλό παιδί ο Γιώργος! Αν δεν ήταν 6 χρόνια μεγαλύτερος μου θα στον είχα πάρει!! Αν καταλαβαίνεις τι εννοώ…” καθώς μιλάει επεξεργάζομαι αυτά που μου λέει…όντως πήραμε ταξί και φύγαμε μαζί. Εγώ να του λέω για την ζωή μου και αυτός να με βάζει μέσα στο σπίτι του, και μετά να με σκεπάζει με μια κουβέρτα στο κρεβάτι και να κλείνει το φως και την πόρτα.

    “Αυτά έγιναν χθες που λες…Εγώ πάλι κάθισα μέχρι το πρωί και έφυγα για το σπίτι με το πρώτο μετρό. Μην νομίζεις, και εγώ τώρα ξύπνησα…” πονάνε πάλι τα μηνίγγια μου.

    “Εντάξει Αγγελικούλα, σε ευχαριστώ!! Θα τα πούμε και στη σχολή! Έλα μου γεια!!” βιάζομαι να κλείσω…ψάχνω το κινητό μπας και έχω το νούμερο του Γιώργου. Να του ζητήσω συγνώμη για τη χθεσινή μου συμπεριφορά…ένας θεός ξέρει τι του έλεγα.

    Δανάη – Τι έγινε χθες;

    Στέλλα Στραύκου

    Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών
    Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αγαπάμε τις λέξεις σε όποια τους μορφή κι αν τυπώνονται: άρθρα, ειδήσεις, λογοτεχνία, ποίηση και δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο. Σας ενημερώνουμε για δραστηριότητες παλιές και καινούριες. Ελάτε μαζί μας να παίξουμε με τα λόγια που γράφονται!

    Απάντηση