ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ «ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΓΙ’ ΑΓΑΠΗ»

Χάρτινη καρδιά

Όμορφα λόγια να φορώ

δεν έχω να σου τάξω,

ούτε και όμορφες μπογιές

με μυστικές μου συνταγές,

τον κόσμο σου ν’ αλλάξω.

Φτερά δεν έχω να πετώ

τα σύννεφα να φτάσω,

με μιαν απόχη σα βαστώ,

όλα τ’ αστέρια να τρυγώ,

για σένα να φυλάξω.

Μόνο μια χάρτινη καρδιά

κρατώ σα γονατίζω,

να σε προσέχει στα κρυφά,

στα βράδια σου τα σκοτεινά,

για σένα τη χαρίζω.

ποιήματα

Του έρωτα

Εγώ χορεύω στο ρυθμό του παραδείσου μου,

στο παλμό της μουσικής που με πλανεύει.

Μεθώ στο βλέμμα σου και χάνομαι,

σέρνομαι, σβήνω, ξεψυχώ.

Ένα ταξίδι το κορμί σου με το χάδι μου,

μια τρικυμία τα μαλλιά μου στο φιλί σου.

Κλείνουν τα βλέφαρα και ηρεμούν στο προσκεφάλι σου.

Σου παραδίνομαι.

Σου ξεγυμνώνω την ψυχή μου, στη χαρίζω,

πάρ’ την και κάν’ την ό,τι θες.

Είναι δική σου.

Σ’ αγαπώ!

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ «ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ»

Έχε γεια

Άνοιξα φτερά,

θάρρος στην καρδιά

κι εσύ πατρίδα μου γλυκιά

έχε γεια!

Όπου κι αν βρεθώ,

αίμα μου καυτό,

τάμα στο θεό

θα σ’ αγαπώ!

 

 ποιήματα

Να θυμάσαι

Να θυμάσαι,

σε κάθε βήμα του καιρού,

σε όποιο θυμό τ’ ανέμου,

θα ’μαι εκεί, θα σε φυλώ,

να μη φοβάσαι μοναχός.

Γοργόνα του πελάγου θ’ ανεμίζω.

Θα ’μαι κοντά σου

συντροφιά

να μη σου λείπω

ούτε λεπτό,

σαν προσευχή,

σα φυλαχτό.

ποιήματα

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ «ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ»

Μετάλλαξη

Τα όνειρα καίγονται

και γίνονται εφιάλτες.

Ίσως γιατί ξεθύμαναν

οι στεναγμοί.

Μεταλλαγμένες παραισθήσεις

κι ανέμου ζάλη

σε καιρό

ολοκληρωτικής ισοπέδωσης.

Ακούει κανείς;

Με χέρια γαντζωμένα όπου βρούνε

μουλιάζουν τα κορμιά στην παγωνιά

κι αλύπητα το κύμα τους χτυπά

ψυχή να παραδώσουν.

Ακούει κανείς;

Άγριος καιρός, δε λογαριάζει

και ουρλιαχτά ξυπνούν τη λύπη.

Πέρα στα βράχια παραλύει

κι ο τελευταίος στεναγμός.

Ακούει κανείς;

Μια μάνα μοναχή γυμνή παλεύει,

με πείσμα την ανάσα της κεντά.

Στην αγκαλιά της το παιδί λυγά,

στη φρίκη δε σαλεύει.

Ακούει κανείς;

Απόμεινε ο καημός της στα σκοτάδια

για τ’ άδικο της άμοιρης ζωής.

Χαράματα και άνοιξε η πληγή,

ευχή και οδυρμός.

Ακούει κανείς;

Παντού και πάντα φονικό τοπίο,

χειμώνας στην καρδιά φαρμακερός.

Το δάκρυ ρέει ποταμός

κι η γη χαροπαλεύει.

Ακούει κανείς;

ποιήματα

 

Φωτογραφίες: Jim Vene

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here