Δύο φίλοι

Ένας μέλος της παρέας μας αποφάσισε να μοιραστεί μαζί μας ένα κείμενό του.

Δύο φίλοι πορευόντουσαν κάποτε μαζί σε ένα δρόμο. Ξαφνικά, ο ένας γυρίζει και λέει στον άλλο.

-Φίλε μου, θα μπορούσες να περάσεις αύριο από το σπίτι μου και να με βοηθήσεις στο βάψιμο του σπιτιού;

-Ξέρεις, απάντησε ο άλλος, δε θα μπορέσω αύριο. Έχω αρκετή δουλειά στο γραφείο και θα αργήσω να επιστρέψω στο σπίτι.

-Θα μπορούσες τότε να έρθεις μεθαύριο; τον ρώτησε. Έχω μεγάλη ανάγκη επειδή περιμένω κάποιες εξετάσεις και θα ήθελα να έχω έναν δικό μου άνθρωπο δίπλα μου για να πάμε μαζί στο γιατρό.

-Ξέρεις, απάντησε πάλι εκείνος, δε θα μπορώ ούτε μεθαύριο. Έχω να φροντίσω τον κήπο μου και όλη μου η προσοχή θα είναι αφοσιωμένη εκεί.

Δύο φίλοι-Θα μπορούσες να έρθεις τότε τρεις ημέρες μετά; τον ρώτησε πάλι. Θα χρειαστώ κάποιες σημειώσεις για μία εργασία που ετοιμάζω και γνωρίζω πως έχεις κάποια βιβλία που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν.

-Δυστυχώς, αποκρίθηκε ξανά εκείνος,  είμαι καλεσμένος σε μία γιορτή και δε θα μπορέσω να σε εξυπηρετήσω…

Πέρασαν οι ημέρες και οι δύο φίλοι συναντήθηκαν ξανά. Τότε, ο δεύτερος φίλος που αρνούταν διαρκώς, άρχισε να ρωτάει τον άλλο:

-Θα μπορούσες να έρθεις αύριο από το σπίτι μου; Η μητέρα μου είχε ένα ατύχημα και  αν ερχόσουν θα με βοηθούσες να τη μεταφέρω στο κρεβάτι.

-Ξέρεις, απάντησε τότε ο άλλος, δε θα είμαι στο σπίτι αύριο.

-Θα μπορούσες τότε, ρώτησε ξανά, να περάσεις μεθαύριο; Έχω μεγάλη ανάγκη, όποια ώρα και να θελήσεις να έρθεις, θα περιμένω χωρίς να έχω τίποτα άλλο να κάνω.

Και τότε, ο πρώτος φίλος αποκρίθηκε:

-Πού ήσουν τις στιγμές της δικής μου ανάγκης; Μου γυρνούσες την πλάτη αλλά τώρα που έπεσες στη δική μου ανάγκη, όλες σου τις ώρες θα με περιμένεις. Έτσι είναι οι άνθρωποι, πάντοτε θα έχουν χρόνο, διάθεση και θα δημιουργούν τις ευκαιρίες να σε πλησιάσουν όταν πέσουν στην ανάγκη σου….

Μαρία Σκαμπαρδώνη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here