Δευτέρα, 30 Αυγούστου, 2021
More
    ΑρχικήΣειρές: Μεταφρασμένη ΛογοτεχνίαForgotten Realms - The Dark Elf Trilogy - R. A. Salvatore

    Forgotten Realms – The Dark Elf Trilogy – R. A. Salvatore

    -

    Forgotten Realms – The Dark Elf Trilogy

    Διαβάζουμε ειδήσεις και ενημερωνόμαστε καθημερινά για όλα αυτά τα δεινά που γίνονται στον κόσμο, με τους πολέμους, τη φτώχεια και την πείνα. Σκεφτόμαστε πόσο τυχεροί είμαστε που δεν γεννηθήκαμε εν μέσω ενός τέτοιου αναβρασμού, μαρτυρίου ή ακόμα και κατάντιας.

    Γράφει ο Παντελής Μαυρομμάτης

    Οι αρρώστιες σε τριτοκοσμικές χώρες (και όχι μόνο, ειδικά τώρα με την πανδημία) και οι σκοτωμοί τείνουν πλέον να γίνουν μια συνήθης είδηση, και το μόνο σίγουρο είναι πως ορισμένοι από εμάς τολμήσαμε κάποια στιγμή ή τολμάμε ακόμη να κοιτάξουμε την ανθρωπότητα με τα κιάλια της ανθρωπιάς. Μόνο που η συμπόνια από μόνη της δεν αρκεί, προκειμένου να μπει κάποτε ένα τέλος σε όλο αυτό.

    Κι όμως, υπάρχει κάτι ακόμα χειρότερο από το να σε μισεί η ίδια η ζωή, η μοίρα και οι αντίπαλοι στρατοί: το να σε θέλει νεκρό η ίδια σου η οικογένεια. Αυτή είναι λοιπόν η αρχή της ιστορίας του συμπαθέστατου Ντριτζ Ντο Έρντεν, ενός νταρκ ελφ (ή ντρόου) από την υπόγεια πόλη της Μεντζομπεράτζαν.

    Λίγους φίλους είχα στη ζωή μου και, ακόμη κι αν ζήσω χίλια χρόνια, υποψιάζομαι ότι αυτό δεν θα αλλάξει. Αυτό όμως ελάχιστα με θλίβει… Πραγματικά, είναι μεγαλύτερες οι χαρές που μπορεί κανείς να μοιραστεί με άλλους…

    Ο Ντριτζ δεν επέλεξε να γεννηθεί σε μια κοινωνία που ο καθένας μισεί τους πάντες γύρω του εκτός κι αν έχει να κερδίσει από αυτούς δύναμη, πλούτη ή εξουσία. Όμως δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνηθίσει την επιβίωση εκεί κάτω, στα σκοτάδια του Άντερνταρκ, όπου οι αδερφές του και η ίδια του η μητέρα τον θεωρούν εξαρχής βάρος. Σύντομα όμως αυτό το βάρος θα πρέπει να βγει από τη μέση με κάθε τρόπο, γιατί πολύ απλά η καρδιά του Ντριτζ διαφέρει από τις άλλες. Κοινώς, τους χαλάει την πιάτσα. Είναι φοβισμένη, αγνή.

    Η τριλογία The Dark Elf Trilogy φροντίζει να κάνει στον αναγνώστη μια κατατοπιστικότατη εισαγωγή στην εξαιρετική σειρά Forgotten Realms, του υπέροχου R.A. Salvatore, προετοιμάζοντάς τον ιδανικά για αυτό που θα επακολουθήσει με τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς. Η πρώτη σκηνή του πρώτου βιβλίου της τριλογίας (Πατρίδα), με την τεράστια σαύρα που ανεβαίνει στον τοίχο εν μέσω σκοταδιού, είναι απλά εκπληκτική. Περιττό να πω ότι περίμενα να τελειώσει προκειμένου να συνεχίσω να αναπνέω. Και αυτό ήταν μόνο η αρχή…

    The Dark Elf TrilogyΤι υπάρχει εκεί κάτω, στο σκοτεινό και σπηλαιώδες Άντερνταρκ με τους τεράστιους σταλακτίτες, τους λαβυρινθώδεις διαδρόμους και τα τρομακτικά πλάσματα που καραδοκούν πίσω από κάθε πέτρινο όγκο ή σχισμή των θεόρατων λίθων και τοιχωμάτων; Άπλετο μίσος, κακία και μοχθηρία. Όλοι εναντίον όλων και κυρίως οι οίκοι (κάτι παραπλήσιο με τα σόγια, τους συγγενείς) της μεγάλης αυτής κοινωνίας. Σφάζονται μεταξύ τους γιατί έτσι υπαγορεύουν τα κρυφά «πρέπει» των νταρκ ελφ. Το «ο θάνατός σου η ζωή μου» επιβάλλεται να βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο των σκέψεων ενός αληθινού ντρόου, όμως ΚΑΙ για αυτό υπάρχει η (αν)ηθική κάλυψη που παρέχει η λατρεία στην τρομερή Βασίλισσα Αράχνη.

    Όποιος σκοτώσει κάποιον είναι και με τη βούλα αθώος, με μία βασική προϋπόθεση: να μην υπάρχει ούτε ένας μάρτυρας στον φόνο. Να μην υπάρχει ζωντανός μάρτυρας, για την ακρίβεια, και αυτή η τελευταία διευκρίνιση κάνει αρκετά πιο εύκολη υπόθεση την αθωότητα των δολοφόνων.

    Όμως η παράνοια δεν σταματάει εκεί. Κάθε οικογένεια απαγορεύεται να έχει πάνω από ένα αρσενικό τέκνο. Το κάθε επόμενο αγόρι που θα γεννιέται επιβάλλεται να θανατωθεί, να θυσιαστεί στον βωμό της μοχθηρής Βασίλισσας Αράχνης. Εκτός και αν η οικογένεια καταφέρει να αποκρύψει τη γέννηση του πρωτότοκου αρσενικού.

    Μοναδική διέξοδος από όλη αυτή την τρέλα για τον νεαρό Ντριτζ είναι η Ακαδημία, εκεί που όλοι ανεξαιρέτως οι νταρκ ελφ πρέπει να φοιτήσουν, προκειμένου να χαράξουν το μέλλον τους και να μην παραμείνουν άχρηστοι. Οι επιλογές φοίτησης είναι τρεις: πολεμιστής, μάγος ή ιέρεια της Λοθ. Όμως για να αποφοιτήσει κάποιος από εκεί, ιδιαίτερα αν επιδιώκει και μια καλή θέση στον τελικό πίνακα κατάταξης, θα πρέπει να γίνει καθίκι. Να μισήσει, όπως ούτως ή άλλως οφείλει βάσει της καταγωγής του, να κοροϊδέψει, να πονηρευτεί, μα πάνω απ’ όλα να παραβεί τους αυστηρούς κανόνες της ανύπαρκτης ηθικής.

    Να σκοτώσει.

    Έπειτα από τεράστιο αγώνα και με συνεχείς δολοπλοκίες εις βάρος του, ο Ντριτζ καταφέρνει όχι μόνο να αποφοιτήσει από την Ακαδημία, αλλά και να γίνει ένας από τους καλύτερους ντρόου πολεμιστές. Η ειδικότητά του; Τα γιαταγάνια. Τα παίζει στα δάχτυλα τόσο εντυπωσιακά, λες και αυτά αψηφούν τους νόμους της βαρύτητας και της φυσικής. Και όλα αυτά τα οφείλει στον μοναδικό ντρόου της Μεντζομπεράτζαν που όχι μόνο παραμένει αγνός, αλλά και κάνει τα πάντα να τον βοηθήσει. Κάτι σαν σκοπό ζωής. Ο Ζακναφέιν, ο δάσκαλός του, ο εκπαιδευτής του, είναι ο μεγαλύτερος καθοδηγητής που έμελλε να έχει ο Ντριτζ στη μακρόχρονη ζωή του. Και όχι μόνο στις μονομαχίες και στα γιαταγάνια. Κυρίως στις αξίες.

    Αυτό όμως θα το διαπιστώσουν σύντομα οι γεμάτες μίσος αδερφές του, οι οποίες με τη σειρά τους θα ενημερώσουν την πανίσχυρη μητέρα τους. Όλες, μα όλες, κατέχουν υψηλή θέση στην κοινωνία των νταρκ ελφ. Είναι υπηρέτριες του κακού. Είναι ιέρειες της Λοθ.

    Σύντομα θα συνειδητοποιήσουν ότι η ανταρσία του αδερφού τους, του γιου της, είναι προ των πυλών. Η λύση για αυτό είναι μία. Θα τον χτυπήσουν στο πιο ευάλωτο σημείο του, στην αγάπη του για τον Ζακναφέιν. Αυτή είναι και η στιγμή όπου για πρώτη φορά ο Ντριτζ θα αισθανθεί μέσα του οργή για την ίδια του τη φυλή. Και η επανάσταση αρχίζει. Νύχτα.

    Μια νύχτα μέσα στην ούτως ή άλλως ατέλειωτη νύχτα των υπογείων του Άντερνταρκ…

    Η αρχή της ιστορίας Forgotten Realms: The Dark Elf Trilogy είναι με τέτοιο τρόπο δοσμένη, ώστε είναι αναπόφευκτο να ταυτιστεί ο αναγνώστης με τον Ντριτζ. Σε τούτο βέβαια βοηθάνε πάρα πολύ τα, ελάχιστα βέβαια (δεν χρειάζονται περισσότερα), κομμάτια του βιβλίου όπου ο πρωταγωνιστής προβαίνει σε μια εσωτερική αναζήτηση, συνήθως έπειτα από κάποια συνταρακτική εξέλιξη στην ιστορία του. Η γραφή σε αυτά τα σημεία μετατρέπεται από τριτοπρόσωπη σε πρωτοπρόσωπη και αυτό είναι πιστεύω ένα από τα ωραιότερα στοιχεία της αφήγησης του συγγραφέα.

    Οι περιπέτειες του Ντριτζ μόλις δραπετεύσει από τη Μεντζομπεράτζαν είναι τόσο εντυπωσιακές, ώστε είμαι βέβαιος πως κάποια στιγμή τη συγκεκριμένη τριλογία θα την ξαναδιαβάσω. Εννοείται υπό τους ήχους του The Bard’s Song, από τους Blind Guardian (το In The Forest καλύτερα, αν και όλο το Somewhere Far Beyond είναι δισκάρα), ή ακόμα και από τους Emyn Muil (το εξώφυλλο από το Elenion Ancalima είναι θαρρείς παρμένο από το Forgotten Realms).

    Οι στιγμές της τριλογίας που ξεχώρισα, πάνω στην προσπάθεια του Ντριτζ να δραπετεύσει από την οργή και τη μανία για εκδίκηση του οίκου του αλλά και των υπολοίπων νταρκ ελφ κατ’ επέκταση, είναι αρκετές. Πλην όμως θα ξεχώριζα τη στιγμή που καταφέρνει να βγει από τα στενά όρια της Μεντζομπεράτζαν, καθώς και η αιώνια εκείνη στιγμή που αντικρίζει για πρώτη φορά στη ζωή του τον έξω κόσμο, τον γήινο. Τον ήλιο. Οι Εννέα Κολάσεις (η κόλαση για τους ντρόου) τον κυνηγούν σε κάθε του βήμα, όμως ο μεγαλύτερος φόβος του είναι άλλος: μη σκοτώσει κανέναν, ακόμα και αν είναι ντρόου. Είναι καθαρά θέμα ηθικής.

    Τα τρομακτικά όντα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει στη δύσκολη αυτή προσπάθειά του, προκειμένου να απαλλαγεί από πόνους που κάποιοι άλλοι επέλεξαν να ζήσει εκείνος, τα αποκρουστικά κέιβ φίσερ (αντιπαθέστατα καρκινοπαθή τέρατα), οι ντούεργκαρ, οι χάλφλινγκ, οι τρομεροί χουκ χόρορ, όλα αυτά θα του κάνουν τη ζωή δύσκολη δίχως σταματημό. Και όλα αυτά, μέχρι που ο ίδιος θα θέσει στον εαυτό του το μεγαλύτερο ερώτημα όλων: Έφυγα από το Άντερνταρκ. Και τώρα, τι;

    Η απάντηση σε αυτό θα τον ταλαιπωρήσει για πολλά γήινα χρόνια. Το αν θα τα καταφέρει, θα το διαπιστώσουμε στα επόμενα βιβλία της σειράς Forgotten Realms.

    Κλείνοντας την αναφορά στην πολύ δυνατή αυτή τριλογία, να πω ότι δέθηκα τόσο πολύ, ώστε μια σκηνή προς το τέλος μου χάρισε μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές μου έβερ ως αναγνώστης.

    Έζησα μια βίαιη ζωή σε έναν βίαιο κόσμο, γεμάτο εχθρούς που απειλούσαν εμένα κι όσα αγαπώ… Στην πόλη που γεννήθηκα, είδα με τα μάτια μου τους περιορισμούς του κακού – αυτοκαταστροφή και ανικανότητα ανώτερους στόχους, ακόμη και στόχους που στηρίζονται στην απόκτηση εξουσίας… Η ίδια μου η επιβίωση βασίστηκε στην πίστη μου ότι υπάρχει κάποιος υψηλότερος σκοπός σ’ αυτή τη ζωή: ότι ανταμειβόμαστε με τις αξίες μας και μέσα από αυτές… Αυτή είναι λοιπόν η ιστορία μου, ολοκληρωμένη στο μέτρο που μου επέτρεψαν οι αναμνήσεις μου και στο μέτρο των όσων αποφάσισα εγώ να αποκαλύψω. Ο δρόμος μου ήταν μακρύς, γεμάτος λακκούβες και εμπόδια, και μόνο τώρα που άφησα πίσω μου τόσο πολλά μπορώ να την αφηγηθώ με ειλικρίνεια.

    Θα βρείτε εδώ περισσότερα για τα Forgotten Realms

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here