Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου

Η Λήμνος τίμησε τη Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου. Μετά τη γενναιόδωρη απόφαση της διακεκριμένης ποιήτριας, πεζογράφου και θεατρικής συγγραφέα, Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου να δωρίσει την προσωπική της βιβλιοθήκη στον Δήμο του γενέθλιου τόπου της, της Λήμνου, ο Δήμος Λήμνου διέθεσε μία ειδική αίθουσα στο οίκημα Σαχτούρη, η οποία πλέον φέρει το όνομα της κ. Λαμπαδαρίδου.

Τα εγκαίνια της αίθουσας πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 8 Οκτωβρίου από την ίδια την κ. Λαμπαδαρίδου και τον Δήμαρχο Λήμνου κ. Δημήτρη Μαρινάκη, παρουσία του πρώην Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Χαράλαμπου Αθανασίου, των Δημάρχων Λέσβου, κ. Σπύρου Γαληνού και Λύσης Κύπρου, κ. Ανδρέα Καουρή, των τοπικών αρχών και πολλών εκλεκτών φίλων και αναγνωστών της λογοτέχνιδας.

Η κ. Λαμπαδαρίδου, βαθιά συγκινημένη, ανέφερε μεταξύ άλλων:

Όσα είχα στην καρδιά μου για τη Λήμνο, τα είπα με όλα αυτά τα βιβλία μου, που έφερα εδώ για την επιστροφή μου. Όμως η λέξη επιστροφή με βασάνισε. Πιστεύω πως επιστρέφω σ’ έναν τόπο από τον οποίον ποτέ δεν έφυγα.

Θέλω να σας ευχαριστήσω από την καρδιά μου κύριε Δήμαρχε, που μου δώσατε ίσως το πιο πολύτιμο δώρο της ζωής μου και το αποφασίσατε τόσο άμεσα και το υλοποιήσατε τόσο γρήγορα και τόσο γενναιόδωρα που δεν πρόφτασα να το συνειδητοποιήσω, δεν πρόφτασα να μετρήσω τι κόστος έχει στην ψυχή μου.

Γιατί πονάει αυτός ο αποχωρισμός, πόνεσα όταν κατέβασα όλες τις βιβλιοθήκες μου κάτω, να πάρω ό,τι καλύτερο είχα στη συγγραφική μου διαδρομή, να το στείλω στον γενέθλιο τόπο μου. Δεν ήταν εύκολο.

Και κάποιες φορές φοβήθηκα, το ομολογώ, μήπως αυτό το βιός μου που έστειλα, τα συγγραφικά, μικρά, ασήμαντα για τους άλλους, αλλά για μένα τόσο πολύτιμα, που είχα γύρω μου μια ζωή και με συντρόφευαν και μου ήταν φίλοι πολύτιμοι, κομμάτια της ψυχής μου, όλα αυτά τα έστειλα και φοβόμουν μήπως βρεθούν ξαφνικά σε μια μοναξιά, μήπως μου πουν μια μέρα πως τα εγκατέλειψα.

Αυτό όμως ξεπεράστηκε, όταν είδα τις φίλες τις παλιές, καινούριες, αναγνώστριες της Λήμνου να έρχονται να βοηθήσουν. Κι ακόμα μου πρότειναν και κάτι που γαλήνεψε την ψυχή μου. Δημιούργησαν μια ομάδα φίλων των βιβλίων μου που θα έρχεται κάθε μέρα εδώ κάποιες ώρες να μην είναι η αίθουσα κλειστή και στη μοναξιά της. Αλλά να είναι ζωντανή και φιλόξενη και φιλική, όπως την ονειρεύτηκα.

Στη συνέχεια η κ. Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου πρόσθεσε:

Μου ήταν πολύ δύσκολο να αποχωριστώ όσα αγάπησα. Όμως όταν έγραψα το βιβλίο μου τώρα τελευταία Τα μονοπάτια του αγγέλου μου (Εκδ. Πατάκη), που ήταν όλη η ζωή μου μέσα από τα ημερολόγια και είδα πόση ματαιότητα υπάρχει, πως όλα αυτά ήταν δικά μου, αλλά σήμερα δεν έχω τίποτα, γιατί υπάρχουν σ’ ένα παρελθόν που μπορεί να είναι μέσα στον παρόντα χρόνο, όμως δεν παύει να είναι ο παρελθών χρόνος.

Βέβαια, πιστεύω πως ό,τι έχει υπάρξει, υπάρχει για πάντα στον χρόνο, πως δεν είναι δικό μας. Ανήκει σε μια αφηρημένη έκταση, στη μνήμη τη δική μας, στη μνήμη των άλλων, όμως δεν υπάρχει σε εμάς τους ίδιους. Και ένιωσα πια πως ήμουν με χέρια άδεια. Και έκανα τη σκέψη πως τίποτα τελικά δεν είναι δικό μας.

Υπάρχουμε πάνω σε μια ελάχιστη, σε μια μοναχική στιγμή, σε μια ροϊκή και εύθραυστη μέσα στον ατέρμονα χρόνο. Όμως μένει αυτό που δώσαμε, αυτό που δίναμε. Από εκεί ξεκίνησε η σκέψη να χαρίσω.

Να πω αυτά δεν γράφτηκαν για μένα μόνο. Εμένα μου δώθηκε η δωρεά να τα γράψω. Να γράψω κάποια βιβλία με κάποιες άλλες, πιο βαθιές οράσεις της ψυχής. Να δω κάποια πράγματα. Όμως μου δόθηκε η χάρη να το κάνω αυτό. Εγώ δεν έχω τίποτα δικό μου…

Πηγή φωτογραφίας: limnosfm100.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here