Κυριακή, 24 Ιανουαρίου, 2021
More
    Αρχική Ποίηση Η μονωδία της έρημος - Ζήσης Δ. Αϊναλής

    Η μονωδία της έρημος – Ζήσης Δ. Αϊναλής

    -

    Η μονωδία της έρημος – Ζήσης Δ. Αϊναλής. Ποτέ το ένα δεν είναι αρκετό, ποτέ η μοναξιά δεν μας γεμίζει. Ακόμα κι από επιλογή, μας φαίνεται λίγη. Γιατί πάντα αποζητάμε ένα ταίρι, ένα άλλο άτομο να γεμίσει τις στιγμές μας. Ένα άτομο να μας κάνει να νιώσουμε ότι θα έχουμε μια συντροφιά, θα είμαστε σημαντικοί για κάποιον/α.

    Προσωπική άποψη: Δημήτρης Μπονόβας

    …εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε έναν διαρκή βηματισμό από την έρημο προς τον κόσμο. Η μονωδία που ηχεί στα αυτιά μας είναι το μοναχικό τραγούδι ενός άντρα

    Η πόλη μας θα ‘ν’ αστέρια και κρίνοι, τουλούπες καπνού και φτερά, ο ίσκιος μιας χουρμαδιάς στη σελήνη, μια κρήνη, η πατημασιά μιας γαζέλας στην άμμο, τα γέλια στη σιγαλιά, η φεγγαροντυμένη κόρη να περπατά στο μέσον της λίμνης, Ουριήλ με μυριάδες φτερά να κατεβαίνουν στρατός και να πίνουν απ’ τα ουράνια νερά, κομήτη ουρά, και η έλαφος να την πλησιάζ’ υπερήφανα, ρήγισσα σε ρηγάτα μακρινά, ιχνογραφώντας τις επιφάνειες κι ενσταλάζοντας σε κάθε βήμα της λόγια αειφόρα φυλακτά.

    Σήμερα όμως δεν θα μιλήσουμε για την ερωτική πλευρά της συντροφικότητας. Θα μιλήσουμε για μια πιο τρυφερή σχέση, μια σχέση που βασίζεται κατεξοχήν στο δεύτερο στάδιο, που έρχεται μετά τον έρωτα αλλά κρατάει πάντα περισσότερο από αυτόν: την αγάπη. Και πόσο μάλλον η αγάπη ενός γονιού προς το παιδί του, ένας δεσμός που είναι πάρα πολύ δύσκολο, έως και ακατόρθωτο να σπάσει.

    Έσκυψα τότε το κεφάλι μου στο στήθος, οίδα: Θεέ μου, πόσο δυο χέρια είναι λίγα!

    Γιατί τα δυο χέρια πάντα θα ‘ναι λίγα όπως είπαμε. Αλλά και γιατί δυο ζευγάρια χέρια ήταν κι αυτά που δημιούργησαν εμάς. Δυο ζευγάρια χέρια μας έφεραν στον κόσμο, δυο ζευγάρια μας μεγάλωσαν, δυο ζευγάρια ήταν εκεί σε κάθε πόνο, χαρά, ανάγκη μας. Δυο ζευγάρια θα ‘ναι πάντα εκεί να ανοίγουν το μονοπάτι και ν’ αφήνουν τα χνάρια τους για να μπορέσουμε εμείς μετά να πατήσουμε, να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε οτιδήποτε δικό μας. Κι αυτά τα δύο ζευγάρια είναι που θα αγκαλιάσουν μετά περήφανα το αποτέλεσμα, που θα μας δώσουν ώθηση για ακόμα περισσότερα.

    Είναι οι νεκροί μας που στα κόκαλά τους πατάμε τον δρόμο μας.

    Έτσι γίνονται ο σπόρος μας, όπως εμείς αργότερα θα γίνουμε ο σπόρος του δικού μας δημιουργήματος. Θα γίνουμε εμείς τα ζευγάρια που θα δώσουν τη συνέχεια, που θα προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα. Κι ο σπόρος μας θα βγάλει κι άλλο σπόρο κι αυτός άλλο κι άλλο κι άλλο… Κι έτσι θα γίνεται από κει και πέρα, έτσι θα γίνεται πάντα. Γιατί όπως και να το κάνουμε, τα δυο χέρια πάντα θα ‘ναι λίγα.

    …κι εγώ βγάζω και σου εμπιστεύομαι ζεστή στο χέρι την καρδιά κι εσύ κοιτώντας μ’ απορία σου λέω «προχώρα παρακάτω – πήγαινε σκάψε φύτεψε απ’ το μηδέν τον σπόρο μου σε χώματα δικά σου».

    Περίληψη: Ίσως και να δεις τότε την πόλη που για σένα ονειρεύτηκα να παίρνει σάρκα κι οστά, να υψώνεται σιωπηλά λιθαράκι λιθαράκι στην ερημιά, μακριά απ’ το σκοτάδι τα τσακάλια τον φόβο την παγωνιά. Ίσως και να δεις τότε την πόλη που για σένα ονειρεύτηκα να συνθλίβει την αθλιότητα, τους μισθοφόρους νομάδες που εφορμούσανε κατά κύματα πάνω μας έφιπποι για χίλιες χιλιάδες χρόνια πολλά, τα όρνια τις ύαινες και τ’ άλλα πτωματοφάγα κτηνά. Ίσως και να δεις τότε σύσσωμο το σώμα της πόλης να ορθώνεται και να προτάσσει τα δόντια στους δράκοντες γυμνά – έρκος πυρίκαυστο η αξιοπρέπεια στη σκοτεινιά. Ο φόβος είναι μια αρρώστια που τρωγαλίζει την καρδιά. Μην πάρεις τούτο τον δρόμο – φέρνει σε μέρη απάνθρωπα, σκληρά. Φώναξε, ούρλιαξε, με νύχια γυμνά χίμα και χτύπα, δάγκωσε το χτήνος στ’ αχαμνά.

    Ίσως και να δεις τότε την πόλη

    Περιεχόμενα: Καμιά φορά σταματάς
    Μέσα στην όαση θα φυτέψω
    Η πόλη μας θα ‘ν’ αστέρια και κρίνοι
    Μέσα στη μέρα ξανθή τα δέντρα
    Είναι μέσα στην όαση μία συκιά
    Και θα περάσουμε τότ’ απ’ το Άλεφ
    Το χρέος μου η σωτηρία μου εσύ
    Εκεί, τερετίζοντας
    Ίσως και να δεις τότε την πόλη
    Τότε θα καταλάβεις
    Η κόπωση της αφής
    Έρεβος πάνω η απόσταση
    Μέχρις οστού είχαν μαυρίσει
    Είναι οι νεκροί μας
    Και σταματήσαμε τότε απότομα
    Τώρα ανοίγω με το πιρούνι
    Αγαπημένη μου, τούτη την αγωνία
    Όχι λοιπόν εγωισμοί
    Ήθελα να ‘μαι υπόδειγμα πατρός
    Θ’ ανοίξω κάποτε για σένα

    Η μονωδία της έρημοςΣτοιχεία βιβλίου

    Τίτλος: Η μονωδία της έρημος

    Συγγραφέας: Ζήσης Δ. Αϊναλής

    Εκδόσεις: Κέδρος

    ISBN: 978-960-04-5036-1

    Σελίδες: 40

    Ημερομηνία έκδοσης: Νοέμβριος 2019

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Όταν ο Κλιφ νίκησε τον φόβο – Βίκυ Μάγκου

    Όταν ο Κλιφ νίκησε τον φόβο. Αν και ζούμε σε μία δύσκολη εποχή γεμάτη περιορισμούς, κανόνες και μέτρα, η αγαπητή πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας Βίκυ Μάγκου...

    Ο Μπουτ: Το μικρό ρομπότ και η μεγάλη περιπέτεια – Shane Hegarty

    Από τις εκδόσεις Λιβάνη κυκλοφορεί το βιβλίο «Ο Μπουτ: Το μικρό ρομπότ και η μεγάλη περιπέτεια» του συγγραφέα Shane Hegarty, σε εικονογράφηση Ben Mantle. Προσωπική...

    Χεράκια καθαρά… Μικρόβια μακριά – Αθηνά Ντόκα

    Το βιβλίο της Αθηνάς Ντόκα «Χεράκια καθαρά... Μικρόβια μακριά» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μ. Σιδέρη σε εικονογράφηση Δέσποινας Ανδρέου. Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου Η συγγραφέας, επηρεασμένη...

    Τα μουσικολούλουδα και ο παράφωνος κάκτος – Δήμητρης Κάσσαρης

    Το βιβλίο του μουσικού και συγγραφέα Δημήτρη Κάσσαρη «Τα μουσικολούλουδα και ο παράφωνος κάκτος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24 γράμματα. Υπέροχη είναι και η...

    Quiz 70 – Ελληνική γλώσσα

    Quiz 70 - Πόσο καλά γνωρίζεις την ελληνική γλώσσα; Υπάρχουν λέξεις που τις συναντάμε σε βιβλία που διαβάζουμε. Γνωρίζουμε όμως τη σημασία τους; Πόσες σωστές...

    Dune: Η αρχή – Frank Herbert

    Ας μιλήσουμε λίγο για το "Dune". Το "Dune" σήμερα αποτελεί ένα πολύ σημαντικό φραντσάιζ όχι μόνο για τη λογοτεχνία, αλλά και για τον κόσμο...

    Palácio de Mafra – Biblioteca

    Το Παλάτι της Μάφρας (Palácio de Mafra), γνωστό και ως Παλάτι-Μονή της Μάφρας και το Βασιλικό Κτίριο της Μάφρας, είναι ένα μνημειακό μπαρόκ και...

    Τικ Τακ τικ τακ ο χρόνος περνά… (απόσπασμα) – M. J. Arlidge

    Τικ Τακ τικ τακ ο χρόνος περνά... (απόσπασμα) - M. J. Arlidge Σηκώνεις το τηλέφωνο. Έχεις μόλις 60 λεπτά ζωής ακόμα. Στο ένατο βιβλίο της σειράς,...