Κυριακή, 15 Μαΐου, 2022
More
    ΑρχικήΛογοτεχνίαΕλληνική ΛογοτεχνίαJohn Smith: Αναπαυτής - Γιώργος Κωστόπουλος

    John Smith: Αναπαυτής – Γιώργος Κωστόπουλος

    -

    Διαβάζω περίληψη του βιβλίου John Smith: Αναπαυτής. Μέρες τρόμου… λεγεώνες χάους… ζωντανεύοντας τους εφιάλτες μας… ο αέρας μύριζε αποσύνθεση και τρέλα… Λέω Οκ, δείχνει καλό. Κοιτάζω εξώφυλλο. Όποιος κι αν είναι αυτός ο επιβλητικός κουκουλοφόρος, το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι οι MGLA από το live του 2019 στο ΚΥΤΤΑΡΟ, μία από τις κορυφαίες συναυλίες που έχω παρευρεθεί έβερ. Χωρίς πολλά πολλά, το βιβλίο έφτασε στη βιβλιοθήκη μου. Και μόλις το διάβασα, σκέφτηκα: να ένα ακόμα ωραίο βιβλίο τρόμου Έλληνα συγγραφέα.

    Προσωπική άποψη: Παντελής Μαυρομμάτης

    Μια συμφωνία με δαίμονες κλείνει μόνο με αίμα…

    Ο Γιώργος Κωστόπουλος φροντίζει να σε βάλει από την αρχή στο κλίμα, περιγράφοντας σκηνικά και καταστάσεις που παραπέμπουν στη γενικότερη ατμόσφαιρα του τρομερού Chaos A.D., των λατρεμένων μας βραζιλιάνων Sepultura. Χάος, αναρχία και καταστροφή βασιλεύουν παντού, σε έναν κόσμο που φαντάζει σχεδόν βιασμένος από τη μοίρα. Η Ιερή Πόλη των Αράβων είναι παραδομένη στο έλεος του απόλυτου τίποτα, με την απέραντη έρημο που απλώνεται περιμετρικά της να απαγορεύει την οποιαδήποτε ενδεχομένως αισιόδοξη σκέψη των κατοίκων της πόλης του χάους.

    Όμως μέσα σε αυτόν τον –αλά MAD MAX– δυστοπικό κόσμο της αβεβαιότητας υπάρχει και κάποιος που δείχνει αποφασισμένος για αυτό που πρόκειται να κάνει. Η κάρτα του γράφει: «John Smith, Ερευνητής – Αναπαυτής 555-03811». Ο τελευταίος χτυπάει το κουδούνι και περιμένει. Η κοπέλα ανοίγει ελάχιστα την πόρτα και κοιτάζει από τη σχισμή, φοβισμένα. Μόλις αντικρίζει τον Αναπαυτή την ξανακλείνει. Βγάζει τον σύρτη και υποδέχεται τον άνθρωπο που η ίδια είχε καλέσει στο σπίτι της, έχοντας εντοπίσει στο πρόσωπό του, έπειτα από εκτεταμένη αναζήτηση, τον κατάλληλο για την περίσταση άνθρωπο.

    Σύριξε σε έναν ήχο που θύμιζε γυαλί που τριβόταν σε έναν σκουριασμένο σωλήνα.

    Οι περιγραφές συνεχίζονται με εξαιρετικό τρόπο και μέσα στο σκοτεινό σπίτι της άγνωστης κοπέλας, ένα διαμέρισμα όπου βασιλεύει η εγκατάλειψη, ο πόνος και η μοναξιά. Είναι ένας χώρος σκοτεινός παρότι έξω είναι μέρα, με λιτή επίπλωση, με ένα ετοιμόρροπο τραπέζι και με την ταπετσαρία στον τοίχο φθαρμένη και νοτισμένη από τη χρόνια υγρασία.

    Οι δυο τους, Αναπαυτής και κοπέλα, κάθονται στον καναπέ και η κοπέλα ξεκινάει δειλά δειλά να περιγράφει το πρόβλημά της, εξαιτίας του οποίου είχε αναζητήσει τον John Smith. «Άρχισε πριν λίγες μέρες. Λίγο πριν ξεκινήσουν όλα», είναι τα πρώτα της λόγια, παλεύοντας και η ίδια να διώξει επιτέλους τον φόβο και τους όποιους ενδοιασμούς παραμένουν μέσα της, επιχειρώντας παράλληλα να αποδώσει με λέξεις τον πόνο που ξεχειλίζει από την καρδιά της.

    Και όσο ο αναγνώστης παραμένει απορροφημένος στο να αποκρυπτογραφήσει όσο καλύτερα μπορεί τους δύο χαρακτήρες, ο συγγραφέας εξακολουθεί να εμβαθύνει στην ατμόσφαιρα, ένα στοιχείο που πάντα εκτιμώ ιδιαίτερα όταν αυτό αποδίδεται με σωστό και όχι με κουραστικό τρόπο. Παράλληλα με τη φοβισμένη στην αρχή –για τους δικούς του λόγους ο καθένας– συζήτηση των δύο πρωταγωνιστών, βλέπουμε δίπλα τους την παλιά τηλεόραση που παίζει δίχως ήχο, η οποία δείχνει εικόνες καταστροφής από το κέντρο της πόλης. Κι όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που ο Αναπαυτής εντοπίζει κάπου παραδίπλα έναν όγκο τυλιγμένο με σεντόνι. Είναι ο λόγος για τον οποίο έχει έρθει ως εδώ. Δεν γνωρίζει ακόμη λεπτομέρειες, ούτε και θα είναι η πρώτη φορά που βλέπει πτώμα…

    Μια απαίσια μυρωδιά πλημμύρισε τον χώρο. Μου θύμισε μαζικό τάφο που ανοίγει μετά από χρόνια, μου θύμισε τη μυρωδιά του αίματος που κάλυπτε το όρυγμά μου, μου θύμισε όλα τα χρόνια που σπατάλησα πολεμώντας, όλες τις φρικτές εικόνες που είχα απωθήσει στο βάθος του μυαλού μου και τις έφερνα ξανά στην επιφάνεια επιλεκτικά, μου θύμισε κάθε άσχημη στιγμή μου, τον τρόμο που είχε ξεπηδήσει από την κόλαση πριν δέκα χρόνια…

    Το βιβλίο «John Smith: Αναπαυτής» του Γιώργου Κωστόπουλου είναι σκληρό όσο ακριβώς χρειάζεται προκειμένου να χαρακτηριστεί ως μια ωραία ιστορία τρόμου. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας βασανισμένος άνθρωπος, χτυπημένος από τη μοίρα τόσο άσχημα, που στην αρχή του βιβλίου δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει την τραγικότητα της κατάστασης. Αλκοολικός και στα όρια της κατάθλιψης, έχει μια ιδιαίτερη συμπάθεια στη βροχή, στη συννεφιά και στο κρύο. Και όσο η πλοκή προχωράει, τόσο εκείνος τίθεται όλο και πιο έντονα αντιμέτωπος με το σκληρό παρελθόν του και με τα μυστικά που για καιρό παρέμεναν κρυφά από τον ίδιο.

    Τα σκηνικά και η γενικότερη κατάσταση της πόλης γίνονται ολοένα και πιο έντονα. Βία, αίμα, ατέλειωτη δράση, δωμάτια θολά από τα τσιγάρα και τα μυστικά, σκονισμένοι δρόμοι, πλίνθινα σπίτια, φωνές και ουρλιαχτά στους δρόμους, πτώματα και νεκροί που μπερδεύονται μεταξύ τους, σε έναν κόσμο όπου η λογική με την τρέλα παραβγαίνουν μεταξύ τους σε έναν αγώνα ιδιαίτερα αμφίρροπο. Και όλα αυτά, σε μια πόλη κατεστραμμένη, με μπλόκα και δυνάμεις καταστολής παντού, με ύποπτους και απλούς πολίτες να μην ξεχωρίζουν οι μεν από τους δε, με κουκουλοφόρους και ταραξίες σε κάθε γωνιά της και με την αστυνομία διάσπαρτη παντού και πουθενά.

    …και τότε το πλάσμα εμφανίστηκε πραγματικά μπροστά μου. Υλοποιήθηκε ξαφνικά, σαν να είχε καταλάβει πως το είχα διακρίνει και δεν έβρισκε κανέναν λόγο να κρύβεται πλέον στις σκιές. Ήταν κοντό, όχι πάνω από ενάμιση μέτρο, καμπουριαστό και οι λιγοστές σάρκες του κρέμονταν από τα κόκαλά του.

    Μέσα σε όλα τα παραπάνω, οι μυρωδιές και τα αρώματα της Ανατολής μπλέκονται στα δίχτυα του τρόμου, δημιουργώντας έτσι μια υπέροχη ιστορία που συνυφαίνει τα δύο αυτά στοιχεία. Οι αραβικές ψαλμωδίες, οι μιναρέδες, τα μπαχαρικά και το παγωμένο τσάι –μια όαση το τελευταίο μέσα στην κουφόβραση– βρίσκονται αντιμέτωπα με περίεργες σκιές στα παράθυρα που δεν ξέρεις αν ο τρόμος που τις διακατέχει είναι μεγαλύτερος από τον τρόμο που σε γεμίζει η θέα τους. Τα σκοτεινά τελετουργικά και τα ξόρκια επίκλησης εναλλάσσονται με τις μυρωδιές σήψης και την ανθρώπινη δυσωδία, σε έναν κόσμο όπου οι νεκροί δεν έχουν ξεκάθαρο ρόλο.

    Λίγο προτού στρέψω το βλέμμα μου στον δρόμο το κορίτσι με κοίταξε, μου έκανε το σημάδι της σιωπής με το δάχτυλο και χαμογέλασε πονηρά. Και αυτή τη φορά ήξερα γιατί χαμογελούσε.

    Γιατί μερικές φορές η δικαιοσύνη του διαβόλου είναι σταλμένη από τον ίδιο τον Θεό…

    Γιατί η κοπέλα στην αρχή της αφήγησης κάλεσε τον John Smith, σε μια υπόθεση που φαινομενικά είναι αρμοδιότητα της αστυνομίας; Τι ακριβώς είχε συμβεί στον Αναπαυτή πριν δέκα χρόνια, το οποίο άλλαξε τη ζωή του; Γιατί στην Ιερή Πόλη ανακαλύπτονται ολοένα και περισσότερες μικρές κοπέλες νεκρές και βιασμένες; Και ποια είναι τελικά πιο ισχυρή, η δικαιοσύνη του Θεού, των ανθρώπων ή του Διαβόλου;

    Αυτά και πολλά ακόμα ενδιαφέροντα στοιχεία θα ανακαλύψετε στο εξαιρετικό βιβλίο «John Smith: Αναπαυτής» του Γιώργου Κωστόπουλου που κυκλοφορεί από τις ΠΡΟΤΥΠΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΗΓΗ, όπου η πρωτοπρόσωπη αφήγηση που τόσο λατρεύω κάνει και εδώ το θαύμα της.

    Ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα πάντα, πείθοντας απλώς τον εαυτό του ότι τα έχει ονειρευτεί.

    Περίληψη: Θυμάστε τις μέρες του Τρόμου; Θυμάστε τότε που οι Λεγεώνες του Χάους επιτέθηκαν στον κόσμο μας και σχεδόν τον αφάνισαν; Τότε που το Κακό πήρε σάρκα και οστά, ζωντανεύοντας τους εφιάλτες μας; Τότε που οι κραυγές αγωνίας των σφαγιασθέντων ήταν η συντροφιά μας κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό; Τότε που ο αέρας μύριζε αποσύνθεση και τρέλα και που η απόγνωσή μας μεγάλωνε με κάθε ανάσα που παίρναμε; Σε έναν κόσμο που προσπαθεί να κλείσει τις πληγές του και να απωθήσει στα βάθη της μνήμης του τα γεγονότα που τον άλλαξαν, ένας ερευνητής καλείται να ανακαλύψει τα σκοτεινά πλάσματα που επέζησαν και να τα εξολοθρεύσει. Κατά τη διάρκεια των ερευνών του θα έρθει αντιμέτωπος με την παλιά του Νέμεση, θα ανακαλύψει ότι η αλήθεια του είχε αποκρυφτεί και θα πρέπει να αποφασίσει αν οι ηθικές του αναστολές είναι ισχυρότερες από τη δίψα του για εκδίκηση.

    Συνέντευξη - Γιώργος Κωστόπουλος

    Στοιχεία βιβλίου

    Τίτλος: John Smith: Αναπαυτής

    Συγγραφέας: Γιώργος Κωστόπουλος

    Εκδόσεις: Πηγή

    ΙSBN: 9786185231774

    Σελίδες: 308

    Ημερομηνία έκδοσης: 9/8/2017

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    εισάγετε το σχόλιό σας!
    παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ