Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου, 2020
More
    Αρχική Συγγραφής Τέχνη Κυριακάτικες επισκέψεις - Βασίλης Νάστος

    Κυριακάτικες επισκέψεις – Βασίλης Νάστος

    -

    Κυριακάτικες επισκέψεις

    Ήταν οι πρώτες πρωινές ώρες ενός κυριακάτικου πρωινού, που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από κανένα άλλο κυριακάτικο πρωινό. Το αντίθετο, μάλιστα… Ο ήλιος είχε ξεπροβάλει από νωρίς. δεν υπήρχαν σύννεφα να φράξουν την πορεία των ηλιαχτίδων του και αυτές άρχισαν να πέφτουν γλυκα, να ζεσταίνουν και να χρυσίζουν τα αθηναϊκά πεζοδρόμια.

    Οι Αθηναίοι διαβάτες, όσοι είχαν αγουροξυπνήσει, αισθάνονταν μια απαλή αισιόδοξη αύρα να τους περιβάλει. Πολλοί χαμογελούσαν, άλλοι σιγοτραγουδούσαν, άλλοι χάνονταν σε σκέψεις κυριακάτικες. Πόσο άσχημη, άλλωστε, μπορεί να είναι μια σκέψη κυριακάτικη;

    Στον έβδομο όροφο ενός κεντρικού νοσομοκείου η γλυκιά και ζεστή αυτή πρωινή λάμψη του ήλιου, μετά από τόσες ημέρες θαμπάδας και μουντής συννεφιάς, σμίλευσε το χαμόγελο στο πρόσωπο του ασθενή που νοσηλευόταν στον θάλαμο 2 της ανατολικής πτέρυγας. Εδώ και κάμποσο καιρό νόμιζε ότι οι μύες του προσώπου έπασχαν από κάποια μορφή παράλυσης, κάποια πρόσκαιρη ήλπιζε ατροφία, που καθιστούσε την απαραίτητη σύσπαση που γεννά το χαμόγελο αδύνατη. Αυτό το κυριακάτικο πρωινό είχε ξυπνήσει από νωρίς και το πρωινό σκίρτημα των ηλιαχτίδων ήχησε σαν γλυκό κάλεσμα προς το παράθυρο. Στάθηκε αρκετή ώρα, ατενίζοντας μελαγχολικά τον έξω κόσμο. «Πόσο όμορφος φαίνεται από εδώ ψήλα…».

    Η ώρα περνούσε, οι δυνάμεις του άρχισαν να τον εγκαταλείπουν. Όχι, δεν ήταν άρρωστος βαριά, αλλά, όπως και να το κάνεις, αυτή η νοσοκομειακή ατμόσφαιρα, οι μυρωδιές του οινοπνεύματος και των απολυμαντικών και οι ψίθυροι του πόνου που φαντάζουν κραυγές εξαντλούν σε λίγα μόνο λεπτά ακόμα και τον πιο υγιή οργανισμό. Ξάπλωσε και πάλι στο κρεβάτι του και κουκουλώθηκε με το πανωσέντονο. Άνοιξε το βιβλίο που είχε εδώ και μέρες παρατημένο στο πλαϊνό κομοδίνο. Ο σελιδοδείκτης τού θύμισε τη σελίδα στην οποία το είχε εγκαταλείψει. Λίγο μετά ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα. Ήταν οι πρωινές επισκέψεις. Χαμόγελα, καλημέρες, κουλουράκια, καφές, λουλούδια. Το βιβλίο εγκαταλείφθηκε και πάλι στο κομοδίνο.

    Λίγη ώρα μετά η πόρτα άνοιξε και πάλι, κάπως ξαφνικά αυτήν τη φορά, χωρίς κάποιο χτύπημα να προειδοποιεί. Ο διευθυντής του νοσοκομείου μπήκε στο δωμάτιο. Μμμμ, ίσως τελικά να μην ήταν και τόσο αναπάντεχο. Ο ασθενής ήταν αδελφικός φίλος του διευθυντή, από τα φοιτητικά ακόμα χρόνια, και, πλέον, υποδιευθυντής στο νοσοκομείο. Ένα σκαλί κάτω στην ιεραρχία, μια ιεραρχία που συμπληρώνει στον απόλυτο βαθμό την αίσθηση του χρέους που τόσο ιδανικά διαπλάθει το ίδιο το λειτούργημα του γιατρού αλλά και η μακροχρόνια ειλικρινής φιλία. Ωστόσο, ο κ. Τσουρής, ο διευθυντής, θέλει τα πάντα να γίνονται –ή να μοιάζουν, έστω, ότι γίνονται- ξαφνικά. Ειδικά αυτά, στα οποία ο ίδιος διεκδικεί τον ρόλο του επί σκηνής πρωταγωνιστή. Έχει, άλλωστε, η παρουσία του κάτι το θεατρικό.

    -Καλημέρα, Τζιμάκο.

    Ναι, ο υποδιευθυντής του νοσοκομείου μπορεί να λέγεται και «Τζιμάκος», ειδικά όταν είναι ασθενής και τον προσφωνεί ένας παλιόφιλος. Κάπου εκεί χάνεται η αίγλη του αξιώματος, περισσεύει άλλωστε.

    – Αισθάνεσαι καλύτερα σήμερα;

    – Οι δυνάμεις μου δείχνουν να επιστρέφουν, αλλά έχω πυρετό. Για την ακρίβεια το πρωί ανέβηκε πάλι στο 39. Τώρα φαίνεται να υποχωρεί.

    Αυτή η αναφορά τού ασθενή στον πυρετό ήταν η καλύτερη αφορμή για τον κ. Τσουρή. Κοίταξε φευγαλέα τον περίγυρό του, τους επισκέπτες του κ. Γκίκα, του υποδιευθυντή, του «Τζιμάκου». Όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω του, περίμεναν την απάντησή του. Χωρίς αγωνία παρά με τη λογική αμηχανία που δημιουργείται, όταν ένας γιατρός παίρνει τον λόγο για να απαντήσει στον ασθενή.

    -Φυσικά, το περίμενα αυτό! Δεν υποχωρεί έτσι ο πυρετός. Για την ακρίβεια, δεν περιμένω την κάμψη του πριν περάσουν τρεις μέρες, αύριο δηλαδή.

    Κοίταξε φευγαλέα, έναν–έναν, τον κάθε επισκέπτη. Ήθελε να δει αν τον παρακολουθούν και πώς αντιδρούν σε ό,τι λέει. Κυρίως, αν αντιδρούν στο πώς τα λέει. Δεν εστίασε το βλέμμα του, όμως, για περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα σε κανέναν. δεν ήθελε να επιτρέψει στους επισκέπτες να αντιληφθούν πως περίμενε να πάρει από αυτούς μια ανατροφοδότηση. Ο ίδιος αισθάνθηκε έτοιμος να συνεχίσει τον ρόλο του.

    Σταύρωσε τα χέρια του πίσω από την πλάτη. Έτσι κάνει, όταν αξιολογεί, όταν κρίνει μια κατάσταση. Κινήθηκε στο χώρο, σε αυτό το μικρό διάδρομο του δωματίου, ενός δωματίου που τη θέα του (στον Λυκαβηττό και σε όλο το αθηναϊκό κέντρο) θα ζήλευαν και τα καλύτερα ξενοδοχεία της Αθήνας. Περπατούσε στον χώρο με ανοιχτά βήματα, με τις πατούσες του στραμμένες προς το πλάι. Είναι κοντούλης -δεν πρέπει να περνάει το 1.70- και έτσι καλύπτει το μειονέκτημά του, μάλλον ασυναίσθητα, σαν αποτέλεσμα μιας ενστικτώδους τάσης που συγκαλύπτει με κύρος και γοητεία τις φυσικές του αδυναμίες. Η παρουσία του είναι επιβλητική, χωρίς να είναι ογκώδης. Το ντύσιμό του, ένα καφεκίτρινο ριγέ πουκάμισο και ένα παντελόνι σκουρόχρωμο, το φροντισμένο κάτασπρο μούσι του, καθώς πλέον είχε περάσει τα 60, και τα κοκάλινα γυαλιά μυωπίας συνταιριάζουν μια εικόνα ώριμης και ευπρεπούς γοητείας. Είχαν αυτόν τον αέρα της αστικής ευπρέπειας ο λόγος και η κίνησή του. Κολωνακιώτης από καταγωγής ο κ. Τσουρής δεν αφέθηκε ποτέ απεριποίητος, ούτε υπέπεσε στην πλάνη του κυνηγιού της αιώνιας νεότητας. Άφησε την εικόνα του να ωριμάσει μαζί του.

    Συνεχίζει να περιφέρεται στον χώρο, αστεϊζόμενος, χωρίς να επικεντρώνεται στην κατάσταση του ασθενούς. Μιλούσε. όταν θέλει σε κάτι να δώσει έμφαση, σταματάει, το τονίζει συνήθως με μια κίνηση του δεξιού του δείκτη και περιμένει αντιδράσεις με το διερευνητικό του βλέμμα. Δεν λέει κάτι σημαντικό και το ξέρει. Αυτό τού δίνει μεγαλύτερη άνεση να ξεδιπλώσει το υποκριτικό του ταλέντο. Αφού ολοκλήρωσε την αξιολόγηση της κατάστασης του ασθενούς και το πείραγμα –στο οποίο κυρίως στόχευε-, περίμενε την απόκριση του κ. Γκίκα.

    -«Είμαι καλύτερα, δεν λέω, αλλά μπλέξαμε. Θα μείνω εδώ για πέντε μέρες και όλες οι δουλειές θα πάνε πίσω», είπε με εξασθενημένη από τον πυρετό φωνή ο ασθενής. «Αλλά, τι να κάνουμε; Είναι παράξενο, όταν έχεις συνηθίσει να είσαι πάνω από τον ασθενή και να δίνεις εσύ διάγνωση να τρέπεσαι ξαφνικά στο αντικείμενο αυτής».

    Ο κ. Τσουρής είχε ολοκληρώσει τη διάγνωση μετά και την απόκριση του κ. Γκίκα. Πλέον τα χέρια πέρασαν από τη «στάση αξιολόγησης» στη στάση της διαπίστωσης, σταυρωμένα μπροστά λίγο κάτω από την κοιλιά και με βλέμμα περιπαικτικά βλοσυρό που αναζητούσε αφορμή να χαλαρώσει με ένα χαμόγελο, με ένα αστείο. Το αστείο το έπλασε ο ίδιος.

    -Κοίτα τον, εδώ. Δύο μέρες λείπει από τη δουλειά και αισθάνεται ότι έχει ήδη χάσει κάτι από την αίγλη του. Εκεί που έδινε οδηγίες στους ασθενείς, τώρα τις δέχεται και αυτό τον κάνει αμήχανο. Ούτε να χαμογελάσει δεν μπορεί. Θυμάσαι, Δημήτρη, που έδινες εντολές στις νοσοκόμες και τώρα τα μωράκια δίνουν σε εσένα και αισθάνεσαι ντροπή από αυτήν τη θέση αδυναμίας, ε; Παραδέξου τό, μην ντρέπεσαι τη Σόφη που εδώ δίπλα σ’ ακούει. Σόφη, πιστός είναι, αγαθός, πλάκα τού κάνω, μην του κακιώνεις.

    -Δημήτρη, κάτι για μωράκια ακούω, αποκρίθηκε η Σόφη, αποδεχόμενη πλήρως τον ρόλο του κομπάρσου της πλοκής που της απένειμε ο κ. Τσουρής. Πράγμα σπάνιο, για μια γυναίκα δυναμική σαν τη Σόφη. Φαινόταν, όμως, να απολαμβάνει τις σκηνές που εκτυλίσσονταν μπροστά της.

    -Μωράκια, Σόφη μου, και αυτό είναι καλό, γιατί υπάρχουν και μωράκλες. Και τα μωράκια είναι καλύτερα από τις μωράκλες. Αυτές έχουν μια έμφυτη καπατσοσύνη που συμπληρώνει την πληθωρική τους εμφάνιση. Είναι τρομέρες, είναι επίφοβες σού λέω, πίστεψέ με.

    Η συνθήκη που επεδίωκε ο κ. Τσουρής επετεύχθη. Ένα χαμόγελο αυθόρμητα έσκασε στα χείλη του περίγυρου. Περιεργάστηκε για λίγο τα βλέμματα όλων με ικανοποίηση –για πολύ λίγο όμως, δεν χρειάζεται να γίνει εμφανής η επιδίωξη τής επιβεβαίωσης. Έλυσε τα χέρια από τη στάση της διαπίστωσης. Πλησίασε τον φίλο του, που τώρα ήταν ασθενής του, μας χαιρέτησε και κίνησε να φύγει για τις υπόλοιπες επισκέψεις. Κοντοστάθηκε…

    -Θα έρθει σε λίγο ο φίλος σου, ο Ναύαρχος Βρανάς. Είναι άρρωστος και αυτός, θα βρεις σύντροφο στον πόνο και την γκρίνια. Σε έψαχνε και τού είπα ότι τέζαρες και εσύ. Θα συμπαρασταθείτε ο ένας στον άλλον. Γιατροί και άρρωστοι μαζί. Πώς το είπες πριν στο τηλέφωνο; Ακόμα και οι γιατροί αρρωσταίνουν…

    -Α, θα έρθει ο Βρανάς, είπε η Σόφη. Έχετε και συγγενή ειδικότητα, νεφρολόγος εσύ, ουρολόγος ο Βρανάς. Στο δωμάτιο θα υπάρξει η αίσθηση της αναπλήρωσης. Και ένας άρρωστος ακόμα…

    Ο κ. Τσούρης ξανασταύρωσε τα χέρια του μπροστά, σε «στάση διαπίστωσης». Ανέκοψε το βήμα του.

    – Ένας άρρωστος ακόμα σίγουρα, Σόφη μου… Οι ουρολόγοι, είναι η αλήθεια, επαίρονται πως είναι πρωτοξάδερφά μας. Τρίχες! Εμείς είμαστε οι επιστήμονες, αυτοί είναι κάτι σαν υδραυλικοί, τεχνίτες, αν προτιμάς. Αλλά και οι τεχνίτες χρήσιμοι είναι. Σας χαιρετώ γλυκά. Καλά ξεμπερδέματα, Τζίμυ!

    Χαιρέτησε και έφυγε, αφού πρώτα διαπέρασε τους πάντες με μια κοφτή, διαπεραστική ματιά. Και αφού διασφάλισε ότι, ακόμα και απών, τον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν θα τον παραχωρούσε. Άλλωστε, ένας ουρολόγος να διαδεχτεί έναν νεφρολόγο, πού ακούστηκε…

            Νάστος Βασίλης

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Αγιοβασιλέματα – Μαριέττα Κόντου

    Το βιβλίο της συγγραφέως Μαριέττας Κόντου «Αγιοβασιλέματα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε εικονογράφηση Βασίλη Κουτσογιάννη. Απευθύνεται σε ηλικίες 7+. Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου Αρχές Δεκέμβρη, τα...

    Ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Πορτμπαγκάζ – Θοδωρής Καπετανάκης

    Το βιβλίο «Ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Πορτμπαγκάζ» του συγγραφέα Θοδωρή Καπετανάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη και απευθύνεται σε εφηβικό, νεανικό και ενήλικο κοινό. Προσωπική...

    Πού είναι ο Αϊ-Βασίλης; – Mandy Archer

    Πού είναι ο Αϊ-Βασίλης; Τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη γιορτή μικρών και μεγάλων. Μια γιορτή μαγική που όλα μπορούν να συμβούν. Πολλά είναι και...

    Μπορείς να δεις με τα δικά μου μάτια; – Μάρθα Κολοκοτρώνη

    Το βιβλίο της συγγραφέως και εικονογράφου Μάρθας Κολοκοτρώνη «Μπορείς να δεις με τα δικά μου μάτια;» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάπλαση. Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου Πριν...

    Σκοτεινή μου Βανέσα – Kate Elizabeth Russell

    Σκοτεινή μου Βανέσα. Εκείνη ερωτεύτηκε τον καθηγητή της. Παράφορα. Εκείνος καθόρισε την ύπαρξή της, τη γυναίκα που έγινε μετέπειτα. Όταν αυτός ο 42χρονος μεσήλικας...

    Καλικαντζαρολογία – Καλικαντζαροδιωκτική (απόσπασμα) – Στέλιος Πελασγός

    Καλικαντζαρολογία - Καλικαντζαροδιωκτική (απόσπασμα) - Στέλιος Πελασγός Αν θες κι εσύ να γίνεις ένας μαθητευόμενος καλικαντζαροδιώκτης, εδώ θα βρεις όλα τα μυστικά και τα...

    Μοιρολόι (απόσπασμα) – Karen Koehler

    Μοιρολόι (απόσπασμα) - Karen Koehler Ένα όμορφο χωριό... Ένα κορίτσι χωρίς όνομα... Τα όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται...Σ’ ένα φανταστικό νησί κάπου στις ελληνικές θάλασσες, υπάρχει ένα...

    Συνέντευξη – Σοφία Αλεξίου

    Συνέντευξη - Σοφία Αλεξίου Σήμερα, στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε τη Σοφία Αλεξίου, μια νέα συγγραφέα που συστήνεται στο παιδικό κοινό με το βιβλίο της...