Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου, 2020
More
    Αρχική Βιογραφίες Λεωνίδας Παντελόπουλος

    Λεωνίδας Παντελόπουλος

    -

    Λεωνίδας Παντελόπουλος

    Γράφει η Παρασκευή Εμμανουήλ

    Σήμερα στους Θεματοφύλακες λόγω Τεχνών, γνωρίζουμε έναν νέο ηθοποιό με ταλέντο και χαμόγελο ζεστό, που αμέσως σε κατακτά και που θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου που τον γνώρισα. Σας παρουσιάζω τον κύριο Λεωνίδα Παντελόπουλο.

    Λεωνίδας Παντελόπουλος
    Λεωνίδας Παντελόπουλος

    Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αίγιο, όπου και τελείωσε τις σχολικές του υποχρεώσεις. Σπούδασε με υποτροφία στο ΤΕΙ Καβάλας Διοίκηση & Οικονομία, τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων. Το μικρόβιο της ηθοποιίας, όμως, ήταν βαθιά μέσα του ριζωμένο από την παιδική του ηλικία ακόμη, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει το όνειρό του με πάθος και αγάπη.

    Η σχέση του με την ηθοποιία ξεκίνησε κάπως απρόβλεπτα, συμπτωματικά και με μια δόση χιούμορ. Καλώντας τον για casting, τελικά δεν κατάφερε να βρει το μέρος και κατέληξε αλλού, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την πραγματοποίηση του ονείρου του.

    Σπούδασε στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Κεντρική Σκηνή» Μιμής Ντενίση και ακολούθησαν μετά θέατρο, κινηματογράφος και τηλεόραση. Επίσης, απέκτησε Πιστοποίηση Τηλεπαρουσίασης από την Σχολή του Αντέννα Media lab.

    Η πρώτη του παράσταση ήταν το θεατρικό έργο “Ασυνείδητα Υποσυνείδητα” στο Θέατρο Επί Κολωνώ. Μετά, συνεργάστηκε με τον κύριο Κώστα Πρέκα στο Θέατρο Σκάλα. Επίσης, συμμετείχε στην αρχαία τραγωδία Οιδίπους Τύραννος στους Θεράποντες και σε άσματα του Χορού. Από τον Σεπτέμβριο του 2015 μέχρι και το 2018, συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις της κυρίας Γιούλης Ηλιοπούλου, σε διάφορα θέατρα της Αθήνας.

    Εκτός από την ηθοποιία, είχε επίσης και το μικρόβιο της σκηνοθεσίας. Σκηνοθέτησε το musical «Victory» στο θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος και το μουσικοθεατρικό αφιέρωμα στον Αλέκο Σακελλάριο το 2016.

    Στην τηλεόραση, συμμετείχε σε πολλές και γνωστές σειρές όπως: Εθνική Ελλάδος του Γιώργου Καπουτζίδη, στις Τρίχες του Αλέξανδρου Ρήγα, σε δυο επεισόδια στη Δέκατη Εντολή του Πάνου Κοκκινόπουλου και σε πολλές άλλες.

    Είχαμε μια καταπληκτική συζήτηση, σε έναν απρόβλεπτο καφέ στο Διδυμότειχο πριν τελειώσει την στρατιωτική του θητεία, και ομολογώ ότι νιώθω μεγάλη χαρά που γνώρισα έναν τέτοιο άνθρωπο, γεμάτο ζεστά χαμόγελα, αγάπη και θετική ενέργεια.

     Άλλοι σου λένε να χαμογελάς και άλλοι σε κάνουν. Έχει διαφορά!

    Προηγούμενο άρθροΤο ίδρυμα – Mats Strandberg
    Επόμενο άρθροO Χιονάνθρωπος – Michael Morpurgo

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here