Κυριακή, Δεκέμβριος 15, 2019
More
    Αρχική Ελληνική Λογοτεχνία Μαγειρικές ιστορίες - Χρυσούλα Διπλάρη

    Μαγειρικές ιστορίες – Χρυσούλα Διπλάρη

    -

    Μαγειρικές ιστορίες 

    Προσωπική άποψη: Aναστασία Νεραϊδόνη

    Aυτή η κριτική ξεκίνησε αρχικά ως άρθρο για βιβλία που προτείνω για καλοκαιρινά αναγνώσματα κι αμέσως μου ήρθαν στο μυαλό οι «Μαγ(ειρ)ικές ιστορίες» της Χρυσούλας Διπλάρη.

    Ωραιότατο ταξίδι σε μαγειρικές γεύσεις, συναισθήματα και μέρη της Ελλάδας! Θα βρείτε δεκατρείς ιστορίες νοσταλγικές, γλυκόπικρες, άλλοτε εκρηκτικές και πιπεράτες.

    Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στα διηγήματα της κυρίας Διπλάρη είναι ο τρόπος που αναλύει την σχέση φαγητού με την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Σας παραθέτω ένα απόσπασμα για να καταλάβετε.


    Από κει κι έπειτα, άρχισε η περίοδος μπεσαμέλ: κάλυψη-κάλυψη-κάλυψη! Οι σάλτσες δεν είναι μόνο για νοστιμιά αλλά και για κάλυψη. Καλύπτουν τα κενά ή εμπλουτίζουν τη γεύση. Επίσης, κρατάνε μαζί και τα υλικά. Να, πάρτε για παράδειγμα το παστίτσιο. Μακαρόνια. Κιμάς. Δυο διαφορετικά πράγματα. Μαζί αλλά και χώρια. Κι έρχεται από πάνω τους να σταθεί όμορφα όμορφα η μπεσαμέλ! Τα καλύπτει και χώνεται στα κενά. Τα κρατάει ενωμένα. Δεν μπορούν πια να είναι χωριστά κιμάς και μακαρόνια! Τα δένει. Τα κάνει παστίτσιο! Έτσι έγινε και μ’ αυτούς. Πάνω που ο χρόνος άρχισε τα κόλπα του μαζί τους και με τη σχέση τους, πάνω που οι ιδιαιτερότητες του καθενός πήγαν να πάρουν το πάνω χέρι, η αίσθηση της οικογένειας κάλυψε τα κενά που άρχισαν να διακρίνονται στον ορίζοντά τους. Ήταν τότε που άρχισε να τη φωνάζει βασίλισσα της κατσαρόλας!

    Πέρασα απ’ όλα τα συναισθηματικά στάδια διαβάζοντας αυτό το βιβλίο. Θύμωσα, απόρησα με τη νοοτροπία μας να πληγώνουμε ο ένας τον άλλο τακτικά, στεναχωρήθηκα και έκλαψα, μετά όμως συγκινήθηκα και χάρηκα. Όπως το τραπέζι της ζωής τα έχει όλα, κάψιμο και τσούξιμο απ’ τα πιπέρια, ξινίλα απ’ τα λεμόνια που συνεχώς μας χτυπάνε κατακέφαλα, νόστιμα και χορτάτα γεύματα, γλυκόπικρα επιδόρπια αλλά και καφέ για να χωνέψεις και να φιλοσοφείς, έτσι κι οι Μαγειρικές ιστορίες τα διαθέτουν όλα.

    Ήταν μια περίοδος απαλή και γλυκιά, σαν άσπρη κρέμα γάλακτος μ’ ανθότυρο.

    Απόλαυσα όλα τα διηγήματα το ίδιο χωρίς να μπορώ να βρω κάποιο αγαπημένο ή αν μη τι άλλο κάποιο λιγότερο καλογραμμένο από τα υπόλοιπα.

    Ευχαριστώ την κυρία Χρυσούλα Διπλάρη για τις γεύσεις που μου άφησε η γραφή της κι αδημονώ να διαβάσω το επόμενο βιβλίο της, τα «χρονικά της Ταμπουρίας».

    Κι αφού δεν μπορώ να αποφασίσω για αγαπημένο διήγημα, κλείνω με τις σκέψεις του σκύλου που με ταρακούνησαν περισσότερο:

    Ο Μούργος δεν θα ’θελε να είναι άνθρωπος γενικότερα. Και τι ‘ναι λοιπόν ο άνθρωπος; Δουλειά, προβλήματα και περιορισμοί. Για να βγει στο πάρκο χρειάζεται λουρί. Για να φάει πρέπει πρώτα να του βγει η γλώσσα στην δουλειά. Άσε πια το ζευγάρωμα! Πολύ κακό για το τίποτα… Και κάνει και τον σπουδαίο! Νομίζει πως τα ξέρει όλα αλλά δεν ξέρει την τύφλα του. Νομίζει πως περνάει στον σκύλο το λουρί και είναι αφεντικό. Το λουρί που περνάει μόνος του στον δικό του λαιμό δεν το νιώθει; Ωχ!… Αρκετά με την σκυλοφιλοσοφία!

    Περίληψη: Μαγειρικές ιστορίες. Έχω κλείσει δεκατρείς ιστορίες σ’ αυτό το βιβλίο για να τις μοιραστώ μαζί σας. Δεκατρείς ιστορίες που περιέχουν φαγητό. Φαντάστηκα ότι κάνω ένα τραπέζι. Τι πρέπει να περιέχει ένα τραπέζι; Ψωμί και κρασί απαραίτητα. Ίσως κάποιο ορεκτικό, ας πούμε… ντοματοκεφτέδες. Λαχανικά και κρεατικά για κυρίως πιάτο και καμιά σάλτσα, για νοστιμιά ή για κάλυψη… Μετά το παγωτό και τα γλυκά. Και τέλος ο καφές, που έχει να μας πει τις περισσότερες ιστορίες…

    Τις μαθαίνει βλέπετε απ’ το φλιτζάνι! Ανακάτεψα λοιπόν καλά όλα τα υλικά μου και μπέρδεψα μαζί με τα φαγητά και τις ζωές αυτών που τα μαγειρεύουν…

    Μπέρδεψα έναν παπά με τους ανθρώπους της Τρούμπας και βγήκε ένα τουρλού, να γλείφεις τα δάχτυλά σου. Έφτιαξα μια μαρινάδα, ανακατεύοντας λαδάκι, σκόρδο, καψούρα κι έναν αλκοολικό σκύλο.

    Πήρα ντοματίνια απ’ το ηφαίστειο κι έπλασα έναν έρωτα μεθυσμένο από Vinsanto και πάνω στο μεθύσι κόλλησα στα σιρόπια ενός λουκουμά και σκοντάφτοντας, έπεσα μέσα σε μια λίμνη από παγωτό μαστίχα. Για να παρηγορηθώ, πήρα λίγο απ’ το ψωμί της αγάπης, να κάνω μια παπαρίτσα σε μια από τις πολλές σάλτσες που ετοίμασα, αλλά έμεινα μακριά απ’ το γλυκόπικρο νεραντζάκι, που πίσω απ’ τη γλύκα του σιροπιού, ποιος ξέρει άραγε τι παραμονεύει.

    Θέλησα να κάνω ένα μνημόσυνο κι έφτιαξα κόλλυβα για μια Μπάρμπι, που τα έκανε μεζέ στην μπίρα της. Έβαλα και μια μάνα να τρώει το παιδί της, όπως το παράξενο γιουβέτσι που μαγείρευε. Κι άλλη μια να το γλιτώνει απ’ τον χάρο, χάρη στις σταφίδες της φανουρόπιτας.

    Κάλεσα τις φίλες για μια μάσκα με καφέ, να πούμε μετά και το φλιτζάνι, αλλά δεν ήτανε γραφτό, γιατί τελικά η πίτσα που ετοίμαζα, έκανε φτερά και με πήρε μαζί της ψηλά και μακριά…

    Όλα αυτά τα θαυμαστά, τα μαγείρεψα με τη βοήθεια λίγης μαγείας, γιατί η λέξη μαγειρεύω περιέχει μέσα της τη λέξη μαγεύω και μαγεύω σημαίνει προσπαθώ να υπερβώ τους περιορισμούς και να υποτάξω την ύλη στο πνεύμα. Απολαύστε τις Μαγ(ειρ)ικές Ιστορίες μ’ ένα ποτήρι κρασί, μόνοι ή με φίλους, μαγειρέψτε τις συνταγές και μπείτε στη θέση των ηρώων… Άλλωστε κι αυτοί πραγματικοί είναι, αφού ζουν μέσα από μένα και ελπίζω και μέσα από σας. Μαγειρικές ιστορίες 

    Στοιχεία βιβλίου:

    Τίτλος: Μαγ(ειρ)ικές Ιστορίες

    Συγγραφέας: Χρυσούλα Διπλάρη

    Εκδοτικός ΟίκοςΤο Ανώνυμο Βιβλίο

    Έκδοση: Αθήνα, 2014

    Σελίδες: 156

    ISBN: 978-618-5097-08-0

    Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών
    Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αγαπάμε τις λέξεις σε όποια τους μορφή κι αν τυπώνονται: άρθρα, ειδήσεις, λογοτεχνία, ποίηση και δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο. Σας ενημερώνουμε για δραστηριότητες παλιές και καινούριες. Ελάτε μαζί μας να παίξουμε με τα λόγια που γράφονται!

    Απάντηση