Μάργκινους Μόριους 

Μια συναρπαστική ιστορία ενός σύγχρονου Οδυσσέα, που αντιμετωπίζει με θάρρος και αξιοπρέπεια τη ζωή, προσπαθώντας να μην παρεκκλίνει από την πορεία που θα τον οδηγήσει στην δικιά του “Ιθάκη”.

Μάργκινους Μόριους, ένα βιβλίο σταθμός

Περιγράφει με απόλυτη καθαρότητα τη ζωή του κεντρικού του ήρωα, του επτάχρονου Οδυσσέα, ο οποίος ελάχιστα εμφανίζεται μπροστά μας σαν γιος αφού πολύ γρήγορα μεταβάλλεται σε απόκληρο της ζωής και κακοποιείται στο σώμα του και στην ψυχή του σε χώρους εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας.

Παρουσιάζεται ως ένα παιδί ευαίσθητο με έντονη εσωτερικότητα, κατατρεγμένο από τη μοίρα, που δεν θα βρει στοργή και αγάπη στο σπίτι που το φιλοξενεί και θα στραφεί στα στοιχεία της φύσης για να εναποθέσει εκεί τη σκέψη και τα προβλήματά του. Μα ούτε το επίσημο σχολικό περιβάλλον θα σταθεί κοντά στον μικρό Οδυσσέα.

Μόνο μια νέα φωτισμένη δασκάλα θα του προσφέρει παιδαγωγική και εκπαιδευτική στήριξη μέχρις ότου «αι βουλαί των ανθρώπων» θα την απομακρύνουν από κοντά του. Ο μικρός Οδυσσέας μετασχημάτισε τη θλίψη σε δύναμη και πίστη και άρχισε να προχωρεί όλο και πιο βαθιά στην εσωτερική του αναζήτηση.

Ο συγγραφικός προβολέας ανάβει για να φωτίσει τη ζωή και των άλλων ολοζώντανων χαρακτήρων που θα παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στην πνευματική του εξέλιξη. Οι ζωές τους συγκλίνουν και μαζί διαβαίνουν τις πύλες του ανεξήγητου. Αποτελεί ένα ψυχογράφημα που αγγίζει μικρούς και μεγάλους. Διαβάζεται απνευστί.

Αποσπάσματα από το μυθιστόρημα «Μάργκινους Μόριους»…  Η πρωτεύουσά του ήταν χτισμένη ανάμεσα στα δυο βουνά, στην καλύτερη θέση για βομβαρδισμό. Γιατί όμως να ανησυχεί; Δεν ρίχνουν εύκολα πια βόμβες στα σώματα, κοστίζουν ακριβά• στο μυαλό τις εκτοξεύουν κατευθείαν. Φθηνό, εύκολο και δραστικό αποτέλεσμα. Τώρα δεν επιβάλλουν. Πείθουν τους ανθρώπους να επαιτούν αυτό που θέλουν να τους δώσουν…» Σελ. 49 

…Θυμήθηκε την ταραχή που είχε όταν πάτησε για πρώτη φορά τα χώματα του Όρους. Οι αυτοκρατορικές βούλες, τα φιρμάνια, οι διατάξεις και ο φανατισμός την είχαν πείσει πως ήταν ένοχη πυράς. Ο γέροντας της έδειξε τα αίτια και τους ενόχους αυτού του μισογυνισμού και την αποενοχοποίησε. Θα ηχούν για πάντα μέσα της:

Η γυναίκα είναι ο ύμνος της δημιουργίας. Οι καλύτεροι ζωγράφοι κάνουν υπέροχους πίνακες, οι τελειότεροι γλύπτες θεσπέσια αγάλματα. Ζωή όμως δημιουργεί μόνον η γυναίκα. Αυτή είναι δημιουργός. Δεν ντρεπόμαστε παιδί μου; Αποκλείσαμε τις γυναίκες, τα αιώνια φώτα, αυτές που φέρνουν τη ζωή.

Δίχως μάνα δεν θα ήσουν γιος, δεν θα υπήρχε ζωή. Πάνω τους στεριώθηκε η δημιουργία και αντί να πούμε «σε ευχαριστούμε αιώνια μάνα» της κλείσαμε την πόρτα στο Άγιο Βουνό και βάλαμε κέρβερους σε κάθε πύλη…» Σελ. 182

Ο Οδυσσέας βάδιζε τραβώντας γερές γουλιές χλωροφύλλης με δέος και θαυμασμό για τη μεγαλόπρεπη βλάστηση. Στο ξερονήσι που μεγάλωσε τα δέντρα είχαν αποφασίσει από παλιά να μην το κατοικήσουν. Εξάλλου και η ίδια η Λου δεν χόρταινε να ξεχωρίζει τους τόνους του πράσινου, τη σαγηνευτική ευωδία των καινούργιων και των παλιών φύλλων, του βρεγμένου χώματος. Ψίθυροι, κροταλίσματα, σφυρίγματα και άλλα συνθηματικά των κατοίκων σκέπαζαν τα βήματά τους.

Αντάλλασσαν σχολιασμούς λακωνικούς -η φύση τους κερνούσε και δεν ήθελαν να χάσουν ούτε σταγόνα. Μισή ώρα αργότερα ο Οδυσσέας άρχισε να λαχανιάζει. Η δροσιά που τους χάιδευε τα πρόσωπα δεν κατάφερνε να ξεκουράσει τις ανάσες του. Ο ρυθμός τους επιβραδύνθηκε για άλλο ένα μισάωρο, ώσπου ξεπρόβαλε πανώρια μια γέρικη βελανιδιά. Μοιάζει βγαλμένη από παραμύθια με το βαρύ ίσκιο της μνήμης.

Δέσποζε σε αρκετά τετραγωνικά χωρίς κανένα άλλο δέντρο τριγύρω• το δάσος σκέφτηκε να παραμερίσει στο μεγαλείο της. Είχε αποφασίσει μόνη να διαφεντεύει το μυστικό της… Δεν κελεύει τίποτα μόνο προειδοποιεί και καλοτυχίζει σε μια γλώσσα που ελάχιστοι καταλαβαίνουν:

«Άνθρωπε, είσαι ευλογημένος αν έφτασες μέχρι εδώ με επίγνωση του προορισμού σου. Ένα έχω να σου πω. Είναι δύσκολο χρώμα το φως, δεν μπορείς να το δεις κατάματα, όταν όμως το βρεις, φυλάκισέ το για πάντα. Αν πάλι τυχαία βρέθηκες μπροστά μου, ξεκουράσου στη σκιά μου και συνέχισε να νομίζεις πως ζεις, συνέχισε να κοιμάσαι μέχρι την τρομακτική εκείνη ώρα που θα αλλάξει θέση ο εφιάλτης με το όνειρο…»

Αντίθετα με τη δύναμη που εξέπεμπε, η φωνή της γηραιάς βελανιδιάς χρωματιζόταν από λεπτή μελαγχολία. Έβγαλαν τα σακίδια και τα ακούμπησαν στις ρίζες της. Ο τεράστιος κορμός δέχτηκε το χάδι από τις πλάτες τους και θέλησε να τους ανακουφίσει. Σπάνια συναντούσε τέτοια θωριά και το ιερό δέντρο έβαλε τα καλά του. Κάθε τριχοειδές στα φύλλα του απόσταξε το πιο τρυφερό του έλαιο και όλα μαζί, χίλια-μύρια κάτοπτρα, χίλια, μύρια κύμβαλα του υγρού ουρανού έσταξαν «δρόσο Αερμών» στα καταπονημένα τους μέλη. Τι θρόισμα…, τι σκίασμα…, αληθινά βασιλική αυτή η δρυς, καύχημα του πατέρα θεών τε και ανθρώπων…» Σελ. 337

«Ύστερα οι νεφέλες απόσχισαν για την τελευταία παράσταση του άστρου της ημέρας. Ένα όψιμο ουράνιο τόξο ξεμύτισε από τον αυχένα του βουνού και διαπέρασε απ’ άκρη σε άκρη το στερέωμα ιριδίζοντας. Εκεί είναι, έδειξε η Λου με το δάχτυλο. Εξωτερικά ήταν ένα ασβεστολιθικό σπήλαιο από αυτά που συναντάς εύκολα στην ελληνική ύπαιθρο. Στην είσοδο τραγούδαγε πηγή και η Λου έκανε απίστευτες χαρές: Μα ξέρεις, ήταν ξερή, κατάξερη, μπορείς να το καταλάβεις; κοίτα τι νεράκι… κι εγώ έλεγα πώς θα τη βγάζαμε… Και ‘κείνος το αναρωτιόταν. Υπολόγιζε το πόσιμο νερό σε σχέση με τις καθυστερήσεις. “Μέτραγε” τις γουλιές στα παγούρια τους και έμενε εγκρατής για “να έχει” στη δίψα της η Λου.

Και τώρα όλο αυτό το νερό… “Εκζητείται γαρ πρώτον τη βασιλεία των ουρανών και ταύτα πάντα προστεθήσονται υμίν… ”Εκείνη μπροστά κι αυτός ακολουθώντας βάδισαν στο εσωτερικό. Είχε στοές μικρές και στοές μεγάλες, λαβύρινθος! Χρειάστηκε να προχωρήσουν σκυφτοί γύρω στα δέκα μέτρα και έπειτα μια μεγάλη αίθουσα απλώθηκε μπροστά τους. Ο Οδυσσέας έμεινε έκθαμβος. Ταξίδεψε το βλέμμα του απ’ άκρη σ’ άκρη κι ένιωσε δέος στο θέαμα. Στην αρχή δεν μιλούσε, μόνο κοίταζε εκστασιασμένος προσπαθώντας να καταλάβει… Πω! πω!… μα πώς γίνεται αυτό; είπε με ένα τονικό τρέμουλο στη φωνή. Και πλησίασε… Είδες ομορφιά;

Είναι φτιαγμένα από καθαρό χαλαζία. Πάνω σε έναν βράχο που ‘μοιαζε βωμός υπήρχε ένα τεράστιο βιβλίο. Τέσσερα γυάλινα -υπέροχα, άψογα από αισθητικής πλευράς- κρανία τοποθετημένα αντικριστά διασταύρωναν πάνω από το βιβλίο, σε ύψος περίπου τριών εκατοστών, το φέγγος που έβγαινε από τις κόγχες των ματιών τους. Ίσως για τρία δευτερόλεπτα μπορούσες να διακρίνεις τις ακτίνες, μετά χάνονταν, και πάλι στις επόμενες τρεις στιγμές έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Αυτό το κρυφτό ήταν ασταμάτητο. Ο Οδυσσέας το απέδωσε σε πολλαπλή ανάκλαση -σκέδαση του φωτός- αλλά γιατί αυτή γινόταν περιοδικά; Ο ήλιος έμπαινε χαμηλά, από μια σχεδόν οριζόντια χαραγή που είχε το σπήλαιο.

Οι νόμοι της πορείας του φωτός εδώ δεν ίσχυαν, κανονικό πανηγύρι· προσπίπτουσες και ανακλώμενες ακτίνες είχαν χάσει τις μοίρες των γωνιών τους και να ‘ταν μόνο αυτό! Φαινόταν να έχει απολέσει το σταθερό βηματισμό του, σου δημιουργούσε την εντύπωση πως θέλει να τρέξει γρηγορότερα. Ίσως με κάποιον τρόπο άλλαζε το μήκος κύματος… Μπορεί όμως να μην ήταν τίποτα περίεργο παρά μια ιδέα μόνο. «Πόσα δεν ξέρουμε ακόμα…», μονολόγησε ο Οδυσσέας.

Τα κρανία ήταν διάφανα. Ανατομικά έδειχναν τέλεια αλλά μια διαφορά μπορούσες να επισημάνεις σε σχέση με τα φυσικά, απουσίαζαν οι ραφές. Η κάτω γνάθος ήταν χωριστή και τοποθετημένη με ακρίβεια, του ‘πε η Λου. Ήταν μαγικές στιγμές να κοιτάς αυτά τα αριστουργήματα. Μπορώ να αγγίξω; Ναι, πιάσε όποιο θες. Σήκωσέ το και δες τι όμορφο που είναι. Πρόσεξε μόνο τη σιαγόνα… Εκείνη κρατούσε ήδη ένα στα χέρια της. Εκεί που καθόταν το κάθε κρανίο υπήρχε κενό στο βράχο και απ’ αυτό το σημείο, εισέβαλε το ηλιακό φως.

Πώς προστάτευαν οι ακτίνες το βιβλίο, δεν το καταλάβαινε ο Οδυσσέας, ούτε η Λου ήξερε να του εξηγήσει. Τα τοποθέτησαν στη θέση τους και εκείνη έπιασε με προσοχή το βιβλίο και του το ‘δωσε. Διάβασέ το προσεκτικά, θα μείνουμε όσο χρειασθεί, κράτησε και σημειώσεις…» Σελ. 339-340

…Αυτό ήθελε ο Βεράκιος για να αρχίσει… «έτσι κατάντησε η ζωή στις μεγαλουπόλεις… Ο νόμος του τυχαίου να καθορίζει ακόμα και τη ζωή των ανθρώπων. Ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Νομίζουν πως τα βήματά τους τούς πάνε εκεί που πατούν. Χμ! Κι όμως αλλού τους στέλνουν. Νομίζουν πως είναι κύριοι του εαυτού τους, κυρίαρχοι του πεπρωμένου, ενώ σέρνονται από αυτό.

Ανύποπτοι συμπράττουν να ζουν μέσα στη φυλακή, στο άσυλο. Φορούν κλουβιά και περιφέρονται μέχρι εκεί που φτάνουν οι αλυσίδες. Η ελευθερία του καθενός είναι τόση όσο είναι το μήκος της αλυσίδας του. Έγιναν πιόνια σε ένα παιχνίδι που ουδέποτε φρόντισαν να μάθουν πώς παίζεται. Τώρα θα μου πεις γνωστά είναι αυτά. Το ξέρω, απλά τα ξαναθυμίζω σε κάθε αληθινό επαναστάτη που στήνει σκληρό αντάρτικο και πολεμά με κέρδος την ακριβή του ανάσα». Σελ. 372

«…Η γη στέγνωσε…. Οι περίτεχνοι λοφίσκοι των μυρμηγκιών ξεφύτρωναν στο έδαφος ανάμεσα στις τελευταίες λάσπες. Αέριζαν τις σήραγγες, άνοιγαν διεξόδους, σημάδι πως εκεί στα βάθη το βαρόμετρο σφύριξε άνοιξη. Τα πουλιά σπάθιζαν τον αέρα και πρόβαραν καινούργιες φωνές. Ο Οδυσσέας ούτε ζωγράφος ήτανε ούτε απ’ αυτούς που κόβουν τα λουλούδια. Ζούσε, καμάρωνε και αφουγκραζόταν τη φύση, γι’ αυτό και ‘κείνη του εμπιστευόταν τρυφερά μυστικά.

Δεν χόρταινε τη φλυαρία της, δεν αντιστεκόταν στις προκλήσεις της… Άνοιξε διάπλατος ο σφυγμός του να χωρέσει τις πιο πρωτόγνωρες αισθήσεις. Η μεγάλη έκπληξη ήταν η όσφρηση. Ευωδίες άγνωστες. Πλούσιο λεξιλόγιο, πολλές οι διάλεκτοι -βαθιές έννοιες-, η γλώσσα της όσφρησης. Λέξεις που συνδυάζονται αρμονικά ή κάποτε σολάρουν, άλλες μόλις ακούγονται το πρωί και ξεφαντώνουν με το σούρουπο σ’ ένα κρεσέντο εκπληκτικό… Όσφρηση!

Ποιος τιμά τα δώρα της; Ποιος ξυπνά από τα σήμαντρά της; Τα αρχαία τα χρόνια στα μεγάλα παλάτια ο “μυρεψός” ήταν επιστήμονας αυλικός, ενώ τώρα παραγνωρισμένος, υπηρετεί τη ματαιοδοξία και μόνο της μόδας. Ποιος θα τολμούσε να αποστάξει το παράπονο του δακρυσμένου ρετσινιού; τη ζάλη των ανθών που λιποθυμούν στην αγκαλιά των φύλλων; Ποιος κοντοστέκεται στο μυρωμένο θόρυβο του γιασεμιού; Ποιος θα αγόραζε τον ιδρώτα της αυγής πάνω στους ύπερους του ντροπαλού κυκλάμινου…, το φιλί της γύρης που ξεμυαλίζει τη μέλισσα, των φυκιών το αλμυρό λαχάνιασμα να ξανασμίξουν στο πέλαγο; Κάποτε ο άνθρωπος αντιλαμβανόταν τα μηνύματα της γης, τώρα βλέπει τηλεόραση…» Σελ. 380

ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΟ  ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

Ο Στέλιος Χαλκίτης γεννήθηκε στην Κάλυμνο όπου ζει, εργάζεται και συγγράφει. Σε μια προσπάθεια να βρει απαντήσεις στις υπαρξιακές του ανησυχίες, ταξίδεψε σε Ινδίες, Θιβέτ, Ιμαλάια, Αγ. Όρος κ.λπ. Κυκλοφορούν τα βιβλία του «Μάργκινους Μόριους», με δεύτερη έκδοση στην Ελλάδα και αγγλική έκδοση στη Μεγάλη Βρετανία «Marginus Morius», Vanguard Press. «Ο Λούσηρος», «Ante Tractatum Φιλοσοφικές Σημειώσεις», που διδάσκεται στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής του Α.Π.Θ. και «De Profundis, Αναμάρτητοι Έρωτες».

ΚΡΙΤΙΚΕΣ    

Η κα. Σκαλτσά παρουσίασε το βιβλίο στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της 16.09.2012 στο τμήμα «βιβλία+ιδέες» γράφοντας μεταξύ άλλων…

…Ένα μυθιστόρημα-οδοιπορικό αγωνιώδους αναζήτησης του εαυτού με κεντρικό ήρωα τον Οδυσσέα. Μια υπαρξιακή οδύσσεια (δεν είναι τυχαίο το όνομα του ήρωά του) ενός κατά βάση νεωτερικού ανθρώπου που θέτει ερωτήματα και δίνει απαντήσεις σε μια μετανεωτερική εποχή. Δηλαδή, πρόκειται για μια τέτοια τραγική αντιθετική συνθήκη που μόνο τραγωδία θα μπορούσε να δώσει.

Ωστόσο η εμμονή και το όραμα του νεωτερικού Οδυσσέα για ένα διαφορετικό από το ισχύον σήμερα στη μετανεωτερική κοινωνία μας αξιακό σύστημα καταλήγει όχι μόνο σε μια αισιόδοξη εκδοχή, αν και αρκετά μεταφυσική, αλλά και σε πρόταση εξόδου από την υπαρξιακή κρίση…

Η κα. Ιωάννα Σαλδαράκη, Φιλόλογος, σημειώνει στο εξώφυλλο του βιβλίου…

Ο χαρακτηρισμός ενός νέου βιβλίου, ως αριστούργημα, ίσως θεωρηθεί υπερβολικός. Πώς αλλιώς να το χαρακτηρίσεις, αφού κάθε κεφάλαιο είναι και μια έκπληξη. Ο τρόπος γραφής είναι ιδιαίτερος. Οι λέξεις είναι προσεκτικά επιλεγμένες, έχουν χρώμα, σαφήνεια, ακρίβεια και ωθούν σε βαθύτερη ενδοσκόπηση.

Η κα. Θεοδώρα Λειψιστινού, Φιλόλογος, Πρόεδρος του Βαφοπούλειου Πνευματικού κέντρου Θεσσαλονίκης, γράφει στο εξώφυλλο του βιβλίου…

Ο συγγραφέας, με διεισδυτική και καθαρή ματιά, απευθύνεται τόσο στη νόηση όσο και στο συναισθηματικό μας κόσμο, με τον Οδυσσέα -τον κεντρικό του ήρωα- να περιπλανάται σε μονοπάτια πνευματικών αναζητήσεων. Ο οικείος και άμεσος τόνος, η προφορικότητα στην έκφραση καθώς και η εκλαΐκευση θεμάτων ηθικής, κοινωνικής, πολιτικής τάξης καλούν τον αναγνώστη σε μια άλλη προσέγγιση των προβλημάτων της ζωής στο πλαίσιο μιας αφύπνισης επαναπροσδιορισμού της θέασης του κόσμου.

Η κα. Στέλλα Μαργαριτίδου, δημοσιογράφος, γράφει…

Είναι λέξεις που μας ενώνουν με την ψυχή μας. Είναι σκέψεις σαν κλωστές που τις ακολουθεί ο Οδυσσέας για να βαδίσει στα μονοπάτια της αναζήτησης. […] Ο Στέλιος Χαλκίτης ζει μόνιμα στην Κάλυμνο μαζί με ανθρώπους που «δεν πέτρωσαν ακόμη τις καρδιές τους» όπως ο ίδιος λέει. Εύληπτη γλώσσα απλή και καλοδουλεμένη, ακολουθεί την πορεία του κεντρικού ήρωα, του Οδυσσέα, του ήρωα που προσπαθεί να κερδίσει τον κόσμο του, να πάρει θέση σ αυτόν. […] Προκλητικό εγχείρημα για έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα, ο οποίος ωστόσο έχει χαράξει σταθερή πορεία.

Μπορεί να μένει στην Κάλυμνο, μακριά από τα κέντρα των εκδοτικών δεδομένων αλλά ο Στέλιος Χαλκίτης δε νιώθει …εξόριστος. Κάθε άλλο: «Παρόλο που      η τεχνολογία έφερε τους κόσμους να εφάπτονται, εντούτοις αν σου έταξε η μοίρα να βρίσκεσαι γεωγραφικά μακριά από τις μεγάλες πόλεις τότε πράγματι θα ταλαιπωρηθείς και η δυσκολία έγκειται στην χρονική καθυστέρηση σε πρωτοβουλίες, επαφές, αποφάσεις και κόστη. Σε κάθε περίπτωση αν το επιδιώξεις θα το καταφέρεις» λέει. Όσο για τα επόμενα σχέδιά του, βρίσκονται όπως επισημαίνει «εν πλω» σχεδόν αποβιβάζονται οι ήρωες του επόμενου μυθιστορήματός      μου», εξηγεί…

Ο κ. Christopher Xenos, γράφει…Μάργκινους Μόριους

το καταπληκτικό αυτό μυθιστόρημα σε προκαλεί να το διαβάσεις ξανά και ξανά. Την πρώτη φορά περιηγήθηκα στις καλοδιαλεγμένες λέξεις, το γλαφυρό ύφος, τους ξεχωριστούς χαρακτήρες των πρωταγωνιστών που ξετυλίγουν το κουβάρι του μυστικού γρίφου. Τη δεύτερη φορά που με πρόσταξε το βιβλίο να το διαβάσω -και λέω με πρόσταξε γιατί εκδηλώθηκε ως ανάγκη και όχι ως απλή επιθυμία- έμεινα στις αλήθειες του, που και να θέλεις δεν μπορείς να τις αγνοήσεις.

Αλήθειες που καίνε και απαιτούν από σένα αποθέματα κουράγιου, όχι να τις ξεστομίσεις αλλά και μόνο να τις παραδεχτείς ο ίδιος μέσα σου. Ο συγγραφέας, Στέλιος Χαλκίτης, με μεγάλη δεξιοτεχνία αφήνει τον αναγνώστη να επιλέξει τι θα ερμηνεύσει ως αληθινό και τι θα κατατάξει στη σφαίρα του φανταστικού. Νομίζω θα το διαβάσω και τρίτη φορά…

Ο κ. Λουκάς Χατζηγεωργίου, Δικηγόρος Θεσσαλονίκης, γράφει μεταξύ άλλων…Μάργκινους Μόριους

…Ο συγγραφέας Στέλιος Χαλκίτης, σε μια κατάθεση ψυχής, με ματιά καθαρή και συνείδηση ενεργή, απαλλαγμένος από κάθε είδους ηθικολογία – αυτή καταστρέφει την κατανόηση των πραγμάτων – έχει το ταλέντο να καταπιάνεται με ζητήματα ιδεολογικά, να θίγει πολλαπλές μορφές της κοινωνίας και να αντιμάχεται τα στερεότυπα χωρίς αποσιωπήσεις.

Σαν ώριμος από καιρό, μπαίνει στην αρένα των σύγχρονων κοινωνικών και άλλων προβλημάτων, και με το δικό του μοναδικό τρόπο σε οδηγεί στην ψυχική πράξη της περισυλλογής και του αναστοχασμού. Καταφέρνει να σε κάνει να ξετυλίξεις το κουβάρι της ζωής σου και σου ξυπνά την βαθιά θαμμένη καλοσύνη της ψυχής, την ανασύρει από τα χαμηλά στα υψηλά στρώματα του μυαλού και σε καλεί να την κάνεις πράξη.

Σε καλεί ακόμη να εφεύρεις τον εαυτό σου, να αναθεωρήσεις προαιώνιες έννοιες (καλό, κακό, ευτυχία, ύλη, ηρεμία της ψυχής και τόσα άλλα), να είσαι ανοιχτός στα γεγονότα και να έχεις τη βούληση να κοιτάξεις τα πράγματα κατάματα….

Η κα. Μαρία Τριανταφυλλίδου, αρχιτέκτονας–μουσειολόγος, διευθύντρια διοίκησης στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, γράφει στο εσώφυλλο του βιβλίου…Μάργκινους Μόριους

Περίτεχνες οι λεκτικές υφάνσεις σε μια γραφή-περιήγηση στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, ένας ύμνος στη γυναίκα, ύμνος στον άνθρωπο, ύμνος στη δημιουργία. Εξαιρετικός ο συγγραφέας στην τεχνική της γραφής με μοναδική οξυδέρκεια ξεγλιστρά τις συμπληγάδες της γνώσης και εμβαθύνει στο αίνιγμα της ύπαρξης    

Η κ. Α. Τσεσμελή, ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας μιλά στη Δ. Βασιλειάδη και τη σελίδα “Φιλμ Νουάρ” για τον αγαπημένο της συγγραφέα!Μάργκινους Μόριους

Α.Τ.-Ε.: Αγαπημένος σύγχρονος συγγραφέας είναι ο Στέλιος Χαλκίτης, σε µια προσπάθεια να βρει απαντήσεις στις υπαρξιακές του ανησυχίες, ταξίδεψε σε Ινδίες, Θιβέτ, Ιµαλάια, Άγ. Όρος κ.λ.π και μέσα από την περιπλάνηση σου αυτή έγραψε ένα πραγματικό ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ το ΜΑΡΓΚΙΝΟΥΣ ΜΟΡΙΟΥΣ. Θα μπορούσα να γράψω σελίδες για αυτό το βιβλίο αλλά θα περιοριστώ να πω το εξής.

Σε μια περίοδο της ζωής μου που είχαν ισοπεδωθεί πολλές αξίες, έπεσε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο και η εσωτερική μου πυξίδα με προσανατόλισε στην επίλυση πολλών προσωπικών θεμάτων. Έκλεισα το βιβλίο στην τελευταία σελίδα και βγήκα στο μπαλκόνι και χαμογέλασα στον Θεό που κρύβεται πίσω από καθετί που έβλεπα στον ορίζοντα. Σήκωσα το τηλέφωνο και πήρα τον πατέρα μου. Όταν το σήκωσε, του είπα απλά σε αγαπώ, μου λείπεις. Δεν έμαθε ποτέ γιατί το έκλεισα τόσο σύντομα. Ήξερα όμως εγώ… Πως είχα φτάσει στην Ιθάκη μου.

Η κ. Cynthia Mathews, βιβλιοκριτικός, γράφει στην Επιθεώρηση Βιβλίου «MidwestBook Review»…Μάργκινους Μόριους

Μια σύγχρονη περιπέτεια οδυσσειακών διαστάσεων, το Μάργκινους Μόριους είναι ένα μυθιστόρημα το οποίο έχω διαβάσει τρεις φορές έως τώρα. Ίσως να αναρωτηθείτε, γιατί το βιβλίο αυτό έχει τέτοιο αντίκτυπο; Λοιπόν, αυτό συμβαίνει διότι είναι ένα βιβλίο το οποίο, αν και είναι ένα έργο μυθοπλασίας, είναι ένας θησαυρός απόκρυφης γνώσης o οποίος απαιτεί από τον αναγνώστη να την αποσπάσει σαν πολύτιμα πετράδια μέσα από υπόστρωμα της πλοκής, ένα εγχείρημα που είναι αδύνατο να επιτευχθεί με μια ανάγνωση, γεγονός που με ώθησε να γράψω αυτή την κριτική.

Η γνώση αποκαλύπτεται μέσα από ένα συναρπαστικό ταξίδι ξεκινώντας από ένα μικρό νησί του Αιγαίου στην σύγχρονη Ελλάδα, κατόπιν μεταφέρεται στην Αθήνα την πρωτεύουσα, για να συνεχίσει στην Ινδία, στο Άθως την μοναστική πολιτεία, στο Βατικανό, ακόμα και σε      απρόβλεπτες καταστάσεις ύπαρξης. Αγγίζει διάφορα ζητήματα της τρέχουσας επικαιρότητας όπως η διαφθορά στην Ελλάδα της κρίσης. Έρχεται αντιμέτωπο με οντολογικά θέματα τα οποία πυροδοτούν τα ταξίδια του βασικού ήρωα.

Ο Οδυσσέας είναι ένας ήρωας, που μας παραπέμπει σε εκείνον του Ομήρου και μοιράζονται την ίδια θέληση στην επίτευξη του στόχου του, ο οποίος είναι να εκπληρώσει το πνευματικό, νοητικό και συναισθηματικό πεπρωμένο του παρόλα τα εμπόδια, πολιτικά, ηθικά και θρησκευτικά. Υπερβαίνει τα στεγανά του φύλου, της θεολογίας, της φυλετικότητας, του χώρου και του χρόνου.

Η Λου είναι η οδηγός του Οδυσσέα που τον συντροφεύει μέσα στη μεταμόρφωσή του. Είναι κόρη ενός μεγιστάνα της ναυτιλίας. Έχει το προβάδισμα στην προσωπική της αναζήτηση. Ο δάσκαλός τους, ο Βεράκιος, ένας μοναχός στο Άγιο Όρος, είναι ένας σοφός γέροντας ο οποίος αναγνώρισε τις δυνατότητές τους και τους εκπαίδευσε. Υπάρχουν επίσης πολλοί άλλοι χαρακτήρες το ίδιο ενδιαφέροντες. Μάργκινους Μόριους

Ο συγγραφέας καταφέρνει να γοητεύσει τον αναγνώστη και να τον καταστήσει μάρτυρα του έπους του βασικού ήρωα. Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι μια κοινή πτυχή του Μάργκινους Μάριους με το διεθνές μπέστ-σελλερ μυστηρίου του Νταν Μπράουν «Ο Κώδικας Ντα Βίντσι» είναι η θεωρία συνομωσίας της Βίβλου. Μολονότι, το Μάργκινους Μόριους είναι κατά πολύ πιο σύνθετο και πολύπλευρο έργο, το οποίο τολμά να θίξει τα πιο βασανιστικά ερωτήματα της ζωής, ακόμα και τι θα μπορούσε να συνεπάγεται το επέκεινα.

Μάργκινους ΜόριουςΣτοιχεία βιβλίου:

Τίτλος: ΜΑΡΓΚΙΝΟΥΣ ΜΟΡΙΟΥΣ 

Συγγραφέας: ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΑΛΚΙΤΗΣ 

Εκδόσεις: Ζήτη

ISBN: 978-960-456-327-2

Σελίδες:  528

Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here