Κυριακή, 22 Αυγούστου, 2021
More
    ΑρχικήΕλληνική ΛογοτεχνίαΝα μ’ αγαπάς - Λία Νικολάου

    Να μ’ αγαπάς – Λία Νικολάου

    -

    Να μ’ αγαπάς. Μια λυρική, ερωτική επιστολή με υπογραφή της Λίας Νικολάου, κυκλοφορία των Εκδόσεων Βακχικόν, για τη διαχείριση της απώλειας και την έκφραση της αληθινής αγάπης· για την αφοσίωση και την ολοκληρωτική παράδοση· μια κατάθεση ψυχής που φωτίζει τον δρόμο για την ευτυχία. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο εξώφυλλο από τον πίνακα Wrestlers του Thomas Eakins (1899).

    Προσωπική άποψη: Χαρά Δελλή

    Μαύρο φόντο και οσμή αντρικού ιδρώτα στην ατμόσφαιρα…

    …η μοναξιά είχε τη γεύση θάλασσας, φορούσε τη σκιά ψηλού βουνού και το θολό ασπρόμαυρο χρώμα της απώλειας.

    Ο Αλέξανδρος γράφει ένα γράμμα με αποδέκτη τον σύντροφό του Πάνο. Έτσι γινόμαστε μάρτυρες της προσωπικής τους ιστορίας.

    Αγάπη μόνο. Η αγάπη δεν είναι ποτέ λάθος.

    Πάνο, γιατί με διάλεξες;

    Μακριές οι σιωπές σου πάντα και συνοδεύονταν από τη δική μου αγωνία. Το ίδιο και τ’ αποσιωπητικά σου.

    Ποια είναι η κοινή διαδρομή των δυο αντρών; Τι έζησαν πριν συναντηθούν;

    Ταξίδια μνήμης στις διαφορετικές απόψεις του έρωτα, των κοινωνικών στερεότυπων και των κρυφών σκέψεων του ανθρώπινου νου.

    «Τι θα πει ο κόσμος;» …το κοντράρισμα της ερωτικής σου ταυτότητας με την καθ’ όλα αξιοπρεπή κοινωνική κι επαγγελματική σου ζωή.

    Μπερδεύεται ο οίκτος με την έλξη;

    Ένα τρυφερό και συγκινητικό love story που στοχεύει στη δύναμη και στην ουσιαστική απλότητα της αγάπης. Ένα μυθιστόρημα με όλα τα χρώματα και τις εκφάνσεις της αληθινής και ανυπόκριτης αγάπης.

    Γιατί η αγάπη, η αληθινή αγάπη, βρίσκει πάντα τη δύναμη ακόμη και στις πιο δύσκολες, τις πιο μεγάλες μάχες να νικάει.

    Χωρά η αγάπη στον κόσμο των συμφερόντων και της υποκρισίας; Ή επικρατεί ο φόβος;

    Η αγάπη και η ευτυχία για μέτρο έχουν τη θυσία. Το τίμημα που πληρώνουν όσοι επιδιώκουν να τις γευτούν και να τις αποκτήσουν είναι πάντα οδυνηρό.

    Ένας ρομαντικός ρεαλιστής. Ο Άλεξ, ένας νέος, με αγνή ψυχή, κοντράρεται με τον εαυτό του. Φοβικός. Αυτοψυχαναλυόμενος ως «ελαττωματικός», ως «παράταιρος», ως μη αναγκαίος. Νιώθει ανεπαρκής, ελλιπής, ζηλεύει και μένει σε εγρήγορση δυσπιστίας. Φαύνος, με σκοτεινές σκέψεις και σύνδρομο απουσίας. Βουτά στα δύσκολα, όταν γαλουχείται από μικρός πως η ευτυχία χαρίζεται μόνο στους κανονικούς/φυσιολογικούς ανθρώπους. Πορεύεται  χέρι-χέρι με τον φόβο.

    «Ακόμα δεν μπορώ, όταν το σκέφτομαι να πιστέψω πως η ζωή μού παραχώρησε την ευτυχία στο τέλος της πιο σκοτεινής και δύσκολης μέρας».

    Θα υπερνικήσει τους φόβους και την ανασφάλειά του μπροστά στον απόλυτο έρωτα και την παντοτινή αγάπη;

    Το συνήθιζες να διακόπτεις τις ραγδαίες εξομολογήσεις, να μην αγγίζεις για πολύ τα περασμένα. Λειτουργούσε βασανιστικά το σύστημα της κοντής μνήμης που ακολουθούσες. Δεν χρειάζονταν μεγάλες αναδρομές. Δεν υπήρχε χρόνος πια για τόσο κουραστικά ταξίδια. Άλλωστε, στο τέλος αυτό που όλοι έχουμε περισσότερο ανάγκη είναι η επαφή, όχι τα λόγια. Μια αγκαλιά, ένα ζεστό φιλί στο μάγουλο, από εκείνα που έχει φυλαγμένα η κατανόηση και είναι ικανά να δώσουν τις καλύτερες εξηγήσεις λύνοντας και τον πιο κουβαριασμένο κόμπο.

    Πλάι του ο σπουδαγμένος κι επιτυχημένος, ο μεγαλύτερός του Πάνος. Αποφασιστικός και ικανός να επιβάλλει τα θέλω του, αγνοώντας τις συνέπειες. Ο τολμηρός και παθιασμένος Πάνος προσπαθεί να υπερνικήσει τους φόβους και να κάμψει την ανασφάλεια του Άλεξ. Τα εμπόδια; Η μικρότητα, η ζήλεια, το μίσος. Η κοινωνία, οι «ομοφοβίες», η οικογένεια, ο χρόνος, ο εκφοβισμός, οι εφιάλτες, το σκοτάδι, η στενομυαλιά, η απαξίωση, η «αυτοϋποτίμηση», οι αϋπνίες, ο φόβος εγκατάλειψης, η αρρωστημένη φαντασία, το παρελθόν, οι τύψεις…

    «Όσοι ζουν με στέρηση αναζητούν υποκατάστατα κι όσοι στερούνται την αγάπη βρίσκουν μια κάποια λύση γεμίζοντας την ψυχή τους με συναισθήματα, που καμία σχέση δεν έχουν με αυτήν και είναι αντίθετα από όσα εκείνη πρεσβεύει».

    Ωδή στην απώλεια. Όταν η μοίρα έχει διάθεση για παιχνίδι…

    Η πένα της κυρίας Νικολάου είναι ώριμη, λυρική και άμεση. Γλαφυρή, καυστική μα και ρομαντική. Σαν ποίηση. Αφήνεται και ακουμπά πάνω στη δύναμη των λέξεων και στη θεραπευτική τους πανάκεια. Ο λόγος της, ερωτικός. Το αποτέλεσμα; Ένα έργο ευαίσθητο, ανθρώπινο, σπαρακτικό. Απελευθερωτικό κι αντισυμβατικό. Τολμά να θίξει την ομοφυλόφιλη αγάπη. Το ανιδιοτελές συναίσθημα άνευ ταμπελών ή διαχωρισμών. Που δεν δέχεται όρια. Του κλειδοκράτορα του λουκέτου της ευτυχίας.

    Επειδή ο κόσμος χαιρέκακα επεδίωκε τη μοναξιά των διαφορετικών ανθρώπων κι αρεσκόταν να τους βλέπει τυραννισμένους για να ξεχνά τις δικές του δυστυχίες.

    Το βιβλίο έχει ενδιαφέρον και γρήγορη ροή. Είναι γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Η ιστορία προβληματίζει και διδάσκει, προκαλώντας τα κοινωνικά στερεότυπα και ταμπού. “Κανονικότητα” και “διαφορετικότητα”. Θέτει έμμεσα ερωτήματα στον αναγνώστη για τις δικές του ψυχικές ανάγκες, τη δική του ζωή.

    Θα βάλουν οι ήρωες στην άκρη το εγώ τους; Τι συμβιβασμούς θα κάνουν για να μην τρομάξουν την αγάπη όταν τους βρει; Θα κατακτήσουν το φως της ανεπιτήδευτης αγάπης; Θα κυνηγήσουν τον αληθινό δρόμο που θα τους οδηγήσει στην ψυχική ηρεμία και γαλήνη;

    Να ζεις σε ένα βουβό σπίτι όπου όλα σε κάνουν να νιώθεις ανεπιθύμητος, δεν είναι εύκολο πράγμα. Χάνεις κάθε ίχνος αυτοεκτίμησης κι ανά τακτά χρονικά διαστήματα, για να μη χάσεις αυτό που θα μπορούσες να πεις πως είναι η ψυχή σου ή ο εαυτός σου, είσαι αναγκασμένος να επαναλαμβάνεις τις αξίες που έχεις θέσει και τους στόχους που έχεις βάλει σαν ποίημα, ώστε να μην αφήσεις τη σιωπή να σε συνθλίψει, να μην κυλήσεις σε άναρχη κατάθλιψη.

    Θετική εντύπωση μου έκανε πως η κυρία Νικολάου επιμένει περισσότερο στη διερεύνηση του εσωτερικού κόσμου του πρωταγωνιστικού διδύμου.

    Μάχες σώματος μα πιο πολύ ψυχής

    Ανικανοποίητος ο άνθρωπος. Συνεχώς ζητά όλο και περισσότερα από το περιβάλλον ή απ’ τον ίδιο του τον εαυτό. Πώς να αφεθεί στην τρυφερότητα, πώς να την εκτιμήσει, πώς να νιώσει ολοκληρωμένος;

    Είναι λύση η κρυφή ζωή όταν αποφεύγεις να είσαι εσύ; Είναι λύση η υποκρισία για λόγους αποδοχής; Πώς να κατανοήσεις και να συμφιλιωθείς με τον εαυτό σου; Πρόοδος ή προκατάληψη; Αναστολές ή θάρρος;

    Η αγάπη, η ευτυχία, η απώλεια και ο πόνος είναι υπεράνω φύλων. Μην το ξεχνάμε. Δυο άνθρωποι να μοιράζονται έρωτα και αγάπη, δυο ψυχές σε αναζήτηση της ευτυχίας ως αυτοσκοπό.

    Το τέλος είναι απροσδόκητο για όλους.

    Περίληψη: Σε κοίταζα με μάτια που άστραφταν από χαρά, όση ώρα κοιμόσουν γαλήνια. Ήσουν υπέροχος, έτσι ελεύθερος από προβλήματα, καλέ μου, ίσως κι από όνειρα. Ολόγυμνος… ποθητός… Ένα μαρμάρινο άγαλμα, ικανός να θεραπεύσεις με την αγλαόμορφη εικόνα σου όσα μακρινά με είχαν πληγώσει στη ζωή.

    Παρατηρούσα το στήθος σου να πάλλεται με μικρές, ήσυχες αναπνοές. Τα μακριά σου δάχτυλα τινάζονταν ελαφρά στο άγγιγμα του αέρα που έμπαινε από το παράθυρο. Παράξενα ένιωσα αναγνωρίζοντας εκείνη την ώρα πως ήσουν εσύ που πάντα ονειρευόμουν από παιδί.

    Ο Αλέξανδρος γράφει ένα γράμμα με αποδέκτη τον σύντροφό του Πάνο και, ταυτόχρονα, μας μεταφέρει την προσωπική τους ιστορία. Μέσα από τα ταξίδια της μνήμης, στην κοινή τους διαδρομή αλλά και στα όσα έζησαν πριν συναντηθούν, μαθαίνουμε για τις διαφορετικές όψεις του έρωτα, τα στερεότυπα της κοινωνίας, τους φόβους και τις μύχιες σκέψεις που βασανίζουν τον νου όλων των ανθρώπων.

    Το Να μ’ αγαπάς είναι μια λυρική, ερωτική επιστολή που αποσκοπεί στη διαχείριση της απώλειας και στην έκφραση της αληθινής αγάπης· μια ιστορία για την αφοσίωση και την ολοκληρωτική παράδοση· μια κατάθεση ψυχής που μας δείχνει τον τρόπο ώστε να ανακαλύψουμε τον δρόμο για την ευτυχία.

    Να μ’ αγαπάςΣτοιχεία βιβλίου

    Τίτλος: Να μ’ αγαπάς 

    Συγγραφέας: Λία Νικολάου

    Εκδόσεις: Βακχικόν

    ISBN: 978-960-638-187-4

    Σελίδες: 254

    Ημερομηνία έκδοσης: Νοέμβριος 2020

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here