Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου, 2021
More
    Αρχική Συγγραφής Τέχνη Νέα Αγωγή - Κωνσταντίνος Λίχνος

    Νέα Αγωγή – Κωνσταντίνος Λίχνος

    -

    Νέα Αγωγή

    «Ανήθικο» και «παντελώς αχρείο»· έτσι αποκαλούσε τελευταία τον εαυτό του. Μα αντί να καταρρέει κάτω απ’ το βάρος τέτοιων κατηγοριών, έδειχνε να λαμβάνει ικανοποίηση απ’ τα κοσμητικά επίθετα, με τα οποία στόλιζε το άτομό του.

    Τα έβρισκε εξίσου ταιριαστά με το «αλητήριος» που χρησιμοποιούσε μέχρι προσφάτως, γιατί, καθώς φαίνεται, είχε από καιρό χάσει κάθε ψήγμα εγωισμού κι αυταρέσκειας. Πλέον επέλεγε τους πιο μειωτικούς χαρακτηρισμούς για να αναφέρεται ενδιάθετα στο πρόσωπό του και έβρισκε, είναι η αλήθεια, τόσους πολλούς υβριστικούς προσδιορισμούς για να αυτοχαρακτηρίζεται, που πια ήταν αδύνατο να τους συγκρατεί όλους, ακόμη κι ο ίδιος. Μέχρι και η μνήμη του ήταν νωθρή, παρόλο που θεωρούνταν νέος κι ακμαιότατος για την εποχή μας. Είχε φτάσει, όπως έδειχνε να πιστεύει, σε μια ηλικία που δεν μπορούσε άλλο να ξεχειλώνει τον εαυτό του και διαρκώς να τον επανασυνθέτει. Δεν ήταν πια παιδί, ώστε να περιμένει να γίνει κάποιος σαν μεγαλώσει, ούτε μπορούσε να φέρει αιωνίως τον τίτλο του «φερέλπιδος νέου» που έχει ολάκερη ζωή μπροστά του. Πλέον είχε διαμορφωθεί ως προσωπικότητα και προσδοκούσε να γευτεί μια κάποια εσωτερική σταθερότητα και, αν ήταν εφικτό, να αποκτήσει μια αίσθηση ταυτότητας κι ακεραιότητας του χαρακτήρα.

    Τώρα που εργαζόταν ως υπάλληλος σε κάποια δημόσια υπηρεσία, έβλεπε τον κόσμο αρκετά διαφορετικά από παλιότερα. Έκτοτε μάλιστα που δέχτηκε την πρώτη του προαγωγή, απολάμβανε τον σεβασμό των συναδέλφων του, μα και του προϊσταμένου του. Το μόνο κακό ήταν πως είχε πέσει όμως στη δυσμένεια του εαυτού του. Βλέπετε, στον χώρο που εργάζεται, δεν προσελήφθη ακριβώς αξιοκρατικά, αλλά αυτό δεν έδειχνε τότε να τον επηρεάζει διόλου. Το ίδιο είχε συμβεί και παλιότερα, όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία, μα όλως τυχαίως κατόρθωνε διαρκώς να επισκέπτεται ως αδειούχος το σπίτι του. Οι μικρές τούτες παρασπονδίες φάνταζαν όμως ασήμαντες, καθώς αποτελούσαν για τους πάντες κοινή πρακτική κι εκείνος δικαιολογούνταν απόλυτα, όντας νέος που εξερευνούσε το κόσμο τριγύρω του. Διερευνούσε φυσικά και τον εαυτό του τον ίδιο, μα αυτόν τον μεταχειριζόταν με εξωφρενική επιείκεια, λογαριάζοντάς τον ασχημάτιστο κι εύπλαστο. Αργότερα σαν τ’ αποφάσιζε, θα ήταν ικανός να σταθεροποιηθεί σ΄ όποιο καλούπι επέλεγε και να πορευτεί όπως έκρινε εκείνος σωστά. Στη χειρότερη των περιπτώσεων, ως μια σειρά πλημμελημάτων μπορούσε να περιγράψει τον βίο του· έγκλημα δεν είχε διαπράξει κανένα. Για την ώρα δεν μπορούσε, παρά να συνεχίζει τον δρόμο του, να συμπλέει με τις κοινωνικές νόρμες και να συμμορφώνεται με το σύστημα αξιών των γονιών του.

    Είχε μείνει, προτού διοριστεί, άνεργος για κάμποσους μήνες και διαπίστωσε  πως, εφόσον καθίσταται δύσκολη η εύρεση εργασίας πάνω στο αντικείμενο των σπουδών του, θα έπρεπε να αναζητήσει οποιοδήποτε επάγγελμα. Αμέτρητες φορές είχε πιάσει τότε τον εαυτό του να τριγυρνά μάταια έξω απ’ τα γραφεία εύρεσης εργασίας ή να ξεφυλλίζει δυσφορώντας τις μικρές αγγελίες. Πριν προλάβει να τον διεκδικήσει η απογοήτευση όμως, μεσολάβησαν οι γνωριμίες των δικών του. Το σκέφτηκε πολύ τότε αν θα έπρεπε να δεχτεί αυτήν την ευεργεσία που του προσφερόταν ανέξοδα, καθώς κι αν θα μπορούσε να αντιπαρέλθει τυχόν κατηγορίες που θα εξαπολύονταν εναντίον του απ’ το φιλικό και συγγενικό του περιβάλλον. Το να παρέμενε άνεργος όμως, ενώ συνάμα θα είχε εξαγριώσει τους γονείς του, φάνταζε αποτυχία πολύ μεγαλύτερη απ’ τη χρήση αθέμιτων μέσων για την απόκτηση μιας θέσης εργασίας.

    Την κατακραυγή ένιωθε βέβαιος πως θα μπορούσε να την αντέξει. Η μικρή κοινωνία, στην οποία ζει, μπορεί να ενοχλείται με το παραμικρό, αλλά τελικά αποδέχεται και χωνεύει τα πάντα. Κανείς άλλωστε δεν είναι αμέμπτου ηθικής σήμερα κι αυτή η διαπίστωση είναι από μόνη της ικανή να απενοχοποιήσει κάθε έκνομη συμπεριφορά και ατασθαλία. Θα γινόταν κι εκείνος, λοιπόν, ένας από αυτούς που καθημερινά τους κατακρίνουνε ανενδοίαστα όλοι, μα ενδόμυχα τους επαινούν και τους ζηλεύουν.

    «Ένας ακόμη αμοραλιστής αριβίστας»· να, μάλιστα, ένας ωραιότατος τίτλος που θα μπορούσε να αποδώσει τον εαυτό του. Η στάση ζωής του θα γινόταν, έπειτα,  η δικαιολογία για αναρίθμητες μελλοντικές ανομίες. Κάπως έτσι συμβαίνει άλλωστε με τα πάντα. Χέρι με χέρι περνάει της παράδοσης η σκυτάλη στους επόμενους, που δε θα χρειαστούν για να καλύψουν τις πομπές τους τίποτα πιότερο, από το να στρέψουν το δάχτυλο στη σαθρή παρακαταθήκη που τους αφήσαν οι προγενέστεροι.

    Ο πάγος έσπασε προ πολλού, ο δρόμος χαράχτηκε με ακρίβεια και δεν απομένει παρά να τον περπατήσουμε. Κι όσο όλοι θ’ ακολουθούν την Αγία  πεπατημένη, τόσο η φαυλότητα θα σκεδάζεται προς κάθε κατεύθυνση και θα εμποτίζει τις συνειδήσεις. Κάθε άλλο μονοπάτι είναι δύσβατο· σε κάθε στροφή του καραδοκούν οι Λαιστρυγόνες και η τόλμη που απαιτείται για να το περπατήσει κανείς, δε γίνεται να βρεθεί σ’ εμάς τους συνηθισμένους ανθρώπους. Ίσως ακόμη και ο πολυμήχανος Οδυσσέας, ο πιο περιβόητος των πλανήτων, να λιποψυχούσε, εάν εκ των προτέρων γνώριζε τα προσκόμματα που θα συναντούσε μέχρι να προσαράξει στην πολυπόθητη Ιθάκη. Το σώφρον άλλωστε είναι να πορευτεί ο καθείς μας όσο το δυνατόν πιο ακόπιαστα, να δείχνει επινοητικότητα στην εξεύρεση λύσεων ατομικών και να ειδικεύεται στην αποποίηση κάθε ευθύνης.

    «Στυγνός πρακτικιστής» το λοιπόν· κι αυτός θα μπορούσε να είναι ένας τίτλος ταιριαστός για εκείνον. Είχε άλλωστε από καιρό διακόψει κάθε σχέση με τα νεανικά του οράματα, το ομολογούσε με κάθε ευκαιρία κι ο ίδιος. Μπορούσε πια να δηλώνει με αυθάδεια δύσπιστος απέναντι σ’ όλες τις θεωρίες και να ισχυρίζεται περήφανος πως κόρεσε στο έπακρο τις φιλοσοφικές του ανησυχίες. Πλέον είχε αντιληφθεί με σαφήνεια τον τρόπο που λειτουργούσε ο κόσμος και ήξερε πώς να παραμορφώνει κάθε ιδανικό, τοποθετώντας το στην προκρούστεια κλίνη. Είχε αναμφίβολα μάθει πώς να ελίσσεται, το είχε αποδείξει πολλάκις αυτό και είχε αναντίρρητα μυηθεί στης υποκρισίας την τέχνη. Το σπουδαιότερο ήταν πως είχε αποκτήσει την αναγκαία ικανότητα να διατυπώνει σιβυλλικά τις απόψεις του και να αλλάζει τεχνηέντως δέρμα σαν φίδι. Κι αυτά όλα είναι προσόντα πολύτιμα τη σήμερον ήμερα, δεν θα μπορούσε να το αρνηθεί κανένας αυτό.

    Μπερδεμένο κουβάρι καταλήγουν όμως τα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή. Το ίδιο γεγονός αλλιώς το βλέπει ο ένας κι αλλιώς το κρίνει ο άλλος. Λίγοι είναι εκείνοι που μπορούν να ερμηνεύσουν μονάχοι τα όσα συμβαίνουνε γύρω τους, ειδικά αν δεν έχουν πρωτύτερα συζητηθεί δημοσίως, αν δηλαδή δεν έχει αποφανθεί γι’ αυτά η παντοκράτειρα κοινή γνώμη. Ακόμη κι αυτοί όμως, ποιοι είναι τάχα που θα κουνήσουν το δάχτυλο για να υποδείξουν τον φταίχτη; Μήπως οι πράξεις των ανθρώπων έχουνε πάντα ως αιτία τα προσωπικά τους γνωρίσματα κι όχι τις περιστάσεις ή τις γενικές ιδιότητες του ανθρώπου σε κάθε πιθανή πολιτεία; Ας τον ξεφορτωθούνε, λοιπόν· ας τον αφήσουνε ήσυχο να πορεύεται όπως καταλαβαίνει εκείνος.

    Όχι πως δεν έχει ανάγκη κανέναν βέβαια ή ότι έχει καταφέρει τάχα στη ζωή του  κατιτίς το σπουδαίο. Για μια επίπλαστη αίσθηση ασφάλειας και τη δυνατότητα να εξασφαλίζει τα απαραίτητα έκανε όσα έκανε. Το κυνήγημα των απαραιτήτων βέβαια δείχνει να έχει μετατραπεί σήμερα σ’ ένα ατέρμον ταντάλιο μαρτύριο. Ποια είναι όμως αλήθεια αυτά που θαρρούμε απαραίτητα; Και δεν αναφέρομαι μονάχα στ’ αναγκαία για τη συντήρηση της ζωής αγαθά, μα και στις απαραίτητες ενέργειες, στις οποίες οφείλει να προβαίνει κανείς για να τ’ αποκτήσει. Ερώτηση, θα μου πείτε, κάπως αόριστη, καθώς ουδεμία έννοια παραμένει αμετάβλητη στου χρόνου το ακλόνητο πέρασμα. Για να επιβιώσεις σ’ αυτή τη ζωή, έπρεπε ανέκαθεν να πράττεις τα δέοντα. Ποια ακριβώς είναι αυτά; Μα φυσικά τ’ αναγκαία και τα πρέποντα. Τα επιτρεπόμενα και εφικτά δηλαδή, αν θέλουμε αλλιώς να το θέσουμε. Όσες ενέργειες δεν επιτρέπονται, αποτελούν, αν διαπραχθούν, ηθικής ολισθήματα· μα χρησιμοθηρικά, καθαρά πιο ωφέλιμα αποδεικνύονται πάντα τα νομικά ανεπίτρεπτα. Γιατί όσο η ηθική υπνώττει, εφημερεύει η διαφθορά και εδραιώνεται έρποντας στων βολεμένων τις ράχες.

    Κάθε δημόσια πράξη γίνεται πρόπλασμα μελλοντικών συμπεριφορών. Έτσι αναπαράγεται το κυρίαρχο ήθος και σχηματίζεται η αμείλικτη κοινή λογική, αυτό το συνονθύλευμα συλλογικής αφροσύνης. Μέσω του παραδειγματισμού και της επανάληψης πλάθονται τα πρότυπα της κάθε εποχής, στα οποία προσαρμόζονται των ανθρώπων τ’ ατελείωτα στίφη. Ακριβώς όπως και σ’ ένα κοπάδι από πρόβατα που, ακολουθώντας καθημερινά το ίδιο βαρετό μονοπάτι, υπερκεράζουν σε κάποιον ανήφορο ένα εμπόδιο ανύπαρκτο. Ίσως επειδή κάποτε στο σημείο εκείνο τους έφραξε τον δρόμο κάποιο πουρνάρι, το οποίο υπερπήδησε της αγέλης ο μπροστάρης δείχνοντας και στ’ άλλα τον τρόπο. Το συγκεκριμένο εμπόδιο μπορεί να έχει εξαφανιστεί προ πολλού, αλλά η συμπεριφορά που αναπτύχθηκε χάριν αυτού παραμένει. Κι όταν κάτι χαράζεται εντός μας μέσω της μίμησης, καμιά διδαχή δεν μπορεί να το εξαλείψει. Καμιά νουθεσία δεν είναι ικανή να αποσείσει την πρόληψη που επιβεβαιώνεται τάχα απ’ τα ίδια τα μάτια μας και θάλλει επάνω στην εύφορη και παχυλή μας αμάθεια.

    Έτσι, διαμορφώθηκε η «Νέα Αγωγή» που ανάγει σε αξία υπέρτερη τη θήρευση  της επιτυχίας και της οικονομικής πλησμονής. Κάπως έτσι επιτυγχάνεται η διαστροφή όλων των άξιων. Ω καιροί! Ω ήθη! Όλα τούτα όμως δεν είναι παρά θεωρητικολογίες αβάσιμες κι ο πραγματιστής φίλος μας το γνωρίζει καλά. Αυτός άλλωστε τα έχει καταφέρει περίφημα και επ’ ουδενί λόγω θα άλλαζε την τωρινή του κατάσταση. Στο κάτω κάτω, το κόστος για να πετύχει όσα πέτυχε, δεν ήταν δα και τόσο υψηλό. Έταξε απλώς την ψήφο του, ως ανταπόδοση για την ευεργεσία που δέχτηκε και απώλεσε έτσι μέχρι κι αυτό, το κατά πολλούς ιερό, του εκλέγειν το δικαίωμα.

    Ποιος όμως είναι ικανός να σταθεί σε θέση αμόλυντη, ώστε να μπορεί να τον ψέξει; Καταλήγει τόσο πολύκλωνος της διαφθοράς ο κορμός, που επισκιάζει τα πάντα. Είναι η ανομία διαδεδομένη τόσο, που πλέον φαντάζει ματαιοπονία όχι μονάχα το να συγκρουστείς μαζί της, αλλά και το να την κατονομάσεις απλώς. Έτσι συμβαίνει πάντοτε όπου  η αρετή δεν εκτιμάται. Η φαυλότητα δρα ανεμπόδιστα. Τη συναντά κι αυτός καθημερινά, αλλά την αντιπαρέρχεται, γιατί φαντάζει στα μάτια του σαν αδάμαστη φυσική δύναμη, την οποία οφείλει να υπομείνει και ν’ ανεχτεί. Κι αν βιώνει πότε πότε εκλάμψεις ευνομίας και βρίσκει ενίοτε τον εαυτό του σε σύγχυση, γνωρίζει πως αυτό θα συμβαίνει μονάχα έως ότου να το πάρει απόφαση και να θεραπευτεί μια και καλή απ’ τη νόσο που καλείται «συνείδηση». Μπορεί να μη θέλει να το παραδεχτεί, μα, καθώς φαίνεται, έχει ήδη δεχτεί με παραίτηση τον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα γύρω του.

    «Βαθύτατα αποθαρρημένος» λοιπόν· να ένας τίτλος ακόμη που θα του ταίριαζε γάντι. Μπορεί απλούστατα όμως να έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση δειλίας και μόνο, γιατί είναι ξεκάθαρο πως αποφεύγει τις κακουχίες λόγω ατολμίας και, συνεπώς, στην ουσία δεν είναι παρά ένας ακόμη φυγόπονος. Ίσως, πάνω απ’ όλα, να νιώθει τσακισμένος, καθώς αναμετριέται διαρκώς με τη δυσανασχέτηση και την αποτυχία, αυτούς τους δυο ανθρωποφάγους υφάλους. Πασχίζοντας να τους αποφύγει, δεν μπορεί παρά να αισθάνεται χαμένος και ανίσχυρος, έτσι όπως νιώθει ο καθένας μας δηλαδή, όταν χάνει των καταστάσεων τον έλεγχο. Το χειρότερο με τα δυσάρεστα αυτά συναισθήματα, δεν είναι πως τον βασανίζουν αλύπητα, αλλά ότι κατορθώνουν θρασύτατα να καθορίζουν τις πράξεις του.

    Βλέπετε, ακόμη κι αν έχει για τα πάντα προνοήσει, αισθάνεται ανέτοιμος και παρόλο που έχει προ πολλού τους λογαριασμούς του φροντίσει, συνεχώς νιώθει οφειλέτης σε όλους. Μπορεί γι’ αυτό να πασχίζει διακαώς να ευχαριστήσει τους πάντες κι αποφεύγει να λέει δημοσίως τη γνώμη του, για να μην τον βρούνε μεγάλοι μπελάδες. Μα όλα αυτά τον κάνουν να αισθάνεται στο τέλος της μέρας γελοίος και ίσως αυτός να είναι και ο επόμενος τίτλος που θα διεκδικήσει επάξια. Άγρυπνος καθώς είναι τα περισσότερα βράδια, σκέφτεται πως πρέπει πάση θυσία να διακόψει τους μελαγχολικούς του νυχτερινούς συλλογισμούς, γιατί δε θα του βγουν σε καλό. Πάντοτε ξεκινά με την εντύπωση πως τους ελέγχει, αλλά κάθε τόσο χιμάνε πάνω του σαν πελώρια αφηνιασμένα κύματα, τα οποία υποκρίνεται πως μπορεί τάχα να τιθασέψει. Η χειρότερη ψευδαίσθησή του όμως είναι εκείνη του ορθολογικού καθορισμού των επιλογών του. Μόνο την τελευταία στιγμή, όταν έχουν πια δρομολογηθεί όλα και βρίσκεται μια ανάσα πριν την απόφαση, μονάχα τότε εμφανίζεται η σκέψη επιτελικά για να επικυρώσει μια επιλογή προ πολλού ειλημμένη, να υποστηρίξει μια απόφαση που έχει ήδη παρθεί και να παρουσιαστεί ψευδεπίγραφα, παραγκωνίζοντας δήθεν το θυμικό ως καθοδηγήτρια κι αφετηρία της συμπεριφοράς του.

    Όσο κι αν αποφεύγει την ενδοσκόπηση όμως, να που κάθε τόσο έρχεται το είδωλό του και στέκεται προκλητικά ανάμεσα στο βλέμμα του και στον κόσμο. Μόνος απέναντι στην απεραντοσύνη του εσωτερικού του κενού, νιώθει τότε χαμένος κι αναζητά απεγνωσμένα πυξίδα για να οδηγηθεί προς κάποια διέξοδο, ενώ η άβυσσος γύρω του καγχάζει θριαμβευτικά. Ανίκανος να απεγκλωβιστεί, εξαϋλώνεται, ξεχειλώνει στον χρόνο μέχρι να αφανιστεί ολότελα το τωρινό του περίβλημα. Τα πάντα εντός του καθίστανται ρευστά κι ανυπόστατα, καθώς καταργεί των γεγονότων την αλληλοδιαδοχή κι ανασκάπτει τη μνήμη του. Επισκέπτεται τις περασμένες εμπειρίες του για να τις αναβαπτίσει, ανοικοδομώντας έτσι άρδην την αυτοεικόνα του και εδραιώνοντας ένα νέο εναλλακτικό παρελθόν. Μέχρις ότου φυσικά να διακοπεί η ονειρική περιπλάνηση τούτη, να αποκτήσει και πάλι συνείδηση του ξεπεσμού του και να αναδυθεί απ’ της ψυχής του τα μύχια ξανά κραταιή η αυτοπεριφρόνησή του.

    Κι αν τώρα βολοδέρνει μονάχος, επιτρέποντας να τον τρώει το σαράκι των χθεσινών ενοχών, δεν παύει πάραυτα να ελπίζει κρυφά πως ο βασανισμός του ετούτος κάποια στιγμή θα τελειώσει. Σύντομα θα σκληρύνει την πέτσα του πιότερο κι απρόσβλητος θα καταστεί σε κάθε κρίση συνείδησης. Θα το επιδιώξει αυτό θαρρώντας πως πράττει κατά τον δαίμονα εαυτού και πως μεριμνά πρωτίστως για το προσωπικό του συμφέρον. Δύσκολα πείθεται κάποιος όμως, όταν δεν επιθυμεί να πεισθεί και ίσως η αποτυχία του να διαμορφωθεί άτρωτος απέναντι στην αυτοκριτική, να είναι το έσχατο ίχνος ευσυνειδησίας που του ‘χει απομείνει. Θα το αφανίσει όμως κι αυτό, όταν πραγματικά το θελήσει, γιατί πιότερο απ’ όλα λαχταρά το να νιώθει ανάλαφρος. Έχει αποδείξει άλλωστε πως μπορεί να γίνει τα πάντα, γιατί πάνω απ’ όλα ποθεί την ανεμελιά της απολύτρωσης. Μπορεί -και το ξέρει- να αδιαφορήσει εντελώς για την υστεροφημία του, να προσαρμόσει στην ανημποριά του πάσαν αξίαν και να περιγελάσει κάθε επίκριση. Το μόνο που δυσκολεύεται ακόμη να οραματιστεί, είναι τον εαυτό του ως γονέα, γιατί τέτοιος όπως έχει καταντήσει, δεν θα μπορούσε παρά να αναθρέψει απογόνους ανήθικους. 

    Λίχνος Κωνσταντίνος

    Επιμέλεια κειμένου: Σοφία Νέστορα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Ο Μπουτ: Το μικρό ρομπότ και η μεγάλη περιπέτεια – Shane Hegarty

    Από τις εκδόσεις Λιβάνη κυκλοφορεί το βιβλίο «Ο Μπουτ: Το μικρό ρομπότ και η μεγάλη περιπέτεια» του συγγραφέα Shane Hegarty, σε εικονογράφηση Ben Mantle. Προσωπική...

    Χεράκια καθαρά… Μικρόβια μακριά – Αθηνά Ντόκα

    Το βιβλίο της Αθηνάς Ντόκα «Χεράκια καθαρά... Μικρόβια μακριά» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μ. Σιδέρη σε εικονογράφηση Δέσποινας Ανδρέου. Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου Η συγγραφέας, επηρεασμένη...

    Τα μουσικολούλουδα και ο παράφωνος κάκτος – Δήμητρης Κάσσαρης

    Το βιβλίο του μουσικού και συγγραφέα Δημήτρη Κάσσαρη «Τα μουσικολούλουδα και ο παράφωνος κάκτος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24 γράμματα. Υπέροχη είναι και η...

    Mια γραμμή και μια τελεία κι είναι θαύμα η ιστορία – Ευαγγελία Γκιώνη

    Το βιβλίο της ψυχολόγου και συγγραφέως Ευαγγελίας Γκιώνη «Μια γραμμή και μια τελεία κι είναι θαύμα η ιστορία» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μέγας Σείριος...

    Συνέντευξη – Ευαγγελία Γκιώνη

    Συνέντευξη - Ευαγγελία Γκιώνη Σήμερα στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε την ψυχολόγο και συγγραφέα Ευαγγελία Γκιώνη, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της «Μια γραμμή...

    Οι Απαράφθορες – Στέλιος Χαλκίτης

    Οι Απαράφθορες  είναι το νέο μυθιστόρημα του συγγραφέα Στέλιου Χαλκίτη και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ιανός.  Προσωπική άποψη: Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών «Νιώθω ότι ζω μ’ εσάς, για...

    Ο Μπουτ: Το μικρό ρομπότ και η μεγάλη περιπέτεια – Shane Hegarty

    Από τις εκδόσεις Λιβάνη κυκλοφορεί το βιβλίο «Ο Μπουτ: Το μικρό ρομπότ και η μεγάλη περιπέτεια» του συγγραφέα Shane Hegarty, σε εικονογράφηση Ben Mantle. Προσωπική...

    Quiz 10 – Γενικών γνώσεων

    Quiz 10 - Γενικών γνώσεων Πόσες σωστές απαντήσεις θα βρείτε στο quiz μας; Ανακαλύψτε τις γνώσεις σας μέσα από τις απαντήσεις!