Νορέλια, η διαφορετική νεράιδα

Θέλω να σας γνωρίσω τη Νορέλια, μια μικρή νεράιδα που δεν μοιάζει τόσο με τις άλλες. Λόγω της διαφορετικής της εξωτερικής εμφάνισης νιώθει άσχημα για τον εαυτό της με αποτέλεσμα να χάνει τα χρώματά της και να γίνεται μουντή. Ένας απρόσμενος φίλος, την κάνει να καταλάβει πως η διαφορετικότητα δεν σημαίνει απαραίτητα αδυναμία και ασχήμια όπως πίστευε η ίδια, αλλά αντιθέτως είναι ένδειξη μοναδικότητας. Τέλος η Νορέλια εκπλήσσεται από την αντιμετώπιση των γύρω της μόλις η ίδια αλλάζει τα πιστεύω της. Μήπως τελικά τα πράγματα δεν είναι όπως τα έχουμε εμείς στο μυαλό μας;

Μια ιστορία για όλα τα παιδιά ανεξαρτήτως ηλικίας, με σκοπό να δείξει πως όλοι είμαστε διαφορετικοί- μοναδικοί και αυτό μας κάνει όμορφους το δίχως άλλο.

Κάτω απ’ τον φωτεινό ήλιο, πολύ βαθιά μέσα στο πυκνό δάσος, μακριά από τα μάτια των ανθρώπων, βρίσκεται ένα Μαγικό Ποτάμι. Ο μύθος λέει πως όποιος πιει από το νερό του, ξεχνάει όλα όσα τον κάνουν να λυπάται και δε γνωρίζει πια στενοχώριες στη ζωή του. Στις όχθες αυτού του Ποταμού έχουν επιλέξει να ζουν κάτι μικροσκοπικά πλασματάκια, οι νεράιδες! Εδώ και εκατομμύρια χρόνια έχουν χτίσει εκεί, στις κουφάλες των δέντρων κάτω από τις πυκνές φυλλωσιές  τα σπίτια τους και κάτω από το Μεγάλο Δέντρο της Σοφίας το Νεραϊδοσχολείο τους που μοιάζει πραγματικά με κάστρο.

Κάθε νεραϊδούλα μόλις γίνει έξι χρονών αρχίζει να παρακολουθεί εκεί όλα τα μαθήματα που είναι απαραίτητα για να ανακαλύψει τις κρυφές της δυνάμεις και να τις κάνει πολύ- πολύ ισχυρές. Και αυτό γιατί η ζωή των νεραϊδών δεν είναι μόνο παιχνίδι με τον ήλιο και χαρούμενα τραγούδια με τα λουλούδια και τα ζώα του δάσους. Στην πραγματικότητα κάνουν πολλά πράγματα που ούτε μπορούμε να φανταστούμε.

Κάποιες από αυτές είναι υπεύθυνες για την εναλλαγή των εποχών. Φέρνουν δηλαδή την Άνοιξη, το Καλοκαίρι, το Φθινόπωρο και το Χειμώνα. Άλλες βρίσκονται πίσω από τη γέννηση των λουλουδιών και των δέντρων. Είναι αυτές που τα βοηθούν να μεγαλώσουν και τους δίνουν σε καθένα από αυτά ξεχωριστά χρώματα και  μεθυστικά αρώματα. Υπάρχουν οι νεράιδες που με τη μαγική τους χρυσόσκονη φέρνουν όμορφα όνειρα στους ανθρώπους. Άλλες πάλι δίνουν στα μουσικά όργανα τους θεσπέσιους ήχους τους και τόσες πολλές ακόμα που κάνουν τον κόσμο τόσο όμορφο όσο τον απολαμβάνουμε εμείς οι άνθρωποι.

Οι νεράιδες είναι μικροσκοπικές, λεπτές με κατάξανθα μαλλιά και πράσινα μάτια. Είναι πράγματι πολύ όμορφες! Έχουν εξαιρετική φωνή και χορεύουν τόσο μοναδικά που μαγεύουν όσους τις βλέπουν. Είναι μικροκαμωμένα πλάσματα με φτερά πιο λεπτά και εύθραυστα ακόμα και από μιας πεταλούδας. Μόλις τελειώσουν το Νεραϊδοσχολείο και αναπτύξουν τις δεξιότητές τους γεννιούνται μέσα από τα άνθη των  κόκκινων τριαντάφυλλων τα μαγικά ραβδιά τους. Αυτά είναι τόσο μοναδικά όσο και η καθεμία από αυτές.

Τις νεραϊδούλες δεν μπορούν να τις δουν οι άνθρωποι παρά μόνο εάν πιστέψουν πραγματικά ότι υπάρχουν. Τότε είναι εύκολο να τις αναγνωρίσουν. Είναι φωτεινά  και πολύχρωμα πλασματάκια που παίζουν με τις ακτίνες του ήλιου.

Αλλά σταθείτε, ξέρετε πότε μπορούν όλοι, ακόμα και οι άνθρωποι να τις δουν για μερικές στιγμές… όταν ο ήλιος στεγνώνει τις τελευταίες σταγόνες της βροχής, ξέρετε πότε λέω… όταν βγαίνει το ουράνιο τόξο. Τότε οι νεραϊδούλες χαρούμενες επειδή τελείωσε η βροχή, βγαίνουν όλες μαζί και χορεύουν βρεγμένες μπροστά από τον ήλιο. Την ώρα εκείνη τα σώματά τους γίνονται μικροί καθρέφτες και στέλνουν τα χρώματά τους στα μάτια μας.

Τα λιλιπούτεια αυτά πλασματάκια είναι πολύχρωμα, γιατί είναι πάντα χαρούμενα και χαμογελαστά. Η μόνη περίπτωση να χάσουν τα όμορφα χρώματά τους και να γίνουν γκρίζα και μουντά είναι όταν θλίβονται και στενοχωριούνται. Αυτές τις φορές γίνονται σαν τον ουρανό όταν τα σύννεφα ετοιμάζονται να φέρουν καταιγίδα.

Έτσι και η μικρή μας νεραϊδούλα η Νορέλια, έχει αρχίσει να ξεθωριάζει, πράγμα που σημαίνει ότι χάνει σιγά- σιγά τα χρώματά της. Αυτό συμβαίνει γιατί η Νορέλια είναι πολύ στενοχωρημένη με τον εαυτό της, επειδή δε μοιάζει και τόσο πολύ με τις άλλες νεράιδες. Τα μαλλιά της καταρχάς δεν είναι ξανθά, αλλά κατάμαυρα και γυαλιστερά σαν τον νυχτερινό ουρανό. Το σώμα της δεν είναι μικρό και λεπτοκαμωμένο, αλλά πιο ψηλό και πιο δυνατό από των υπολοίπων. Τα φτερά της πιο μεγάλα και πιο πυκνά. Όλα αυτά την κάνουν να νιώθει άσχημα γιατί όπου πηγαίνει, όπως καταλαβαίνετε ξεχωρίζει και όταν κάποιος ξεχωρίζει όλοι τον κοιτάνε και μιλούν γι’ αυτόν, δηλαδή τον σχολιάζουν.

Αυτό που δεν γνωρίζει ακόμα η Νορέλια είναι πως το να είσαι ξεχωριστός δεν είναι καθόλου κακό, δε σημαίνει πως είσαι λιγότερο καλός από τους άλλους. Αντιθέτως, σημαίνει πως είσαι σπάνιος! Γιατί αν το σκεφτείτε καλύτερα ένα σπάνιο λουλούδι, που δε μοιάζει με τα υπόλοιπα όλοι το θαυμάζουν.

Οι ιδιαιτερότητές της αυτές την έκαναν να κλειστεί στον εαυτό της και  να μην κάνει παρέα με άλλες νεραϊδούλες. Περνούσε το χρόνο της διαβάζοντας νεραϊδοβιβλία μόνη, στις όχθες του Μαγικού Ποταμού. Μάλιστα μια μέρα που διάβασε σε ένα από αυτά τα βιβλία για την ικανότητα του Ποταμού να παίρνει τις λύπες μακριά, ξεκίνησε να πίνει και να πίνει μέχρι που η κοιλιά της βάρυνε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να πετάξει.

«Αμάν πια!!» φώναξε κλωτσώντας το νερό, «τι  σου έχω κάνει και εσένα μου λες; Γιατί ούτε εσύ δε με βοηθάς;» Η μικρή Νορέλια έπεσε στις ρίζες του γέρικου πλατάνου που βρισκόταν δίπλα στην ακροποταμιά και βάλθηκε να κλαίει. Ξαφνικά, ένιωσε κάτι σαν χάδι στο κεφάλι της και τρομαγμένη κοίταξε ψηλά. Ο γέρο- Πλάτανος, ο Πλατάνιος, είχε κατεβάσει ένα κλαδί του και την χάιδευε.

«Μην κλαίς όμορφή μου νεραϊδούλα!» της είπε αργά-αργά με τη γέρικη φωνή του.

«Που την βλέπεις την ομορφιά μου λες; Δε βλέπεις πως είμαι;» του φώναξε.

«Μα βλέπω, γι’ αυτό σε λέω όμορφη. Τι όμορφη δηλαδή, εσύ είσαι μαγευτική» θαύμασε.

«Δε βλέπεις καλά μου φαίνεται, δε βλέπεις τα μαλλιά μου, τα φτερά μου, το σώμα μου» είπε η Νορέλια και άρχισε πάλι να κλαίει.

Ο γέρο-Πλατάνιος, το πιο μεγάλο και γέρικο πλατάνι ή μάλλον δέντρο να πούμε καλύτερα μιας και είχε την πιο μεγάλη ηλικία από όλα τα δέντρα, την αγκάλιασε με το κλαδί του και την ανέβασε ψηλά, κοντά στην δεντρο-καρδιά του.

«Καλή μου Νορέλια, τα βλέπω όλα αυτά που λες, αλλά δεν καταλαβαίνω πως ταιριάζει η ασχήμια σε αυτά;» ρώτησε καθώς ένα φυλλαράκι του της σκούπισε τα δάκρυα.

«Δεν είμαι σαν τις άλλες νεράιδες»

«Ναι, το γνωρίζω αυτό. Είσαι διαφορετική, όχι άσχημη!»

«Τι είναι αυτό; Τι σημαίνει διαφορετική, είναι καλό;»

«Είναι πάρα πολύ καλό. Σημαίνει πως είσαι ξεχωριστή, πως δε μοιάζεις με τους άλλους, πως είσαι μοναδική και δεν υπάρχει κάποιος άλλος σαν εσένα»

«Και γιατί είναι καλό αυτό;» ρώτησε πάλι μπερδεμένη.

«Μμ, για να δω πως θα σε κάνω να καταλάβεις! Ποιο είναι το αγαπημένο σου λουλούδι;»

«Τα τριαντάφυλλα» χαμογέλασε η Νορέλια.

«Αν μέσα σε ένα λιβάδι με κόκκινα τριαντάφυλλα, έβλεπες ένα κατακίτρινο, θα το θεωρούσες άσχημο επειδή δεν μοιάζει με τα άλλα;» τη ρώτησε ο γέρο-Πλατάνιος.

«Όχι βέβαια, αφού και έτσι ακόμα είναι ένα τριαντάφυλλο, άρα είναι όμορφο» είπε  η Νορέλια και κατάλαβε τι είναι αυτό που προσπαθούσε να της πει ο γέρος φίλος της.

«Λες δηλαδή πως αυτό το κίτρινο τριαντάφυλλο είναι… πως το είπες, διαφορετικό;»

«Ακριβώς!» της χαμογέλασε

«Διαφορετικό σαν κ’ εμένα, όχι άσχημο» είπε χαρούμενα.

Τότε κάτι που σκέφτηκε την έκανε να στενοχωρηθεί και πάλι.

«Αλλά εγώ είμαι και πιο ψηλή από τις άλλες νεράιδες και όχι τόσο λεπτή. Αφού να φανταστείς δε χωράω πουθενά. Στριμώχνομαι και τα πόδια μου δε με αφήνουν να καθίσω καλά ούτε στις καρέκλες» νευρίασε σαν τα σκέφτηκε όλα αυτά.

«Είναι λογικό μικρή μου Νορέλια, αλλά γιατί δεν σκέφτεσαι πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις εσύ, που δεν μπορούν να κάνουν οι άλλες νεράιδες;»

«Όπως;»

«Όπως να πετάς πιο γρήγορα, αφού τα φτερά σου είναι πιο μεγάλα ή ότι είσαι πιο δυνατή επειδή είσαι πιο μεγαλόσωμη. Αυτά και άλλα τόσα γιατί δεν τα σκέφτεσαι;» τη ρώτησε.

«Θέλεις να πεις δηλαδή ότι έχω και καλά πέρα από τα διαφορετικά;»

«Μα φυσικά γλυκιά μου! Όλα τα πλάσματα έχουμε και καλά και διαφορετικά ή κακά, όπως τα λένε όσοι δεν ξέρουν. Εγώ ας πούμε, δεν είμαι όπως τα νέα πλατάνια που έχουν ωραία χρώματα. Βλέπεις τα καρούμπαλα που έχω στον κορμό και τα κλαδιά μου, λέγονται ρόζοι και βγαίνουν όσο μεγαλώνω. Αλλά δε με πειράζει», της χαμογέλασε.

«Αλήθεια; Και γιατί αυτό;»

«Γιατί το ότι μεγάλωσα σημαίνει ότι είμαι πιο σοφός, όλοι με σέβονται, δηλαδή με εκτιμούν, έχουν καλή γνώμη για εμένα και όταν κάτι τους απασχολεί ζητούν την άποψή μου. Και είναι πολύ σημαντικό παιδί μου να μπορείς να βοηθάς με αυτά που γνωρίζεις,  με τη γνώση σου.»

Η Νορέλια κατάλαβε τι προσπαθούσε να της πει ο Πλατάνιος. Και τότε συνέβη κάτι μαγικό. Δεν ήταν πια μουντή σαν τα σύννεφα της βροχής. Άρχισε να λάμπει και τα χρώματά της έγιναν ξανά φωτεινά, απλά και μόνο γιατί μέσα από το κεφαλάκι της έφυγαν τα σύννεφα των μαύρων σκέψεων.

«Ευχαριστώ πολύ Πλατάνιε, με βοήθησες να καταλάβω ότι κανείς δεν μπορεί να με κάνει να νιώθω άσχημα για τον εαυτό μου, εάν πρώτη εγώ δεν πιστεύω άσχημα πράγματα για εμένα» είπε και φίλησε το γέρικο κλαδί του φίλου της.

«Δεν κάνει τίποτα, όμορφη και έξυπνή μου Νορέλια. Να θυμάσαι όμως, όμορφη δε θα είσαι για πάντα, αλλά έξυπνη θα είσαι για όλη σου τη ζωή. Άντε τώρα, πήγαινε να παίξεις με τις φίλες σου»

Η Νορέλια χαμογέλασε και αφού χτύπησε τα φτερά της δυνατά και σίγουρα μερικές φορές στον αέρα, πέταξε προς το Νεραϊδοχωριό.

Βλέποντας το Ποτάμι από ψηλά κατάλαβε γιατί όταν ήπιε από το νερό του, αυτό δεν της έλυσε τα προβλήματα. Επειδή έπρεπε πρώτα η ίδια να αποφασίσει μέσα της ότι θα βοηθήσει τον εαυτό της.

Όταν έφτασε και πλησίασε εκεί όπου έπαιζαν οι άλλες νεραϊδούλες, σίγουρη πλέον, έγινε κάτι ακόμα πιο μαγικό. Οι άλλες νεραϊδούλες δεν την έδιωξαν όπως πίστευε έως τότε  ότι θα έκαναν. Αντιθέτως, της χαμογέλασαν και την κάλεσαν να πάει κοντά τους. Έμεινε έκπληκτη, δεν πίστευε πως την ήθελαν στην παρέα τους επειδή ήταν διαφορετική και αυτό θεωρούσε ότι θα ενοχλούσε τους άλλους όπως και την ίδια μέχρι πριν από λίγο.

Μόνο όταν κατάλαβε πως διαφορετικός, δε σημαίνει άσχημος ή αδύναμος ή λιγότερο σημαντικός, κατάφερε να δει πως όσοι την αγαπούσαν όλα αυτά, δεν τα είχαν καν προσέξει.

Γι’ αυτούς ήταν απλώς η σπάνια και μοναδική τους Νορέλια!

Φαίη Λεμποτέση

Απάντηση