Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου, 2020
More
    Αρχική Ποίηση Νυχτερινή Ελεγεία - Δημήτρης Μπονόβας

    Νυχτερινή Ελεγεία – Δημήτρης Μπονόβας

    -

    Η ποιητική συλλογή του Δημήτρη Μπονόβα με τίτλο «Νυχτερινή Ελεγεία» αποτελεί κραυγή αγωνίας σε έναν παρηκμασμένο χώρο και χρόνο με ολοκληρωτική αυτονομία του «εγώ» από το πεδίο της βούλησης.

    Προσωπική άποψη: Αντώνης Χαριστός

    Ήδη από τους τίτλους των ποιημάτων διαμορφώνει ο δημιουργός μία εκτεταμένη αναφορά σε ανώνυμα πρόσωπα και ατακτοποίητες στιγμές τα οποία εν συνόλω υπονομεύουν την υπαρξιακή προσέγγιση της ζώσας πραγματικότητας.

    «Είναι κι οι λέξεις Γολγοθάς/για να τις υπομένω»

    Οικοδομεί την ποιητική του έκφραση μέσα από την αίσθηση της απώλειας σε χρόνο ενεστώτα όταν οι κυρίαρχες οπτικές προσλήψεις των γεγονότων έχουν ήδη διαπραχθεί στο παρελθόν. Με άλλα λόγια, η μεταμφίεση των δεδομένων αποτελεσμάτων μίας γνώριμης πρακτικής ενσωματώνεται στην αυτοτέλεια της ήττας την οποία βιώνει το δρον υποκείμενο με τρόπο εκκωφαντικό. Είναι η προσωπική απολογία του δημιουργού σε ένα φανταστικό διάκοσμο ετεροπροσδιορισμών, με τον χώρο και τον χρόνο στα οποία επενεργεί όχι ως αυτοτελής παρουσία αλλά ως μετασχηματισμός ενδεχόμενων επιλογών και επιταγών μίας νέας ουτοπίας σε τόνο μηδενισμού των αισθήσεων.

    Πράγματι, ο ποιητής επιχειρεί την απομάκρυνση με τρόπο «ευγενικό» των συναισθηματικών απολήξεων μίας προσωπικής πορείας, δίχως συγκρούσεις και απότομες ρήξεις, εκκινώντας κάθε φορά εξ αρχής την προσπάθεια ανασυγκρότησης εαυτόν με στόχο την αποδοχή νέων ρόλων και προσδοκιών. Οι τελευταίες δεν εξαλείφουν τον παράγοντα ηττοπάθειας που χαρακτηρίζει τις ενέργειες και τις επιλογές του δημιουργού. Οι αιτίες μίας συνολικής απώλειας είναι πανταχού παρούσες και με τις οποίες ο ποιητής διαμορφώνει μία σχέση αλληλοκατανόησης και συνεργασίας.

    Ειδικότερα, «Άλλη μια μέρα προσκυνάς/τα ψεύτικα είδωλά τους/Άλλη μια μέρα πίστεψες/σε λάθος εκδοχές», αναγνωρίζει εύστοχα το πλαίσιο αυτοπεριορισμού μέσα στο οποίο η ενεργητική του φύση του ανθρώπου ευνουχίζεται όπως επιβιώσει στον κύκλο αναπαραγωγής του κοινωνικού γίγνεσθαι.

    Σε αντίθεση με την ολική έκλειψη του λόγου και την αναζωπύρωση των βαθύτερων επιθυμιών μέσα από την εικονοποιία, ο ποιητής στοιχειοθετεί την παρέλευση του χρόνου ως ένδειξη απόσπασης τμήματος της υποκριτικής πραγματικότητας προς όφελος της συντελεσμένης αλήθειας αυτής. Η τελευταία κακοποιημένη απ’ την υποκριτική και άκρως επιφανειακή φύση των πραγμάτων επιχειρεί να ανασκευάσει με τα ίδια συνθετικά υλικά την φύση και το πνεύμα της υποκειμενικότητας, ως γνώμονα ριζικής ανανέωσης των ενστίκτων.

    Η λογική έχει απωλέσει την αληθοφάνειά της και στη θέση της ο ποιητής ανασκευάζει την αγωνία αυτής μέσα από τις τετριμμένες αναμνήσεις μίας επιπόλαιης εμπειρίας. Επιπόλαιης, καθώς αδυνατεί να ανασηκώσει από τα καθημερινά συντρίμμια τον τοκετό των στιγμών που εκφράστηκαν δίχως αιδώ από τα συμβαλλόμενα μέρη. Επομένως, ο άνθρωπος-δημιουργός επιθυμεί να αυτοαναιρεθεί και μέσα από την πράξη αυτή να απονεκρώσει τις παραμικρές απολήξεις μίας ατέρμονης βεβαιότητας μεταλλαγών των ανθρωπίνων σχέσεων. Είναι οι σχέσεις μεταξύ των ατόμων, οι οποίες διαρρηγνύουν την αρτηριοσκλήρυνση των κοινωνικών προσταγών, ενώ την ίδια στιγμή οι προεκτάσεις αυτής της άρνησης μετατρέπονται σε αυτονομημένη έκδοση μίας εναλλακτικής έκφρασης οντοτήτων χωρίς, ωστόσο, να εκλαμβάνονται ως ισότιμα πλεονεκτήματα της ίδιας αυτής διεργασίας. Με άλλα λόγια, οι στιγμές τις οποίες περιγράφει με χρώματα έντονης αποστροφής ο ποιητής επανέρχονται και μορφοποιούνται μέσα από τα μάτια της μνήμης. Μόνο που στην περίπτωση της μνήμης τα πρόσωπα έχουν απεκδυθεί της πρώτιστης ταυτότητάς τους και μετατρέπονται σε εργαλεία μίας μονοπρόσωπης αναγωγής του παρελθόντος στο παρόν των εκάστοτε στοχεύσεων του ποιητού.

    «Και φοβάμαι/Το χρόνο που περνά/Το αύριο που θα ‘ρθει» 

    Αυτή η σχέση ισορροπίας ανάμεσα στο χαμένο παρελθόν και το εξίσου άτολμο παρόν είναι η ένδειξη απογύμνωσης του καλλιτέχνη ενώπιον του προτάγματος ύπαρξης, το οποίο επιδιώκει να κατασκευάσει ως οδηγό νέας ζωής. Για το λόγο αυτό, όντας συνδεδεμένος με άπειρα νήματα που τον κρατούν δέσμιο και καθηλωμένο, αναζητά τρόπους διαφυγής μέσα απ’ την επιστροφή στην παιδική ηλικία. Ως γνήσια μορφή ελευθερίας η προσφυγή στα παιδικά χρόνια υπογραμμίζει την άμεση σχέση του ποιητού με την πηγή της αυθεντικότητας. Εκεί επιστρέφει για να αναζωπυρώσει την αξία των πραγμάτων και να νοηματοδοτήσει την προοπτική των ανθρωπίνων σχέσεων.

    Τέλος, τα αποκαλούμενα «ερωτικά» ποιήματα της συλλογής κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με την έννοια της απώλειας. Ο ποιητής περιστρέφεται γύρω απ’ τον εαυτό του με αποφασιστικότητα, όπως σφραγίσει ανεξίτηλα τα μελλούμενα που έπονται με κρότο και στα οποία επιζητεί να είναι μοναδικός αποδέκτης των εναλλακτικών προσφορών του έρωτος. Ενός έρωτος μειλίχιου στις εκφάνσεις του, αλλά ουσιαστικά δοσμένος στις απογραφές του χρόνου. Η πτώση από την κορύφωση των αισθηματικών δεσμεύσεων και ο αυτοεγκλωβισμός του υποκειμένου στις μεθοδεύσεις μίας αλλόκοτης πρακτικής εφαρμογής της επικοινωνίας με το έτερο πρόσωπο επιφυλάσσει μία ενοχική συμπόρευση του ποιητού με το αντικείμενο του πόθου. Δεν είναι η σωματική/σαρκική έλξη που καθοδηγεί τα βήματα του δημιουργού. Είναι η αισθητική πρόσληψη της επιβεβαίωσης η οποία παρακινεί τους συμμετέχοντες να συνδεθούν σε μία νέου τύπου ορίζουσα της κοινωνικής διεργασίας με τελικό στόχο την παραχάραξη των ορίων ανάμεσα στο «εγώ» και στο «εμείς» των ενδόμυχων φόβων. Είναι ο φόβος του παρελθόντος που απενεργοποιείται στη σκέψη του καλλιτέχνη και μετατρέπει τις στιγμές-πληγές σε γέφυρα επανένταξης του υποκειμένου στην αξιακή κατασκευή μίας νέας διαδρομής ελευθερίας.

    Περίληψη: Νυχτερινή Ελεγεία

    Σε πολιτείες σκοτεινές τα όνειρα δεν ζούνε. Σε μονοπάτια ψεύτικα,τα “θέλω” τους γυμνά. Μέσα σε βλέμματα θολά,πνιγμένα ακροβατούνε, κενές οι λέξεις ξεψυχούν, σε κρύα μυστικά.

    Νυχτερινή Ελεγεία – Δημήτρης Μπονόβας

    Στοιχεία βιβλίου

    Τίτλος: Νυχτερινή Ελεγεία

    Συγγραφέας: Δημήτρης Μπονόβας

    Εκδόσεις: Γράφημα

    ISBN: 9786185494001

    Σελίδες: 45

    Ημερομηνία έκδοσης: Θεσ/νίκη, Ιούνιος 2020

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here