Ο άνθρωπος πίσω από το βιβλίο – Γιώργος Αθανασιάδης

Ο άνθρωπος πίσω από το βιβλίο

Ρωτάει η Αγάπη Ντόκα

Αναρωτηθήκατε ποτέ ποιος είναι αυτός που έγραψε το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας; Σίγουρα διαβάζετε το βιογραφικό του, μαθαίνετε πού γεννήθηκε και πού μεγάλωσε, τι σπουδές και τι δουλειές έκανε, αλλά ποιος πραγματικά είναι και γιατί έγραψε αυτό το βιβλίο, το αναρωτηθήκατε;

Γιώργος Αθανασιάδης

Ξεγελώντας το θάνατο

Εκδόσεις Αρμός

Τον Γιώργο τον συνάντησα ένα απόγευμα στο μάθημα δημιουργικής γραφής που παρακολουθούσαμε. Ο δάσκαλός μας, Γιώργος Σανιδάς, μάς είπε ότι επρόκειτο να κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες το βιβλίο του, με θέμα τη ζωή του. Γύρισα και τον κοίταξα: πανύψηλος, λιγνός κι αμίλητος, με μια δυσκολία στροφής του κεφαλιού του, αλλά με μάτια που έπιαναν τα πάντα κι ένα σημάδι στο λαιμό του σαν από έγκαυμα. «Τι το περίεργο μπορεί να έχει η ζωή του;» αναρωτήθηκα.

Τον ξανασυνάντησα στην παρουσίαση του βιβλίου του, στην κατάμεστη αίθουσα Παύλος Ζάννας του κινηματογράφου Ολύμπιον. Πήρα το βιβλίο του και το ξεκίνησα την ίδια μέρα. Συγκλονίστηκα. Η ζωή του με τον καρκίνο, οι μάχες του, οι επιπολαιότητές του, οι επεμβάσεις του στην Ελλάδα και στην Αμερική, το Λόττο που κέρδισε, η μεταστροφή του κόσμου λόγω του ξαφνικού πλούτου του, οι διασκεδάσεις του, οι φίλοι του, οι έρωτές του, οι χαρές, οι λύπες, οι αγωνίες του, η προθανάτια εμπειρία του, η μεταμόρφωσή του εσωτερικά και εξωτερικά, όλα μου έδειχναν μια σπάνια περίπτωση, μου αποκάλυπταν έναν άνθρωπο που δεν το έβαζε κάτω, που δεν μπορούσε τίποτα να τον τσακίσει για να μην πολεμήσει. Μια δύναμη ψυχής ανεπανάληπτη, αλλά και μια διάθεση σεβασμού των πάντων επίσης ανεπανάληπτη.

Απολαμβάνει να ανεβαίνει στο δάσος του Σέιχ-Σου, να κάθεται με τις ώρες εκεί και να ηρεμεί. Το ντύσιμό του προσεγμένο και σικάτο και το πρόσωπό του πάντα ξυρισμένο. Ο ίδιος ένας αξιοπρεπής κι ευγενικός Κύριος.

Όπως λέει, τα προτερήματά του προτιμά να τα λένε οι άλλοι. Τα ελαττώματά του τα λέει ο ίδιος: συναισθηματικός, νευρικός, αντιδραστικός, παρορμητικός, ρομαντικός, σπάνια εγωιστής και σπάταλος! Στο φαγητό, διαλέγει το καλό και ποιοτικό και έχει μια έφεση στα τηγανιτά και στα ψάρια. Διασκεδάζει με καλή παρέα, σε μαγαζιά με ωραία μουσική και ευχάριστο περιβάλλον. Τον ξεκουράζει να οδηγεί ατελείωτα χιλιόμετρα και να κάνει ταξίδια. Αγαπάει τον κινηματογράφο και τις ταινίες που στο τέλος τού αφήνουν κάτι. Αγαπημένες του: ο Νονός, Λέοντες αντί Αμνών, Ο επαγγελματίας με τον Ζαν Πωλ Μπελμοντό. Του αρέσει το θέατρο, αλλά δεν είναι και φαν. Όπως και στο σινεμά, διαβάζει βιβλία που μαθαίνει από αυτά. Αγαπημένα του: Ο ιππότης με την σκουριασμένη πανοπλία, Ο Γλάρος του Ιωνάθαν Λίβινγκστον, Τα σταφύλια της οργής, όπως και Το Λάθος του Αντώνη Σαμαράκη. Γελάει με τη ζωή και με τα παιχνίδια που μας παίζει.

Στις εξόδους μας, γνώρισα και το χιούμορ του. Ο Γιώργος είναι απίστευτο πειραχτήρι! Εκεί που συζητάς κάτι σοβαρό, εκεί σου πετάει την ατάκα και λύνεσαι στα γέλια! «Εκαήκανε τα δάση» θα σου πει και μετά την αγαπημένη του πρόταση: «Πάμε για ένα ποτό;»

Οι ερωτήσεις που του έκανα είναι σε δεύτερο ενικό. Είναι φίλος και δεν μπορούσα να του απευθυνθώ τυπικά, ως κάποιος που δεν γνωρίζω.

Συνέντευξη

Πότε αποφάσισες να γράψεις την ιστορία σου; Υπήρξε κάποιο γεγονός που σ’ έκανε να πεις: «Εγώ αυτό το θέμα με τον καρκίνο μου θέλω να το φωνάξω σ’ όλο τον κόσμο»; Σε φόρτισε το να «ξαναζείς» όλα αυτά που πέρασες;

Γ.Α.: Ο κυρίως λόγος ήταν ότι άθελά μου, μέσα από την περιπέτεια της υγείας μου, έγινα παράδειγμα ελπίδας, δύναμης και θετικής σκέψης για πολλούς συνανθρώπους μου.

Για να πω την αλήθεια δεν το είχα συνειδητοποιήσει, έως την ημέρα που νόσησε ο πατέρας μου από καρκίνο του πνεύμονα. Θυμάμαι ήταν Γενάρης του 2009 όταν διαβάζοντας την ιατρική γνωμάτευση τον αγκάλιασα και του είπα: «Μην φοβάσαι. Θα το παλέψουμε όλοι μαζί κι όλα θα τα ξεπεράσουμε» και τότε μου απάντησε «Δεν φοβάμαι γιατί έχω παράδειγμα εσένα και αφού το ξεπέρασες εσύ, θα το ξεπεράσω κι εγώ».

Τότε ήταν που γεννήθηκε μέσα μου η ιδέα  να γράψω την αυτοβιογραφία μου.  Άρχισα να το σκέφτομαι έντονα και την τελική απόφαση την πήρα το καλοκαίρι του 2012, όταν έφυγαν από τη ζωή δύο από τους καλύτερούς μου φίλους: ο Γιώργος και ο Ηλίας. Ένα πρωινό, πήρα ένα στυλό, ένα τετράδιο και ξεκίνησα να γράφω. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής ένιωσα ανάμεικτα συναισθήματα. Ήταν στιγμές που πόνεσα, ήταν στιγμές που γέλασα, σε κάποιες άλλες θύμωσα και άλλες που δάκρυσα από χαρά. Βίωσα απίστευτα συναισθήματα. Στο τέλος, όμως, ένιωσα περήφανος.

Τώρα, είκοσι εφτά σχεδόν χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, η ελαφρότητα με την οποία αντιμετώπισες τον καρκίνο και οι αποκοτιές που έκανες, πώς σου φαίνονται; Λογικές για την τότε ηλικία σου ή απλά κομμάτι της ιδιοσυγκρασίας σου; Μετάνιωσες για κάτι;

Γ.Α.: Εδώ έπαιξαν πολλά ρόλο.

Καταρχάς, μιλάμε για το 1990. Μια  εποχή στην οποία δεν υπήρχε ευρεία ενημέρωση. Εννοώ το ίντερνετ και τα socialmedia. Πέραν αυτού, η λέξη καρκίνος μού ήταν εντελώς άγνωστη. Ποτέ δεν την είχα ακούσει, δεν είχε νοσήσει κάποιος από καρκίνο στον ευρύ οικογενειακό μου κύκλο ή, τουλάχιστον, δεν το είχα αντιληφθεί.

Χαρακτηριστικό της άγνοιας κινδύνου που με διακατείχε, ήταν η στιγμή που ο γιατρός μού ανακοίνωσε ότι νοσώ από καρκίνο στους λεμφαδένες και τότε του απάντησα με αφοπλιστική ειλικρίνεια: «Ωραία. Θα μου δώσετε αντιβίωση και θα επιστρέψω στη μονάδα μου;»

Προσθέστε την αθωότητα στα όρια της αφέλειας που διακατέχει τους νέους,  το ότι αθλούμουν ως πυγμάχος και παράλληλα υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία στις Ειδικές Δυνάμεις, τη θετική μου σκέψη, τον αντιδραστικό, παρορμητικό και συναισθηματικό μου χαρακτήρα, την άριστη φυσική κατάσταση και το ότι  ένιωθα πολύ καλά στην υγεία μου και θα δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό μείγμα, το οποίο με οδήγησε στη νίκη κατά του καρκίνου, αλλά και στις δυσκολίες της ζωής που ακολούθησαν.

Άλλωστε ποιος νέος, πάνω στο ξεκίνημα της ζωής του, που νιώθει ότι μπορεί να κατακτήσει όλο τον κόσμο, θα έκανε αρνητικές σκέψεις;

Ως άνθρωπος έκανα, κάνω και θα εξακολουθήσω να κάνω λάθη. Ήταν, όμως, όλα από επιλογή μου. Δεν μπορώ να πω μετά σιγουριάς ότι μετάνιωσα για κάτι συγκεκριμένο και αυτό το αναφέρω διότι μέσα από αυτά, αλλά κι από τις εμπειρίες που βίωσα, θετικές και αρνητικές, γέμισα γνώση κι οδηγήθηκα στο να γράψω αυτό το βιβλίο. Άλλωστε το αναφέρω μέσα στις σελίδες του: «Παθαίνουμε, μαθαίνουμε, κρατάμε τα θετικά, πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων τα αρνητικά και συνεχίζουμε».

Περιγράφεις μέσα στο βιβλίο σου τον κοινωνικό ρατσισμό που υπέστης. Επηρέασε τις ερωτικές σου σχέσεις;

Γ.Α.: Η αλήθεια είναι ότι η ελληνική κοινωνία, τουλάχιστον εκείνα τα χρόνια, δεν ήταν έτοιμη να αποδεχθεί τον καρκίνο στη ζωή και την καθημερινότητά της. Παρά το ότι έχουμε κάνει βήματα μπροστά, ακόμα και σήμερα, οι άνθρωποι αναφέρουν τον καρκίνο ως «η επάρατος νόσος». Αυτό πιστεύω ότι οφείλεται στην εσωστρέφεια και στην έλλειψη παιδείας της ελληνικής κοινωνίας.

Στο εξωτερικό ο καρκίνος είναι κάτι καθημερινό στο λεξιλόγιο των ανθρώπων. Κάτι συνηθισμένο. Άλλωστε, σήμερα η επιστήμη έχει εξελιχθεί σε τέτοιο επίπεδο, ώστε οι άνθρωποι δεν είναι πια καταδικασμένοι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, εγώ.

Στα ερωτικά μου και γενικότερα δεν αντιμετώπισα και δεν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα. Ήταν, όμως, περιπτώσεις -και αναφέρομαι στο βιβλίο σ’ αυτές- εκείνη την εποχή που αντιμετώπισα πρόβλημα από τις οικογένειες και γενικότερα από τον συγγενικό τους κύκλο. Υπήρξαν, βέβαια, και κάποιες περιπτώσεις στις οποίες ένιωσα άβολα, αλλά ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Πώς είναι η υγεία σου και η ζωή σου σήμερα; Υπάρχει κάτι που σε φοβίζει;

Γ.Α.: Μπορώ να πω μετά σιγουριάς, πλην των όποιων επιδερμικών αλλαγών, ότι χαίρω άκρας υγείας. Και αυτό το λέω διότι πέρασαν είκοσι οχτώ ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που γνώρισα τον καρκίνο. Ποτέ δεν πήρα κάποια φαρμακευτική αγωγή. Ζω έντονα. Ζω με πάθος και συναίσθημα την κάθε μου στιγμή. Όπως άλλωστε έκανα πάντα.

Με φοβίζουν οι άνθρωποι και η ευμετάβλητη συμπεριφορά τους…

Μέσα στο βιβλίο αναφέρεσαι στον μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου: τον θάνατο. Πώς βίωσες την προθανάτια εμπειρία και τι αποκόμισες από αυτήν;

Γ.Α.: Αυτό ήταν και το μεγαλύτερό μου κέρδος. Πράγματι, ο θάνατος είναι κάτι που βασανίζει όλους τους ανθρώπους. Υπάρχει μετέπειτα η ζωή ή ζούμε μόνο μια φορά; Και αν υπάρχει, τι ακολουθεί;

Προσωπικά, αν εξαιρέσουμε τον αρχικό σωματικό πόνο, μπορώ να πω ότι ήταν μια υπέροχη εμπειρία. Έβλεπα τη ζωή μου να κυλά στα μάτια μου σαν ταινία. Χαιρόμουν και χαμογελούσα γιατί έζησα όπως ακριβώς ήθελα και έφευγα με καθαρή συνείδηση. Τότε κατάλαβα ότι η συνείδησή μας, ίσως, είναι και ο παράδεισος ή η κόλαση της ψυχής μας. Είδα ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται και δεν τελειώνει εδώ. Απλά μετακομίζουμε. Ίσως κάπου καλύτερα, ίσως κάπου χειρότερα. Και νομίζω ο κριτής μας σε αυτό το ταξίδι είναι η συνείδησή μας. Αυτή καθορίζει τον προορισμό μας.

Φίλοι: υπήρξαν κάποιοι που έφυγαν λόγω του θέματος της υγείας σου και άλλοι που ήρθαν και έμειναν;

Γ.Α.: Ναι, υπάρχουν φίλοι, υπάρχουν και οι «λυκοφιλίες». Σίγουρα κάποιοι άνθρωποι έφυγαν και κάποιοι άλλοι ήρθαν. Δεν ξέρω αν συνέβη λόγω των προβλημάτων υγείας ή της τότε αδυναμίας μου. Μην ξεχνάς ότι στα δύσκολα λίγοι μένουν κοντά μας. Μπορώ να πω, όμως, μετά σιγουριάς, ότι οι καλοί μου φίλοι έμειναν ως βράχοι δίπλα μου και σε αυτούς προστέθηκαν και άλλοι καινούργιοι. Και είμαι στην ευχάριστη θέση να πω ότι έχω πολλούς, οι οποίοι το επιβεβαίωσαν με τη στήριξή τους στα δύσκολα και δεν λάκισαν όπως άλλοι. Άλλωστε, όπως αναφέρω και στο βιβλίο, «μετά την υγεία, το μεγαλύτερο δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο είναι οι φίλοι».

Το κοινό αγάπησε το βιβλίο σου. Έχεις κάνει πολλές παρουσιάσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Σε μια από αυτές, στην αίθουσα εκδηλώσεων του εκδοτικού οίκου Αρμός, η ΕΡΤ1 βιντεοσκόπησε την παρουσίαση και πρόβαλε αποσπάσματά της στην πρωινή εκπομπή “Μαζί το Σαββατοκύριακο”. Έχεις προγραμματισμένες και άλλες;

Γ.Α.: Πράγματι, το αναγνωστικό κοινό αγάπησε το «Ξεγελώντας το θάνατο» και αυτό με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο. Έχουν γίνει πολλές κι επιτυχημένες παρουσιάσεις, όπως στη Θεσσαλονίκη στον κινηματογράφο Ολύμπιον, στο βιβλιοπωλείο Ιανός στην Αθήνα, στην έκθεση βιβλίου στην παραλία Θεσσαλονίκης στον Δήμο Συκεών και αρκετές άλλες. Πρόσφατα έγινε και νοσηλευτική ημερίδα στα ΤΕΙ Αθηνών με θέμα το βιβλίο και τη ζωή μου. Επίσης, στις 2 Μαΐου στο ξενοδοχείο DuLac, μαζί με το παράρτημα της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρίας παρουσιάσαμε το βιβλίο μου στο κοινό των Ιωαννίνων. Θα ακολουθήσουν κι άλλες παρουσιάσεις σε όλη την Ελλάδα.

Ο άνθρωπος πίσω από το βιβλίο

Ο άνθρωπος πίσω από το βιβλίο

Ξέρω ότι ο βράχος της ζωής σου είναι η μαμά-Αμαλία. Πες μου δυο λόγια γι’ αυτήν και για την σχέση σας. Σε βλέπει ακόμη σαν το μικρό της αγοράκι που πρέπει να προστατεύσει;

Γ.Α.: Η μητέρα μου είναι ο άγγελός μου, ο βράχος, η καλύτερή μου φίλη, ο άνθρωπος με τον οποίο έζησα τα πάντα. Ποτέ δεν μ’ άφησε, ποτέ δεν έκανε πίσω. Μπορώ να πω ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αποκατάσταση της υγείας μου. Είναι ένας εξαίρετος άνθρωπος, αν και τρωγόμαστε σαν τα κοκόρια ολημερίς και ολονυχτίς, αλλά έχουμε μια εξαιρετική σχέση.

Θεωρείς το γεγονός ότι έγραψες για τη ζωή σου ως αρχή για να ξαναγράψεις ή θα αρκεστείς σε αυτό το βιβλίο μόνο; Και αν γράψεις, τι θα είναι αυτό;

Γ.Α.: Πράγματι το «Ξεγελώντας το θάνατο» ήταν η αφορμή για να ασχοληθώ με τη συγγραφή. Σίγουρα θα ξαναγράψω, όμως θέλω να κρατήσω ψηλά τον πήχη.  Το επόμενο βιβλίο θα αναφέρεται στον κόσμο που ζούμε, σε αυτά που βιώνουμε. Θέλω να γράψω ένα ανάλογο βιβλίο με το «Λάθος» του Αντώνη Σαμαράκη, ο οποίος άλλωστε είναι και ο αγαπημένος μου συγγραφέας!

Υπάρχει κάποια φράση που να αποτελεί το απόφθεγμα της ζωής σου;

Γ.Α.: «Ζήσε με την καρδιά σου για να φτάσεις στον προορισμό που εσύ επέλεξες και όχι στον προορισμό που επέλεξαν άλλοι για σένα…»

Ο άνθρωπος πίσω από το βιβλίο

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here