Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου, 2020
More
    Αρχική Σειρές: Ελληνική Λογοτεχνία Ο Στόχος - Ημερολόγιο - Παναγιώτης Δεληγιάννης

    Ο Στόχος – Ημερολόγιο – Παναγιώτης Δεληγιάννης

    -

    Ο Στόχος – Ημερολόγιο

    Προσωπική άποψη: Αναστασία Νεραϊδόνη

    Το βιβλίο αυτό αποτελεί παράδειγμα για το πόσο σημαντικό είναι παράλληλα με την πλοκή να αναπτύσσονται σε σωστή βάση και οι χαρακτήρες. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ παραθέτοντας πρώτα αυτά που δεν μου άρεσαν και στη συνέχεια αυτά που μου άρεσαν και κάνουν τον Στόχο άξιο προς ανάγνωση (και μελέτη για συγγραφείς).

    θρίλερ στα Βασιλικά Κτήματα

    Αρχικά η ιστορία εκτυλίσσεται στο Μιλάνο κι έπειτα στην Αθήνα του 1997. Σα να ξεπήδησαν λοιπόν από αμερικάνικες ταινίες της δεκαετίας 90, έχουμε το χοντρούλι αφεντικό που του αρέσουν οι μικρούλες και διοικεί ένα ταξιδιωτικό περιοδικό. Την κλασσική ξανθιά γραμματέα με τις κόκκινες γόβες, την πολύ όμορφη σύντροφο στα ταξίδια του πρωταγωνιστή που ενώ έχουν ερωτικές σχέσεις είναι πολύ ανασφαλής για να τον διεκδικήσει και την γυναίκα μυστήριο που εμφανίζεται απ’ το πουθενά και συμπεριφέρεται ως μαύρη-αράχνη στην καινούρια αποστολή που ταξιδεύουν μαζί με τον Βίτο. Παρεμπιπτόντως όλες οι γυναίκες στο βιβλίο έχουν χυμώδη στήθη, λες και υπάρχει μόνο ένα μέγεθος στον κόσμο.

    Περιέγραψα ολίγον το τι με χάλασε στους κλισέ χαρακτήρες για να αφήσω τον πρωταγωνιστή τελευταίο!

    Ο Βίτο Πινιατέλι λοιπόν, είναι ένας πολύ όμορφος άντρας, όπως περιγράφεται στο βιβλίο που έχει συνηθίσει να τον φλερτάρουν καθημερινά, τύπος του γυμναστηρίου που φοβάται την δέσμευση (άλλο ένα κλισέ).

    Το πραγματικό του όνομα είναι Βίκτωρας, καθώς γεννήθηκε από Ελληνίδα μάνα η οποία φυγαδεύτηκε στην Ιταλία μαζί με άλλους αριστερούς την περίοδο που η Χούντα κατέλυσε το δημοκρατικό πολίτευμα.

    Μεγάλωσε στην Ιταλία λοιπόν με τους γονείς του κι ενώ σπούδαζε κάτι άλλο του παρουσιάστηκε η ευκαιρία να δουλέψει ως ρεπόρτερ ενός ταξιδιωτικού περιοδικού. Αυτό λοιπόν και κάνει τα τελευταία πέντε χρόνια με μεγάλη ευχαρίστηση μαζί με την  όμορφη συνεργάτη του Κάρλα. Μέχρι φυσικά που του ζητά το αφεντικό να μεταβεί στην χώρα καταγωγής του, την Ελλάδα με την καινούρια και μυστηριώδη Λάουρα Ρόσι.

    Αυτός λοιπόν ο πρωταγωνιστής που όλα του έχουν έρθει εύκολα στη ζωή του και το μόνο τραύμα που κουβαλά είναι ότι η μητέρα του σκοτώθηκε σ’ ένα άσχημο τροχαίο, ξαφνικά μπλέκει σε μια απίστευτη περιπέτεια και δρα εντελώς κόντρα στον ρόλο του.

    Μαζί με την τολμηρή Λάουρα ανακαλύπτουν ένα ερειπωμένο αρχοντικό στην Βαρυμπόμπη κι εκείνη τον πείθει να το εξερευνήσουν, παρόλο που αυτός διστάζει. Κι ενώ δείχνει ότι φοβάται μέχρι και την σκιά του, όταν η Λάουρα εξαφανίζεται στις υπόγειες στοές, αντί να πάει στην αστυνομία, όπως θα περίμενες να κάνει ένας τέτοιος τύπος, αγοράζει όπλο την άλλη μέρα κιόλας και προσπαθεί να λύσει το μυστήριο μόνος του.

    Μια ιστορία που κόβει την ανάσα, αρχίζει να ξετυλίγεται αργά, στα σκοτεινά μονοπάτια της Πάρνηθας.

    Η πλοκή από εκεί και πέρα είναι καταιγιστική: με κρυφό ημερολόγιο που περιγράφει σκοτεινά γεγονότα, μια παράξενη δαιμονική μορφή να τον ακολουθεί, κρυφτοκυνηγητο σε υπόγειες στοές με επικινδύνους τύπους που τον παρακολουθούν κι έναν άρχοντα ευγενή άλλης εποχής να απαιτεί από τον φαινομενικά τουρίστα Βίτο να του φιλήσει το χέρι. Το σενάριο έχει κάποιες τρύπες, κυρίως με τον κεντρικό πρωταγωνιστή να μην πείθει ως χαρακτήρας, τους αφύσικους διαλόγους που γίνονται βεβιασμένα για να προχωρήσει η ιστορία και ορισμένες φορές για να παραθέσουν κάποια δυσάρεστη εμπειρία του συγγραφέα, όπως ο διάλογος με την στριμμένη γριά βιβλιοθηκονόμο με τον σφιχτό κότσο (άλλο ένα στερεότυπο).

    Αφήνοντας στην άκρη όλα αυτά, μου άρεσε η ενδελεχής έρευνα που έχει γίνει καταφέρνοντας να με βάλει μέσα στην υπόθεση πολύ έντονα. Μεγάλωσα σε μια διπλανή περιοχή της Δεκελείας, έχω επισκεφτεί πάμπολλες φορές τις ταβέρνες της Βαρυμπόμπης που περιγράφονται και δεν είχα ιδέα για την ιστορία της. Δεν έχει ασχοληθεί κάποιος τόσο σοβαρά με τα αρχέγονα μυστήρια της περιοχής και το ότι ο συγγραφέας  τα παρουσίασε τόσο πλούσια, είναι κάτι που τον τιμά.

    Μου άρεσε επίσης ο τρόπος που εισάγονται τα μεταφυσικά στοιχεία χωρίς να το περιμένεις εξαρχής και που δίνει ένα καινούριο τόνο σε πραγματικά γεγονότα απ’ τον καιρό της Χούντας, κάνοντας την μυθοπλασία να μοιάζει αληθοφανής.

    «Βρε λες;» έλεγα στον εαυτό μου όσο διάβαζα και με έβαλε στην διαδικασία να ψάχνω τι και πώς σε ιστορικά γεγονότα και την ζωή του αρχαίου ποιητή Σοφοκλή. Άλλο ένα σημείο που θα πω συγχαρητήρια στον Παναγιώτη Δεληγιάννη. Είναι άκρας σημασίας ένα βιβλίο να κάνει τον αναγνώστη να σκεφτεί διαφορετικά και να ψάξει.

    Προς το τέλος αναθεωρούνται πολλά πράγματα, λίγο βεβιασμένα μεν όπως ανέφερα νωρίτερα αλλά με τρόπο που να δημιουργούνται αγωνιώδη ερωτήματα και ο αναγνώστης να ψάχνει απεγνωσμένα την συνέχεια.

    Ως τελευταίο μου άρεσε που ο συγγραφέας διάλεξε μια λιγότερο δημοφιλή μορφή της μυθολογίας για να πλέξει την ιστορία του. Επιτέλους κάτι φρέσκο! Έχουμε ανεξάντλητες πηγές στην ελληνική μυθολογία και οι περισσότεροι καταπιάνονται με τα ίδια και τα ίδια. Όχι όμως ο Στόχος του Παναγιώτη Δεληγιάννη. Δεν αποκαλύπτω περισσότερα αλλά θα σας παραθέσω κάτι που θα σας βάλει στο κλίμα:

    «Ακουγόταν μια ψιλή γυναικεία φωνή να τραγουδάει ακατανόητους ψαλμούς, συνοδευόμενη απ’ τον ήχο του εκκλησιαστικού οργάνου. Κοίταξε τους διάσπαρτούς τάφους. Κάθε ένας είχε πάνω του ένα χοντρό σκουρόχρωμο κερί. Όλα τα μέλη της οικογένειας ήταν ντυμένα με μαύρους μακριούς μανδύες…… Η γυναίκα άρχισε και πάλι να ψέλνει. Ο άντρας πλησίαζε στην πίσω μεριά του ναού χωρίς ακόμη να έχει δει τα ίχνη του Βίτο. Όντας σε πλεονεκτική θέση, ο Βίτο πήρε την γενναία απόφαση και άρχισε να τον πλησιάζει αθόρυβα στο σκοτάδι, κρατώντας το μαχαίρι μπροστά. Έφτασε από πίσω του και με μια κοφτή κίνηση του έκοψε την καρωτίδα, πριν προλάβει εκείνος να αντιδράσει. Το καυτό αίμα έβαψε κόκκινο το φρέσκο χιόνι.»

    Περίληψη: Ο Στόχος – Ημερολόγιο. Έχεις αναρωτηθεί ποιος είναι ο στόχος σου σε αυτή τη ζωή; Τι θα έκανες για να τον πετύχεις; Θα θυσίαζες οτιδήποτε; Τον χρόνο σου, την οικογένειά σου; Ή ακόμη και τον ίδιο σου τον εαυτό;

    Ο Βίτο απολαμβάνει μία πολύ καλή ζωή. Ταξιδεύει σε όλη την Ευρώπη και γράφει για ένα ιταλικό περιοδικό εναλλακτικού τουρισμού, ζώντας κάθε στιγμή με πάθος.

    Μετά τον ξαφνικό χαμό της μητέρας του αποφασίζει να βάλει σε μία τάξη τα προσωπικά του και να δεσμευτεί με την από χρόνια συνάδελφό του, την Κάρλα. Τότε εμφανίζεται μία νέα συνάδελφος, η Λάουρα, που τον αναστατώνει. Μαζί της θα ταξιδέψει στην Ελλάδα για να την εκπαιδεύσει.

    Με την εξαφάνιση της Λάουρα στα Βασιλικά Κτήματα ανοίγει ένας κύκλος τρόμου. Καθώς την αναζητά μέσα στα πυκνά δάση και τα ερειπωμένα από χρόνια κτήρια, θα ανακαλύψει πράγματα που έπρεπε να μείνουν μυστικά. Η αποκρουστική φιγούρα, που τον ακολουθεί, θα στοιχειώσει ακόμη περισσότερο τις ημέρες του και τα όνειρά του που γίνονται όλο και πιο εφιαλτικά. Ο Στόχος – Ημερολόγιο

    Τότε θα συναντήσει ανθρώπους που έχουν έναν σκοτεινό σκοπό.
    Ποιος είναι τελικά ο Στόχος;

    Ποιος τον υπηρετεί και για ποιον λόγο;
    Ένα σκοτεινό θρίλερ που θα σας καθηλώσει μέχρι την τελευταία του σελίδα.

    «Οι μυστικοί μας πράκτορες έχουν σταλεί σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας για να βρουν τον γιο του αρχαιολόγου και να τον εξοντώσουν. Δεν μπορούμε να διακινδυνεύσουμε τόσα χρόνια σκληρής δουλειάς. Ο Στόχος είναι πλέον πολύ κοντά. Μένει μόνο να τον αγγίξουμε».

    Στοιχεία βιβλίου:

    Τίτλος: Ο Στόχος – Ημερολόγιο

    Συγγραφέας: Παναγιώτης Δεληγιάννης

    Εκδοτικός Οίκος:  Λιβάνη

    Έκδοση: Αθήνα, 2018

    Σελίδες: 318

    ISBN: 978-960-14-3269-4

    ΒΡΑΒΕΙΟ UNESCO ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΙ ΝΗΣΩΝ

    Επεξεργασία εικόνας: Ελένη Φυντανή

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here