Παρασκευή, 7 Αυγούστου, 2020
More
    Αρχική Συν Γραφής Λεγόμενα Οι άλλοι...- Βασιλική Στρώλη

    Οι άλλοι…- Βασιλική Στρώλη

    -

    Οι άλλοι

    Γράφει και ρωτάει ο Δημήτρης Μπουζάρας

    Διανύουμε τα τελευταία χρόνια μια κατάσταση που άλλους λιγότερο, άλλους περισσότερο μας αγγίζει. Μια κατάσταση ιδιαιτέρως δυσάρεστη, μια κατάσταση που το άσχημο περισσεύει γύρω μας και μάλιστα βρίσκεται σε ποσότητες μεγάλες και σε όλες του τις εκφάνσεις. Το θέμα είναι πως η επικινδυνότητα αυτού του φαινομένου, εκτός των άλλων, έγκειται στο ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να γίνει συνήθεια και τρόπος ζωής. Ευτυχώς, η φιλοσοφία κάποιων άλλων ανθρώπων, είναι τελείως διαφορετική.

    Βλέπουν αυτή την κατάσταση όπως εκείνοι θέλουν, σαν μια κατάσταση ανίκανη να τους παρασύρει στη δίνη της, απλά γιατί δεν το επιτρέπουν εκείνοι, επιμένουν να ψάχνουν το φως μέσα στο σκοτάδι, ψάχνουν με κόπο και βρίσκουν τα δυνατά τους, οπλίζονται με δύναμη, κουράγιο και προπαντός με χαμόγελο και αισιοδοξία. Κάθονται ενάντια σε κάθε στατιστική και χαμογελούν, προσαρμόζονται, δεν κρύβονται, δεν επιδεικνύονται, δεν φοβούνται τις αλλαγές, μεταμορφώνονται και αφήνονται να τους πάρει ο άνεμος, δεν καταριούνται το σκοτάδι, απλώς ανάβουν ένα κερί, όπως λέει μια κινέζικη παροιμία.

    Αυτές οι ιστορίες των ανθρώπων, των άλλων, είναι που με κερδίζουν και θέλω να τις ακούσω, να τις γράψω και να τις πω ξανά και ξανά γιατί η θετική τους ενέργεια είναι άμεσα μεταδοτική, χαίρεσαι να μιλάς, να ζεις μαζί τους, να παίρνεις δύναμη, αρκεί απλώς να αφεθείς, να παρασυρθείς μαζί τους στη φωτεινή πλευρά, γιατί συνεχίζει να υπάρχει, ασχέτως αν έχουμε αρχίσει να την ξεχνάμε…

    Συνάντησα την Βασιλική Στρώλη, ένα νέο άνθρωπο, με ματιά φωτεινή, με μια αποφασιστική  και ατρόμητη φιλικότητα, με χιούμορ πηγαίο, χαμόγελο ανεπιτήδευτο και αληθινό. Διέκρινα την αισιοδοξία, τον ενθουσιασμό, τη δύναμη και το κουράγιο του νέου ανθρώπου που αρνείται να μπει εκεί που του δείχνουν επιτακτικά με το δάκτυλο. Διέκρινα επίσης την αθωότητα ενός μικρού παιδιού, την αγάπη για τη ζωή και από την άλλη την υπευθυνότητα, το κύρος, την εντιμότητα, τη σοβαρότητα, αλλά και  τον επαγγελματισμό ενός ενηλίκου, ένα κράμα δηλαδή παιδιού και ενήλικου σε τέλειες αναλογίες.

    Βιογραφικό: Η Βασιλική γεννήθηκε στην Ξάνθη, όπου και μεγάλωσε, σπούδασε στο  Τμήμα Ιστορίας Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και Δημιουργική Γραφή στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, είναι ιδιοκτήτρια του εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής “Φιλαναγνωσία”, καθώς και Organizer του Xanthi Symposium Meetup για την Ξάνθη. Πηγαίνοντας να τη συναντήσω, το ραδιόφωνο μετέδιδε ένα από τα πολλά ρεπορτάζ για την φυγή των νέων στο εξωτερικό.

    Βρεθήκαμε στο χώρο της Βασιλικής και αμέσως εντυπωσιάσθηκα από ό, τι είχε δημιουργήσει, οπότε της έθεσα αμέσως το πρώτο ερώτημα.

    Πολλοί, νέοι άνθρωποι κατά κύριο λόγο, μεταναστεύουν, το σκηνικό θυμίζει μια πόλη με εντολή άμεσης εκκένωσης και εκεί ακριβώς στον κεντρικό αυτοκινητόδρομο, εκεί που βλέπεις το ρεύμα εξόδου ασφυκτικά γεμάτο υπάρχει  το παράδοξο για κάποιους, το ρεύμα εισόδου έχει κίνηση, κάποιοι επιστρέφουν, επιμένουν και προσπαθούν, γιατί  θα αναρωτηθεί κανείς, ξέρουν κάτι που δεν ξέρουμε, είδαν κάτι που δεν είδαμε, άκουσαν κάτι που δεν ακούσαμε, ή απλά είναι ανόητοι και αφελείς ρομαντικοί;

    Β.Σ.: Όταν τελείωσα τη φιλοσοφική, το 2013, ήταν μια δύσκολη περίοδος για την Ελλάδα. Δεν ήταν όμως αυτό το κριτήριό μου για να ξεκινήσω με μια βουτιά στις αιτήσεις του εξωτερικού. Υπήρχε και υπάρχει ακόμη μια πίστη πως σε ξένες χώρες επικρατεί η αξιοκρατία περισσότερο από ό, τι στην χώρα μας και πως κρατώντας τις περγαμηνές σου στο χέρι όλες οι πόρτες ανοίγουν.

    Οι άλλοιΣύντομα, συνειδητοποίησα πως αυτό ήταν μια πλάνη, διότι όπου και αν βρίσκεσαι, χρειάζεσαι πέρα από τα πιστοποιητικά των γνώσεων σου, διάθεση και κουράγιο για αρκετή δουλειά, εφόσον θέλεις να επιτεύξεις τον στόχο σου.

    Για να είμαι ειλικρινής, πριν από τέσσερα χρόνια, η πρώτη μου σκέψη ήταν να «ψαχουλέψω» στο διαδίκτυο αιτήσεις για το εξωτερικό. Ξεκίνησα από τη Σκωτία και δε δίστασα να φτάσω έως την Μανιτόμπα του Καναδά σαν να ήμουν κυνηγημένη. Τόσο είχα «ταξιδέψει» με το ποντίκι που  θεώρησα πως έχω ήδη φύγει.

    Γρήγορα, μια ρεαλιστικότατη σκέψη απολογισμού και αυτοκριτικής με διαπέρασε στο λεπτό. Δεν επέλεξα να φύγω επειδή προσπάθησα και δεν τα κατάφερα, μα κυνηγούσα το γόητρο του εξωτερικού, υποτιμώντας τις ελπίδες που είχε η Ελλάδα. Ήταν σαν να θεωρούσα πως είχε ξοφλήσει. Ντράπηκα για αυτήν μου την σκέψη και με επανέφερα στην τάξη. «Θα εξαντλήσω όλες μου τις πιθανότητες» σκέφτηκα «και αν δεν τα καταφέρω, φεύγω».

    Την ίδια ακριβώς στιγμή, ξεπετάχτηκε μπροστά μου το μεταπτυχιακό Δημιουργικής Γραφής στη Φλώρινα και άρχισα να βλέπω: ιδέες, μεγάλες και μικρές, όνειρα, γραφές, λόγους και νέες προοπτικές. Είχα βρει το μεγαλύτερο κίνητρο για να μείνω, την αγάπη μου για την τέχνη του λόγου και της γραφής. Άρχισα να διαβάζω με τα μανίας για το φαινόμενο «Δημιουργική Γραφή». Γιατί να πάω στο εξωτερικό και να μην προσπαθήσω να φέρω αυτό εδώ;

    Το άγχος, φυσικά, παραμερίζεται εμπρός στο συναίσθημα της δημιουργίας. Είναι ακριβώς όπως, όταν ένα μικρό παιδί, πιάνει για πρώτη φορά τον μαρκαδόρο και χαράζει το προσωπικό του κομμάτι, χαράζει μια γραμμή στο χαρτί. Έπειτα σχηματίζει το μεγαλόπρεπο χαμόγελο της επιτυχίας, γιατί στο μυαλό του είναι περήφανο για αυτό το πρώτο του ξεκίνημα.  Δεν το ενδιαφέρει πώς θα κρίνουν οι άλλοι τη ζωγραφιά του, γιατί το πρώτο βήμα έγινε και ίσως βαθιά μέσα του να στέκεται το “και αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει να είσαι περήφανος και ευτυχισμένος”. Κάπως έτσι!

    Στην εποχή μας, σίγουρα πρέπει να έχεις στο οπλοστάσιό σου, όρεξη και χαμόγελο, καθώς και να είσαι λουσμένος με μεράκι και αισιοδοξία. Οφείλεις όμως να είσαι συνειδητοποιημένος πως εκεί έξω έχεις να αντιμετωπίσεις μόνο εμπόδια και κάποιες στιγμές μικρής αναγνώρισης και ευτυχίας, που ίσως να διαρκούν λίγο περισσότερο από 5 λεπτά, μα είναι ικανές να σε κρατήσουν ολόκληρο το χρόνο. Η διάρκεια είναι σχετική και θέμα οπτικής.

    Η μεγαλύτερη επιθυμία μου ήταν να αποκτήσω τον δικό μου, προσωπικό χώρο, αυτός ήταν και ο λόγος που έφτιαξα το εργαστήρι «Φιλαναγνωσία». Γραφή και ανάγνωση είναι άρρηκτα συνδεδεμένες λέξεις. Είχα ξεκινήσει πειραματικά, πέρσι στη ΦΕΞ, με ένα  εργαστήρι δημιουργικής γραφής για μικρούς, όπου και δίδαξα εθελοντικά από τον Ιανουάριο έως τον Ιούνιο. Ήταν μια πολύ όμορφη χρονιά και έκλεισε με την έκδοση του βιβλίου του εργαστηρίου, όπου και το χρηματοδότησα για να επικροτήσω την προσπάθεια των παιδιών. Από αρκετούς θεωρήθηκε καινοτόμο για τη Ξάνθη.

    Μίλησέ μου  για το  εγχείρημα του Meetup, τι είναι, από που μας ήρθε, γιατί το έφερες στην Ξάνθη;

    Β.Σ.: Έχω μια ιδιαίτερη πίστη στην γραφή και στις ευεργετικές τις ιδιότητες. Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος που έκανα μια προσπάθεια να φέρω τον όρο του Μeetup στην Ξάνθη. Αρχικά, το Meetup ήταν μια φόρμα στο διαδίκτυο που δημιουργήθηκε από δυο Αμερικάνους το 2003. Στόχος της ήταν να φέρει κοντά ανθρώπους, που λόγω του περιστατικού των διδύμων πύργων, είχαν σταματήσει να κυκλοφορούν. 

    Δημιούργησαν μία σελίδα, όπου τοποθετώντας τα ενδιαφέροντά σου, σε παρέπεμπε να συναντήσεις την πιο κοντινή σε σένα ομάδα, που έχει δημιουργηθεί, ώστε να γνωριστείς με κόσμο που έχετε κοινά ενδιαφέροντα και να περάσετε χρόνο οργανώνοντας event  και συμμετέχοντας σε δράσεις σχετικές με το αντικείμενο που σας ενδιαφέρει.

    Μόλις ο οργανωτής συμπληρώσει τα στοιχεία για την επόμενη δράση, ειδοποιούνται όλα τα μέλη που είναι καταγεγραμμένα μέσα, καθώς δέχονται μια πλήρη περιγραφή περί του τι ακριβώς θα συμβεί εκείνη την ημέρα. Αυτή η φόρμα άρχισε να γίνεται γνωστή κυρίως στην Ευρώπη και σιγά-σιγά άρχισαν να ξεπηδούν μικρές και μεγάλες ομάδες με κάθε λογής αντικείμενα. Βλέπω καθημερινά τη μαγεία της μέσα  στους ανθρώπους που συσπειρώνονται, γράφουν, ανταλλάσσουν ιδέες και δένουν μέσω αυτής. Το δικό μου ενδιαφέρον έπεσε πάνω σε μια ομάδα, «Writers’ café», στην Αγγλία, συγκεκριμένα στο Λονδίνο.

    Στην συγκεκριμένη ομάδα συναντιόντουσαν άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους μα με ένα βασικό κοινό ενδιαφέρον: την αγάπη για το βιβλίο, είτε μέσω της ανάγνωσης, είτε μέσω της γραφής. Όριζαν κάποιες  ημέρες και μαζεύονταν τα βράδια  γύρω από την μυρωδιά ενός καλού κρασιού και έγραφαν, διάβαζαν, σχολίαζαν και έθεταν νέες ιδέες.

    Με όλο αυτό το υπόβαθρο, ερωτεύτηκα τον κόσμο του Meetup και δημιούργησα στην Ξάνθη τη δική της ομάδα Xanthi Symposium Meetup. Αγόρασα τα δικαιώματα που σου δίνει η σελίδα και ξεκίνησα δοκιμαστικά. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε αμέσως, διότι στην αρχή θεώρησαν πως ήταν μια  Λέσχη Ανάγνωσης, όταν όμως συνειδητοποίησαν πως θα έγραφαν, τους κυρίευσε ο φόβος και η συστολή. Δεν μαζευόμαστε πολλοί, μα είμαι αισιόδοξη πως ο κόσμος θα ενταχθεί στη νοοτροπία του Xanthi Symposium meetup και στην προσφορά του.

    Η ονομασία αυτής της μικρής «συγγραφικής κοινότητας», όπως την κατονομάζω, είναι: Xanthi Symposium Meetup. Δημιουργώ μια θεματική κάθε φορά, παραδείγματος χάριν το πρώτο Meetup ήταν αφιερωμένο στον Edgar Allan Poe, λόγω του ότι ήταν Παρασκευή και 13 και για τους Αγγλοσάξονες είναι μια μέρα δυσοίωνη. Διαβάσαμε μία από τις ιστορίες τρόμου και έπειτα με τη βοήθεια διάφορων εικόνων (σαν ένα παιχνίδι) γράψαμε τις δικές μας ιστορίες. Έπειτα έπρεπε ένας-ένας, όποιος φυσικά το επιθυμούσε, να σηκωθεί και να διαβάζει αυτό που έγραψε, στο μικρόφωνο. Είναι σαν ένα είδος «ψυχοθεραπείας», να ξορκίσεις τη συστολή που κρύβεις μέσα σου. Την πίστεψα αυτή την ομάδα γιατί άλλαξε εμένα σαν άνθρωπο, καθώς και τη γραφή μου, συνεπώς θεωρώ πως όπως μια τέτοια ομάδα επηρέασε εμένα, μπορεί αντίστοιχα να επηρεάσει και άλλους ανθρώπους.

    Κάθε καινούργια ιδέα θέλει τον χρόνο της, παράλληλα όμως χρειάζεται ένα σπρώξιμο, μια ανταπόκριση να σου δώσει τις αναγκαίες «πρωτεΐνες» αποδοχής και ανταπόκρισης για να συνεχίσεις, βρήκες, λοιπόν, την ανταπόκριση που περίμενες;

    Β.Σ.: Είχε άμεση ανταπόκριση. Ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενη  που οι γονείς των παιδιών το αγκάλιασαν με τόση ζεστασιά. Όφειλα να δημιουργήσω το δικό μου χώρο. Κατά τη δική μου άποψη, η γραφή για να είναι δημιουργική, είναι καλό ο χώρος να παραπέμπει σε σπίτι, να είναι οικείο,  φωτεινό με βιβλιοθήκες, ζεστές γωνιές, καναπέδες, ραδιόφωνο που ποτέ δεν κλείνει, πίνακες και τόσα ακόμη.

    Με αυτή την ιδέα στο μυαλό μου, ξεκίνησα. Φυσικά, ας μη γελιόμαστε, τίποτα από όλα αυτά δε θα γινόταν αν δεν είχα τη στήριξη των γονιών μου. Πίσω από κάθε μου ενέργεια, στρώνουν το έδαφος για να πατήσω, τρέχουν πάντα δίπλα μου.

    Ό, τι έχω κάνει έως τώρα, ό, τι είμαι, το οφείλω στην οικογένειά μου. Χαμογελώ και είμαι αισιόδοξη διότι στο πρώτο μου βήμα έχω ανθρώπους που αγωνίζονται μαζί μου και συμμερίζονται την αγάπη μου για αυτό που κάνω.

    Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια τα εργαστήρια δημιουργικής γραφής μπορείς να τα συναντήσεις στις περισσότερες πόλεις, σε ποιους απευθύνονται και ποιο είναι το αντικείμενό τους;

    Β.Σ.: Το συγκεκριμένο εργαστήρι απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες από 8 ετών έως 108. Η γραφή δεν έχει ηλικία.  Όλοι έχουμε μία ιστορία που πρέπει να ειπωθεί. Για ένα μήνα προσέφερα δωρεάν μαθήματα δημιουργικής γραφής, στο εργαστήρι μου, για να γνωρίσει ο κόσμος το συγκεκριμένο αντικείμενο. Έχει ένα ευρύ φάσμα εννοιών και δεν αποδίδεται με μία ξερή απάντηση. Ξεκίνησε να γίνεται γνωστό το 1940 στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Αμερική. Η διδασκαλία ήταν η εξής: Έδιναν εξετάσεις και κάποιοι συγγραφείς διάλεγαν αυτούς που θεωρούσαν ότι ήταν ικανοί στη συγγραφή. Ένας ελάχιστος αριθμός φοιτούσε.

    Αργότερα άρχισε  να διευρύνεται και από το 1990 και έπειτα αρχίζει και βρίσκεται στα σχολεία στην Ευρώπη, όπου και ξεκίνησαν να ανακαλύπτουν τις ευεργετικές της ιδιότητες.  Τα παιδιά είχαν μια ώρα ελεύθερη, να γράψουν ό, τι θέλουν, να απελευθερώσουν τη σκέψη και τη φαντασία τους, να ενισχύσουν την πειθώ τους, να έρθουν κοντά στην πεζογραφία και την ποίηση που λειτουργεί ως ψυχοθεραπεία στην καθημερινότητα.

    Από το πρώτο κιόλας μάθημα ερωτεύτηκα τον τρόπο που επιδρά η γραφή στην ψυχή ενός ανθρώπου εξ απαλών ονύχων.

    Ήμουν πλέον σίγουρη για το δρόμο που διάλεξα.

    Ένας από τους στόχους είναι να γεμίζω τις βιβλιοθήκες με ιστορίες που γράφουν τα παιδιά. Είναι μαγική η επικοινωνία που έχουν μεταξύ τους και δεν υπάρχει ομορφότερη στιγμή από εκείνη που ένα παιδί αφηγείται ένα δικό του παραμύθι σε ένα μικρότερο. Προσφέρουν απλόχερα από την αστείρευτη πηγή της φαντασίας τους και μαθαίνουν να είναι περήφανα για το δημιούργημά τους, να επικροτούν το έργο τους καθώς και να αναγνωρίζουν το έργο των άλλων.

    Τι προσφέρει η δημιουργική γραφή, γιατί θα έπρεπε να ασχοληθούν τα παιδιά από μικρή ηλικία, μπορεί κανείς να ενταχθεί και να παρακολουθήσει όντας ενήλικος;

    Β.Σ.: Η προσφορά της δημιουργικής γραφής είναι μεγάλη. Μέσω της γραφής, ένα παιδί εισχωρεί με ένα βιωματικό τρόπο στον κόσμο της λογοτεχνίας, απελευθερώνει κάθε του σκέψη και αυτό λειτουργεί με έναν ψυχοθεραπευτικό τρόπο. Έρχεται σε επαφή με άλλες τέχνες. Παίρνουμε έναυσμα από πίνακες και γράφουμε μια ιστορία. Έπειτα από τη μουσική και τέλος όταν βρισκόμαστε σε επαφή με τη φύση. Όλα στα μαθήματα είναι μια μικρή έναρξη ιστορίας. Μαθαίνουν να τεκμηριώνουν την πειθώ τους, να εκθέτουν τον εαυτό τους στο κοινό, να έρθουν κοντά στη φιλαναγνωσία, να στηρίζουν τις ιδέες τους.

    Από την άλλη όχθη, όσον αφορά τους ενήλικες, καθένας μέσα από τα μαθήματα, καταρχάς έχει τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με ανθρώπους που συμμερίζονται  τις ιδέες του και αγαπούν τη γραφή. Βρίσκει μία ομάδα που είναι διαθέσιμη και αναμένει να ακούσει το κείμενο του άλλου, καθώς και να τον βοηθήσει δίνοντάς του μια κριτική.

    Το σημαντικότερο; Θα δοκιμάσει διαφορετικούς τρόπους γραφής, θα δοκιμάσει τον εαυτό του, θα μάθει τα πρώτα στάδια της λογοτεχνικής θεωρίας, θα μάθει να ακούει ο ίδιος το κείμενό του, να το επιμελείται (συντακτικά, δομικά, νοηματικά). Δε γνωρίζει κανείς αν αυτός που θα φύγει από εκεί θα γίνει άμεσα συγγραφέας, είναι βέβαιο όμως ότι ένα λιθαράκι, αν όχι κάτι παραπάνω, θα έχει λάβει τη θέση του. Ενδεικτικά, πάνω σε αυτό μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια ενός ενήλικα, την πρώτη μέρα των σεμιναρίων: ήρθα με τη σκέψη πως δεν μπορώ να γράψω ούτε μια πρόταση και δεν περίμενα ποτέ πως θα γυρίσω στο σπίτι, έχοντας γράψει 12 σελίδες.  Είχα ήδη κερδίσει και με είχε ήδη κερδίσει! Θαυμάζω τους ανθρώπους που δεν τα παρατούν και στο πίσω μέρος του μυαλού τους έχουν μια μικρή πίστη για αυτό νέο που έρχεται και έστω και με μία μικρή επιφύλαξη, δοκιμάζουν συνεχώς τον εαυτό τους.

    Όπως ανέφερα και παραπάνω, η ανταπόκριση του κόσμου, από τους γονείς κυρίως, ήταν μεγαλύτερη από αυτήν που περίμενα. Οι γονείς τρέχουν συνεχώς και αναζητούν νέες ιδέες και δράσεις για τα παιδιά και είναι θαυμαστό. Αντίθετα, στους ενήλικες διακρίνεται ιδιαίτερη συστολή. Η αλήθεια είναι πως θέλει μια πρέζα θάρρος, μια αυτογνωσίας και δύο φέτες χιούμορ μαζί με σοβαρότητα (όσο μπορεί κανείς να τα συνδυάσει) ώστε να κάνει το πρώτο βήμα και να έρθει σε ένα εργαστήρι  δημιουργικής γραφής, διότι γύρω από το όνομα αυτό επικρατεί φόβος. Η μικρή μου εμπειρία όμως μου έχει αποδείξει πως αν κάνεις το πρώτο βήμα, γράψεις και διαβάσεις στο πρώτο μάθημα, έχεις σκοτώσει μέσα σου αυτόν τον μικρό μπαμπούλα της συστολής!

    Όταν κάνεις κάτι επαγγελματικά, πρέπει τα συναισθήματα να σιωπούν;

    Β.Σ.: Όπως όλα ανθίζουν με τον έρωτα, κάπως έτσι ανθίζουν και οι ιδέες. Ερωτεύεσαι την ιδέα, αφιερώνεις σε αυτήν όλο σου το χρόνο, ξαγρυπνάς, κοιμάσαι με αυτή στο προσκέφαλό σου και έχεις ένα στόχο, να την κάνεις δική σου μέσω της απελευθέρωσής της. Χωρίς συναίσθημα τίποτε δεν λειτουργεί. Πρέπει να δώσεις την ψυχή σου για αυτήν και δεν εννοώ μόνο έως την υλοποίηση της, μα και έπειτα να  αγωνίζεσαι για αυτήν, να μάχεσαι να φέρεις τον κόσμο σε γνωριμία με τη δική σου ιδέα.

    Όικεία βουλήσει πρέπει να αφεθείς, πρέπει να ερωτευτείς αυτό που κάνεις. Έτσι ακριβώς, αν δεν ερωτευθείς δεν μπορείς να το πραγματοποιήσεις, ο έρωτας είναι η αρχή και το τέλος όλων.

    Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here