Σάββατο, 25 Ιανουαρίου, 2020
More
    Αρχική Ποίηση Οι Νέοι Θεοί - Αργύρης Χριστομάγνος

    Οι Νέοι Θεοί – Αργύρης Χριστομάγνος

    -

    Οι Νέοι Θεοί – Αργύρης Χριστομάγνος

    Προσωπική άποψη: Χαρά Δελλή

    Οι Νέοι Θεοί είναι μια συλλογή ποιημάτων-ύμνων μέσα από τις αλλόκοτες θρησκείες της Υδρογείου του μέλλοντος, όπου αντλούνται και ιστορικά στοιχεία των προελεύσεών τους. Εισχωρούμε στη σφαίρα των στοιχείων που από την Αυγή της ανθρωπότητας συγκρούονται, καταλύοντας ολόκληρα βασίλεια, πάνω σε δεσμούς μεγατόνων. Γινόμαστε μάρτυρες μελέτης ενός πανθέου θρησκειών, βασιζόμενοι σε χειρόγραφα στοιχεία, σχέδια και εικόνες, σύμβολα, φωτογραφίες, κείμενα, αποσπάσματα, γλώσσες και λοιπά ντοκουμέντα, που δρουν σαν ύμνος στην εκάστοτε θεότητα.

    Τὸ δικό μου θύμα θὰ δωρίσει ὅπως ὀφείλει,

    σὲ ὑποδεέστερες ζωοῦλες τὴ χαρὰ στὰ χείλη:

    ὅ,τι αὐτὸ στερήθηκε· θά ‘ν’ οἱ στερνοὶ του φίλοι.

    Πώς θα ήταν η Γη δεκαετίες μετά από μια σειρά κοσμικών καταστροφών; Σκεφτείτε…

    Ύστερα από μια μεγάλη καταστροφή παγκόσμιας κλίμακας, όσα απομεινάρια της ανθρωπότητας επιβιώσουν θα σχηματίσουν μια Νέα Εποχή του Λίθου. Μέτρο δίχως μέτρο.

    Πρινος κατακλυσμς, ξηρασες κα λιμς,
    πλαντης Γ ἐάλω.
    Στ
    πδαφος φυλς βριδων μ μηχανς,
    π
    λεις-κρτη κανιβλων.

    Στρατο- πειραματικο περνθρωποι σ ρδ
    ποδρον π’ τ κλουβι τος
    ωστου ς θεο συγκρουστον στε ν βγε
    νας Nimis Exaltatus.

    Σ καμι ‘λλη ποχ Φυσικ πιλογ
    δ
    ν κατστη πι γραντης,
    στε τσο ασθητ παγκοσμως ν ντυπωθε
    τσλινη πυγμ της.

    Είναι κατά βάση ένα βιβλίο συνδυασμού επιστημονικής φαντασίας και ποίησης. Γραμμένο κάπου στο 2350 μΧ., περιλαμβάνει 10 ύμνους στους 10 νέους θεούς ενός δυστοπικού μέλλοντος όπου η υφήλιος μετά από πολλαπλές καταστροφές δεν φιλοξενεί παρά κάποιες χιλιάδες ανθρώπων μαχόμενων για επιβίωση. Κάθε ποίημα προλογίζεται και από μια χειρόγραφη ιστορική παράθεση για την προέλευση του κάθε θεού, πράγμα που μας δίνει και εικόνες της μετάβασης απ’ τον “παλιό” κόσμο στον “τωρινό”. Είναι μια σπουδή στην τερατωδία, τη βία, την κτηνωδία και την αδιαλλαξία που αποτελούν τον πυρήνα της μελλοντικής ανθρωπότητας που έχει χωριστεί σε φυλές.

    ʬ ₰ ₹ ≡ ₪║ ⱦ ʭ

    Τώρα είσαι μαζ μου στ πεδο τς ποκλυψης
    που μ στχτες πλον φυσ βορις,
    στ
    στορικ πκεντρο τς διλυσης,
    καταμεσ
    ς του κρβουνου κα τς σκουρις.

    Είδαμε τα σγχρονα βασλεια που σαρθησαν
    κι
    π’ τος κρατρες τν βομβαρδισμν
    τ
    Μγα Θρνο ο μζες ξακντισαν
    μ
    χρι τς παρυφς τν ηχων oυρανν.

    …ένα τοπο ως πέρα πλρους ρημσεως…
    Μ
    ν’ δ κι κε σν ξνες πινελις
    γριχορτα, κισσο, ,τι φονικς ἰὸς
    βρ
    κε σμαντο κα τ’ φησε γις.

    Μ πτσινο μπουφν, πλι στ τσιμντο,
    κ
    ποιο λευκό κρανο μταια διεκδικε
    μ
    τν αἰώνιο μορφασμ του χαραγμνο
    μι
    εκαιρα γι πιστροφ στ ζω.

    ν γαλμα μις κρης π’ τ ρεπια
    ρει ββαια διαβρωμνη πιγραφ)
    σως, τσι πως κοιτ θλιμμνα κα πια,
    ν
    ‘ναι Κασσνδρα πο ‘χει πι παληθευτε

    Γονατζω μ Τιμ κι Εγνωμοσνη!
    πο
    πιτλους πρινος καταυγασμς
    μ
    ς πστρεψε τ να πο Εθνη
    κρατ
    στ μβλημα τς Πλστιγγας μπρς:

    Τ νστικτα τς Φσεως, π’ τ ποα
    συντ
    θεται Φθνος κι ρετ,
    χαλβδινη κενη σορροπα
    πο
    ρζει τν πορεα σ καθετ.

    δο, πργκιπά, τνισε να γρω…
    κε
    που συ γεεσαι μαρο καπν,
    γ ντ’ ατο μεθ στ’ χραντο μρο
    θυμι
    ματος στ πριττο κι πλ.

    Κε πο μετρς κτιρων πομεινρια
    κα
    συγκροτματα σοπεδωμνα,
    γ ζυγζω τ Ταλνεια χνρια
    σ
    μα να, πι τμια ρνα.

    λεθεροι π’ τν χρτινη διχνοια
    κα
    τν λη… Πς εχαμε σκλαβωθε!
    Δακρ
    ζεις γι μι’ τεγκτη Θεα Πρνοια
    μ
    , γ βλπω μονχα πιλογ.

    Σκοτσαμε τν κκνο γι τ σμα,
    πλς γι ν χογραφηθε.
    Μπαζ
    σαμε τς κλασης τ χσμα
    μ
    λαος, ν γνει τ δαφος εθ.

    π’ τ φυλλματα, στν κεραυνν τ λμψη
    φεγγ
    σαν τ πρσωπα τν κτηνν
    κα
    τν γων τ’ γλματα π’ τ λσπη
    συν
    πασχαν σκυφτ γι τ παρν…

    Τρα πο τ αμα παψε ν ρει
    κα
    συνετρβη κτω πρνη Βαβυλν,
    συρθ
    καμε σοι μεναμε ρουραοι
    π τος πονμους τν θνν

    στ φς, σ’ να ρχιπλαγος ρφνιας,
    π μι να Λεμουρα, τος μηδν.
    Ε
    χα νειρα ν δ κα να λιμνια
    κα
    κθε φροριο κατακτηθν

    ν προσπορζει στ’ νομ μας δξα, μνεες,
    σπρ
    χνοντς τα λβαρ μας πρς
    πολυαριθμ
    τερες κστρατεες,
    μ
    χρις του π γριος συρφετς

    ν γνουμε να κρμα. Δυναστεα!
    νειρευμουν…! Δν θ πρξει κν
    κ
    τι (στω γι μι εκοσαετα)
    πλ
    ον ν ρημαχτερμι τ πν.

    δ, μ κπο βρσκουμε κα τρμε.
    Κ
    ποτε, βεβαως, θ ξαπλωθον
    χωρ
    φια μ σπαρτ κα πωρνες,
    π
    τρινοι οκισμο θ ν στηθον

    μ μλους, χυρνες κα πλατεες·
    προεστ
    τες μ συγκεντρωμνο βις
    θ
    χτσουν τειχισμνες πολιτεες…
    Μοιρα
    α θ ξανακοπε χρυσς.                              
    Κα
    ττε θ ‘ν’ ρα γι τ τσλι!
    Δι
    τι φο θ χουν δηγηθε
    στ
    δια «πολιτισμνα» λθη πλι,
    δικα
    ως πνοπλοι κα βλοσυρο

    θ καλπσετε καθνας γι ν σπερει
    φ
    νο κα βιασμ κα ρπαγ,
    τ
    ς λεηλασας τ πανηγρι
    ν
    βψει κθε στα πορφυρ.

    Ξρω τι ς ττε θ ‘μαι σκνη.
    Κρ
    τα τη, μως, γι μου, τ γραμμ
    του α
    ματς μας. Μθε πς σηκνει
    β
    ρος ρχηγς πο ρθοτομε.

    τι μν σεται Βασιλεα!
    κα
    τ σκπτρο πο θ περασπιστες,
    σπινθ
    ρ γεννσεως μς στ μαυσωλεα,
    σελασφρος ξων πσης ζως

    εναι μονχα τ ψωμνο Ξφος.
    Στ
    λμψη του ς ε θ’ ντανακλ
    τ
    ν μτητ του μλλων Μθος·
    μ’ α
    τν πο χτζει τ δανικ.

    Πσο πδυνα μετ! μως «Μαθανω!»
    βρυχ
    ται γρπας πι χωρς φτερ,
    «τ
    ρμφος μου στν βρχο κονισμνο,
    τ
    νχια μου, δο, πι κοφτερ!

    Πνω τ αμα μου κι ναγεννμαι.
    Στ
    ν περηφνια μο ‘χουν προστεθε
    Λσσα κι κδκηση πο τρνε
    σ
    μπαντα, μσα σ μι στιγμ».

    Σου λω, πλρης τρμου, τι Τν εδα,
    να
    ! κα κε στν ναστρο οραν,
    π
    σω Του, λο δειαζε Κλεψδρα
    ργ τς παρανοας τν μυελό

    π’ τν χιλιετ πυογνο κστη
    τ
    ς διας τς στορικς Σαρκός
    βαθι
    μσα στ νο του ψιμου Μστη,
    που, τρεμ
    μενος, δυνμωνε διαρκς
    …………………………….
    παργκλιτα βροντ του ντος:
    «λ
    βε, Υἱέ Μου, τν πικρτεια ατ
    κα
    εσελθτω Ἀέναον Σκτος,
    να δικαιωθον ο ννυμοι νεκρο.

    Κι π τς διαταγς Μου ν ξολοθρεσεις
    π
    ντα σα ππρωνται παχθ».
    Κτηνωδ
    α- Πειθ, Δισπασις- Ζεξις:
    λα τοτα κλενει τ Σπαθ.

    Κι θραμβος, σν στροχτων σπερος
    κι ο
    δεσεις, σν χειμεριν χωρι,
    πι
    νουν μνο το να μρος
    π
    νω στν Αἰώνια Ζυγαρι.

    Μαζ σου στ πεδο του φνταστου
    μ
    τ ξιλαστρια καμμνα στ.
    Στ
    ν περικεφαλαα σου, στν κπα σου
    πταται Πλστιγγα μπροστ.

    Σκοτεινό ανάγνωσμα μετα-Αποκαλυπτικής θεματολογίας, σαν δυσοίωνη(;) προφητεία, με πηγή έμπνευσης το Heavy Metal. Αρχέγονη και καινοτόμος γραφή, σε σφυροκοπά χωρίς έλεος. Οξυδέρκεια που κοντράρει κάθε λογική. Λέξεις/κεραυνοί που στοχεύουν μόνο τον πυρήνα, σε εξιτάρουν ψυχικά και αιγείρουν κάθε μόριο φαντασίας σου. Ένα ταξίδι διασάλευσης κάθε κοινωνικής άπνοιας, ένας μονόδρομος μεταστοιχείωσης του παλιού και αναγέννησης στο μέλλον που εσύ χτίζεις. Μια υφήλιος σε αναβρασμό, μια χαοτική πραγματικότητα. Μια εκτενής ποιητική συλλογή εκτροχιασμένης κοσμολογίας, γεμάτη επικούς στίχους από βαρύ μέταλλο, εικόνες μιαρής ανθρωπολογίας, όπου μέσα από το χάος αναδύεται η θεολογία του Θεού-Eντόμου.

    Knows Your

    Name But Calls

    You By Your Sin

    Παραδοσιακή δικαιοσύνη ή καταδικαστέα ελευθερία;

    Βουτιά στην μεταλιθική εποχή, όπου η ανθρωπότητα φθάνει στο σημείο μηδέν, μέσα έρευνα και γνώσεις στην Ιστορία, στη Μυθολογία, στην Ψυχολογία, στην Τεχνολογία και στα Μαθηματικά, με άκρως ρεαλιστική απεικόνιση και άριστη μαεστρία δείχνει τον δρόμο που χτίζεται ένας νέος κόσμος πάνω στην Πίστη.

    πολιτισμὸς μᾶς εἶχε σβήσει τὴν καρδιά.

    Μᾶς ἔκανε ὄντα δίχως ὄνομα, οἰκογένεια ή ἔθνος·

    Για την Ελλάδα, η Μεταλιθική εποχή στην Τέχνη του Λόγου είναι κατά γενική ομολογία πρωτοφανής. Μην ξεχνάτε όμως πως η καταστροφή είναι αναπόσπαστο τμήμα της δημιουργίας…

    Τὸ μέλλον σίγουρα δὲν θὰ τὸ σώσεις

    εἶνἐξάλλου στάχτη ἤδη τὸ μέλλον μας.

    Περίληψη: “Πρώτη και βασική απόδειξη της ύπαρξης του Θεού είναι η ίδια η παρουσία του λήμματος στη γλώσσα μας. Την οποία γλώσσα παραλάβαμε απ` τους προγόνους μας κι εκείνοι απ` τους δικούς τους. Για να υπάρχει η λέξη, σημαίνει ότι κάποιοι, κάπου, κάποτε ήρθαν όντως σε επαφή με… κάτι. Το ορθό ερώτημα είναι ΤΙ είναι (ή ήταν) αυτό το κάτι.” (Αριστοτέλης)

    Στοιχεία βιβλίου

    Τίτλος: Οι Νέοι Θεοί

    Συγγραφέας: Χριστομάγνος Ανάργυρος Ωρίωνας

    Εκδόσεις: Ελίκρανον

    ISBN: 978-618-5303-89-1

    Σελίδες: 94

    Χρονολογία έκδοσης: Αθήνα, 21 Οκτωβρίου 2019

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here