Παρασκευή, 7 Αυγούστου, 2020
More
    Αρχική Συν Γραφής Λεγόμενα Η Ποίηση του χθες, του σήμερα και του αύριο

    Η Ποίηση του χθες, του σήμερα και του αύριο

    -

    Η Ποίηση του χθες, του σήμερα και του αύριο

    Γράφει ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος

    Η Λογοτεχνία ήταν και είναι σαρξ εκ σαρκός της ψυχής, όμως το πιο βαθύ και ευαίσθητο σπλάχνο του, είναι και παραμένει, ακόμα και σε αυτούς τους απαξιωτικούς, για εκείνη, καιρούς, η Ποίηση.

    Από συστάσεως της Ελληνικής συνειδήσεως στις προσωπικές, αλλά κυρίως στις εθνικές επαναστάσεις, αυτό το “αποπαίδι” της Λογοτεχνίας, πετούσε τα κουρέλια του, ντυνόταν το πιο λαμπρό σθένος των Αιώνων και οδηγούσε την ανθρώπινη ύπαρξη σε στιγμές που η Ιστορία έχει αγαλματοποιήσει και τοποθετήσει στα ανάκτορά της, στα ύψη των αιθέρων της αθανασίας.

    Κατά την διάρκεια της “Ομηρικής μοναρχίας”, των λυρικών ποιητών υμνητών κάθε χαράς και λύπης της πλάσης, των Μεγάλων Τραγικών και του Αριστοφάνη και των επιγόνων αυτών, αλλά και των δραματουργών των Βυζαντινών χρόνων, ουδείς τολμούσε να αμφισβητήσει την τρανή βασιλεία της Ποιήσεως στα όνειρα του κόσμου.

    Για τον μετέπειτα ξεπεσμό της υπάρχουν πολλές θεωρίες, όλες λογικές και αυθαίρετες. Ευθύνεται το πνευματικό Οθωμανικό πραξικόπημα που, παρά τις φωτεινότατες προσπάθειες του Βιτσέντζου Κορνάρου και του Γεώργιου Χορτάτση πριν, και του Ρήγα Φεραίου εν μέσω τουρκοκρατίας, ωσάν ένα σκοτεινό τείχος εμπόδισε να εισέλθει με όλη της την δύναμη η ευλογία του Διαφωτισμού στις καρδιές του λαού μας; Μήπως τα λογοτεχνικά ρεύματα του 20ου αιώνα έφταναν με κάποια καθυστέρηση στην χώρα μας και αρκετή χρονική μεταξύ τους απόσταση; Ή καταλυτικό παράγοντας ήταν η σταδιακή κατάρρευση ενός εκ των λίγων στυλοβατών ενός κράτους, της παιδείας, και η χαλάρωση των δεσμών των πολιτών μαζί της από την δεκαετία του 80’ κι ύστερα;

    Η Ποίηση του χθες, του σήμερα και του αύριο

    Η Παλαμική γενιά, η Καβαφική ισχυρή αυτονόμηση, ο Καρυωτακικός υγιής πεσιμισμός –ή θα ‘λεγα μάλλον προβληματισμός-, η ηλιοβαπτισμένη και γεμάτη από καταγάλανο ουρανό στην πένα της γενιά του 30’, ο γαρμπής του Ρίτσου που ξερίζωνε τα σάπια δέντρα της νοοτροπίας μας, η Καζαντζάκια ένωση πεζού και ποιητικού λόγου, ενθρόνισαν ξανά την Ποίηση στην κουλτούρα του έθνους μας. Και μετά… η Ποίηση αποκήρυξε από τα κύτταρα της το “εμείς”, ξέχασε τον ρωμαλέο υγιή ριζοσπαστισμό της, κλείστηκε σε διαμερίσματα πολυκατοικιών, εγκατέλειψε τα πελάγη και τα πέρατα της ελευθερίας, γέρασε μες στα αέναα νιάτα της, απομονώθηκε και έμεινε να μιλά δίχως ανταπόκριση σε ένα κακέκτυπο του “εγώ”.

    Σήμερα, ως επί το πλείστον, υμνούνται, ποιητικά, με κραυ-γές τα απωθημένα ενός δήθεν καταπιεσμένου για χρόνια ατο-μικισμού, μέσω της εγκεφα-λικής γραφής κι όχι της εξ αίματος, δηλαδή εκείνης που αντί για μελάνι απαιτείται το αίμα στις φλέβες μας ώστε να γράψει κανείς.

    Όλα τα προαναφερθέντα μαζί ίσως θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναν χάρτη με την βοήθεια του οποίου θα ξαναβρεί η Ποίηση τον εαυτό της και θα μας οδηγήσει με πυγμή, γενναιότητα και ουσιαστική ελπίδα προς το αύριο που φαίνεται από τώρα πως καταρρέει. Άλλωστε, ο Ποιητής-Λογοτέχνης, υπό ένα άλλο, διαφορετικό και πιο αληθινό πρίσμα, είναι ο ανώτατος ηγέτης ενός λαού. Και αυτός ο ηγέτης οδηγεί, δεν οδηγείται…

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here