Παρασκευή, 13 Μαΐου, 2022
More
    ΑρχικήΠαιδική ΛογοτεχνίαΗλικίες 13-16Πρέπει να σώσουμε τον Χάρη! - Γιώργος Δάμτσιος

    Πρέπει να σώσουμε τον Χάρη! – Γιώργος Δάμτσιος

    -

    Είναι λοιπόν κάτι πιτσιρίκια. Βασικά όλοι κάποτε έτσι ήμαστε. Πιθανόν και να είχαμε μια καλύβα που τη λέγαμε «κρύπτη», όπως ακριβώς κι εκείνα. Ίσως πάλι όχι. Όποια κι αν είναι η ιστορία των παιδικών μας χρόνων, δεν παύει να μας την υπενθυμίζει ο Γιώργος Δάμτσιος με το εξαιρετικό του μυθιστόρημα «Πρέπει να σώσουμε τον Χάρη!».

    Προσωπική άποψη: Παντελής Μαυρομμάτης

    Η καλύβα αυτή, λοιπόν, βρίσκεται στο τέρμα ενός ανηφορικού χωματόδρομου. Έχει μια κρεμασμένη κουβέρτα αντί για πόρτα, ενώ μέσα αντί για καρέκλες υπάρχουν κούτσουρα. Ακριβώς εκεί κάθονται οι περισσότεροι από την παρέα, μέχρι που ένας από τους απόντες, ο Θεόφιλος, φτάνει καταϊδρωμένος και παραμερίζει την κουβέρτα φωνάζοντας: «Πρέπει να σώσουμε τον Χάρη!».

    Οι υπόλοιποι τον αγνοούν, συνεχίζοντας τον χαβαλέ τους. Παιδιά είναι εξάλλου, αν δεν παίξουν τώρα, πότε θα παίξουν! Ο ένας απ’ αυτούς προσπαθεί να βάλει μπρος το τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι, ένας άλλος αναζητά λύσεις για το πού θα βρουν μπαταρίες. Οι υπόλοιποι κάτι αντίστοιχο, παραμένουν στον υπέροχο παιδικό τους κόσμο.

    Ο Θεόφιλος όμως επιμένει: «Ο Χάρης βρίσκεται σε μεγάλο…»

    Μόλις συνειδητοποίησα και πάλι πόσο μόνοι μας είμαστε σ’ αυτόν τον μπελά…

    Με τα πολλά, οι «Επτά Συμμορίτες», όπως αυτοαποκαλούνται οι φίλοι, πείθονται ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει με τον φίλο τους τον Χάρη. Ένα μαύρο αυτοκίνητο είχε σταματήσει μπροστά στον μπακάλη της γειτονιάς και δυο τύποι βγήκαν από τα πίσω καθίσματα. Ο ένας κάθισε στην είσοδο του μπακάλικου διώχνοντας τους πελάτες και ο άλλος μπήκε μέσα και ζήτησε από τον μπακάλη πληροφορίες σχετικά με έναν ανάπηρο πιτσιρικά της γειτονιάς.

    Ο μοναδικός απών φίλος της παρέας από την καλύβα ήταν ο Χάρης.

    Και ήταν ανάπηρος.

    Εκείνο το δυστύχημα τον είχε στιγματίσει, χώρια ότι είχε ξεκληρίσει τη μισή του οικογένεια. Ολική αναπηρία στα κάτω άκρα, λάμες στα χέρια και μπόλικο μπούλινγκ από τα παιδιά στο σχολείο του. Κάποτε ήταν ο γρηγορότερος μαθητής της τάξης του. Του είχαν βγάλει το παρατσούκλι «άλογο». Τώρα το μόνο που ήθελε ήταν να μην ξεχάσει ποτέ τον αληθινό του στόχο. Γι’ αυτό είχε βαφτίσει το αναπηρικό του αμαξίδιο «άλογο».

    Το κακό όταν είσαι ήδη ξύπνιος, είναι ότι δεν μπορείς να ξυπνήσεις για να αποφύγεις να δεις ξανά και ξανά εκείνο το τελευταίο φρικτό δευτερόλεπτο της σύγκρουσης…

    Ο Χάρης κινδυνεύει, και μόλις οι φίλοι του επιτέλους το συνειδητοποιήσουν, γίνονται χαλί για εκείνον. Βάζουν κάτω τα δεδομένα, αναζητούν μια λύση, ξεχνάνε τα πάντα και έχουν μοναδικό τους μέλημα να σώσουν τον φίλο τους.

    Οργανώνονται. Η πρώτη κρίσιμη νύχτα φτάνει. Μαζεύονται σε ένα σπίτι. Τώρα το πρώτο που έχουν να κάνουν είναι να περιμένουν το σημαντικότερο τηλεφώνημα της ζωής τους, ακριβώς στις εννιά το βράδυ.

    Στο σκοτάδι.

    Το τηλέφωνο χτυπάει.

    Μία, δύο…

    Οχτώ…

    Εννιά φορές…

    Η ώρα είναι εννιά παρά πέντε.

    Ένας από την παρέα το σηκώνει.

    Η εξώπορτα είχε μείνει ανοιχτή…

    Ο τρόμος δεν είχε σκοπό να αντικαταστήσει τον πόνο.

    Ο συγγραφέας μέσα από το βιβλίο Πρέπει να σώσουμε τον Χάρη μάς χαρίζει ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα, με μπόλικο μυστήριο και αρκετές νοσταλγικές νότες. Ένα από τα κυριότερα στοιχεία που με κράτησε «ζεστό» στο να μην αφήνω το βιβλίο απ’ τα χέρια μου (το τελείωσα σε λιγότερο από τρεις μέρες) ήταν οι εναλλαγές των συναισθημάτων των μικρών μας πρωταγωνιστών, ενώ η σκηνή που προσωπικά ξεχώρισα ήταν αυτή στο κελάρι.

    Η παιδική αφέλεια παραβγαίνει με την αθωότητα της ηλικίας και εσύ, φίλε αναγνώστη, παρακαλάς να καταφέρουν τον στόχο τους. Κι αν μέσα σε αυτά προστεθούν οι εκπλήξεις, καθώς και οι εφιάλτες που τους ταλαιπωρούν όσο η πλοκή κορυφώνεται, τότε η ιστορία αποκτά μια υπέροχη πολυπλοκότητα που σπάει κάθε υποψία μονοτονίας, κρατώντας έτσι το ενδιαφέρον αμείωτο ως την τελευταία σελίδα.

    Μέσα σε όλα δεν έλειψαν και οι στιγμές που γέλασα, όπως με «το σώβρακο που είχε μια τρύπα ψηλά στον ποπό», ή όταν η σοβαρή συζήτηση των νεαρών διακόπηκε «μέχρι να γεμίσουν τα στομάχια τους με σουβλάκια και μπιφτέκια». Εκεί δεν το κρύβω ότι πείνασα λίγο, αν και η συνέχεια αποδείχθηκε ελαφρώς ανατρεπτική, καθώς τελικά αρκέστηκαν σε σάντουιτς (σάντουιτς αντί για σουβλάκια;; Οκ, παιδιά είναι, θα μάθουν).

    Όσο η ιστορία προχωράει προς το τέλος, εκτός από την ικανοποίηση της ανάγνωσης αφήνει και δυνατά κοινωνικά μηνύματα, τόσο υπέρ της δύναμης της παιδικής φιλίας και της αλληλεγγύης, όσο και εναντίον του μπούλινγκ, θίγοντας παράλληλα με πολύ ωραίο τρόπο το θέμα της παιδικής αναπηρίας. Κι όλα αυτά μέσα από την υπέροχη αφήγηση του Γιώργου Δάμτσιου, ο οποίος χρησιμοποιεί λιτή γραφή αλλά και πλούσιο λεξιλόγιο, με δυνατές αλλά όχι ακραίες σκηνές και με εύστοχες παρεκτροπές από τη συνήθη αφήγηση ενός μυθιστορήματος του είδους.

    «Τίποτα απ’ όσα είπατε δεν είναι ασήμαντο», τους είπε (ο Χάρης) μόλις ένιωσε να συνέρχεται κάπως. «Για τα όνειρά σας μιλούσατε και θα πρέπει να πολεμήσετε γι’ αυτά μέχρι το τέλος. Να μη σταματήσετε αν δεν τα πετύχετε. Μου υπόσχεστε ότι θα το κάνετε;»

    Ποιος ο λόγος που, τελικά, οι μικροί μας φίλοι ονόμασαν την παρέα τους «Επτά Συμμορίτες», παρότι αρχικά ήταν τέσσερις; Τι ακριβώς συνέβη στο μοιραίο τροχαίο του Χάρη που του προσέδωσε αυτό το «κάτι» το οποίο τον έκανε περιζήτητο στους επίδοξους απαγωγείς του; Πώς ο εφιάλτης του με το «τέρας δίχως πόδια που τρέχει» επηρέασε τη ζωή του; Με ποιο τρόπο το τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι της καλύβας τούς έσωσε από μια δύσκολη και κρίσιμη στιγμή; Και ποια ήταν εντέλει τα μυστικά της παρέας που παρέμειναν κρυμμένα μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου;

    Αυτά και ακόμα πιο πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία θα ανακαλύψει όποιος διαβάσει το βιβλίο «Πρέπει να σώσουμε τον Χάρη», μια ιστορία που προσωπικά μου θύμισε κάτι μεταξύ του «Στάσου πλάι μου», του Stephen King και του νοσταλγικού «Ήταν όλοι τους καλά παιδιά» του υπεραγαπημένου μου νομπελίστα Patrick Modiano, για τον οποίο ευελπιστώ κάποια στιγμή να κάνω ένα αφιέρωμα. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΥΔΡΟΠΛΑΝΟ και θεωρώ ότι αξίζει τον αναγνωστικό σας χρόνο.

    «Χάρη;» ρώτησε η Μαρία τον φίλο τους, διαπιστώνοντας ότι εκείνος είχε στρέψει την καρέκλα του διακριτικά προς το παράθυρο και κοιτούσε την αυλή από τη χαραμάδα μιας κουρτίνας.

    «Κλαίει…» μουρμούρισε κατάπληκτος ο Θεόφιλος…

    Ο Χάρης έστρεψε την καρέκλα του προς το μέρος τους και τους κοίταξε όλους έναν προς έναν πριν μιλήσει:

    «Εγώ όταν μεγαλώσω, θέλω μονάχα να μπορώ να περπατώ».

    Περίληψη: Η ρουτίνα μιας ήσυχης κωμόπολης σπάει όταν εμφανίζονται τέσσερις άντρες με ένα παράξενο μαύρο αυτοκίνητο και αρχίζουν να εκμαιεύουν πληροφορίες γύρω από ένα δεκατριάχρονο παιδί, τον Χάρη, ο οποίος βρίσκεται καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Ένας φίλος του αντιλαμβάνεται την περίεργη συμπεριφορά τους και σπεύδει να ενημερώσει εκείνον και την υπόλοιπη παρέα τους. Και τότε το ανελέητο κυνηγητό ξεκινά.

    Οι τέσσερις άντρες θέλουν να απαγάγουν τον Χάρη επειδή γνωρίζουν ότι κρύβει ένα μεγάλο μυστικό. Είναι βέβαιοι ότι θα τα καταφέρουν επειδή έχουν τον τρόπο να περνούν απαρατήρητοι από κάθε ενήλικα.  Μόνο που οι φίλοι του Χάρη είναι παιδιά του δημοτικού! Και αποφασίζουν να κάνουν το αδιανόητο και να βρουν αυτοί τον τρόπο για να τον σώσουν. Μια περιπέτεια με φόντο την ελληνική ύπαιθρο. Μια ιστορία για την παιδική φιλία. Ένα διήμερο που θα καθορίσει τις ζωές έξι παιδιών.

    Πρέπει να σώσουμε τον Χάρη - Γιώργος ΔάμτσιοςΣτοιχεία βιβλίου

    Τίτλος: Πρέπει να σώσουμε τον Χάρη!

    Συγγραφέας: Γιώργος Δάμτσιος

    Εκδόσεις: Υδροπλάνο

    ΙSBN:  978-618-207-056-7  

    Σελίδες: 440

    Ημερομηνία έκδοσης: Νοέμβριος 2021

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    εισάγετε το σχόλιό σας!
    παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ