Προσωπική άποψη: Παντελής Μαυρομμάτης

Τζαμάικα 1665. Το λιμάνι της, το Πορτ Ρουαγιάλ, έχει μετατραπεί σε έναν μικρό άθλιο οικισμό που μαστίζεται από ασθένειες. Μια άθλια, συνωστισμένη πόλη οκτώ χιλιάδων κατοίκων, πολλοί από τους οποίους είναι κακοποιοί και μαχαιροβγάλτες.

Στις θάλασσες των πειρατών Ο κυβερνήτης της Τζαμάικα, ο Άλμοντ, πρέπει να παραβρεθεί σε έναν απαγχονισμό. Και ενώ σκέφτεται πόσο βαρετή θα είναι η όλη διαδικασία για τον ίδιο, από το παράθυρό του στο Κυβερνείο διακρίνει ένα άγνωστο πλοίο να πλησιάζει στο λιμάνι. Σκέφτεται πως αποκλείεται να έρχεται από την Αγγλία, καθώς τα νέα για την επιδημία της πανούκλας έχουν ήδη εξαπλωθεί.

Εκτός αυτού, σύντομα θα κληθεί να επιλέξει και μία από τις καταδίκους για υπηρέτριά του. Όμως αυτή που τελικά επιλέγει έχει κάτι το ιδιαίτερο πάνω της…

“Εξοχότατε, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω τα στίγματα…”

“Θα ψάξω για τα στίγματα μόνος μου αργότερα”.

Ο Τζων υποκλίθηκε. “Όπως επιθυμείτε, εξοχότατε”.

Για πρώτη φορά η Ανν Σαρπ σήκωσε το βλέμμα και κοίταξε τον κυβερνήτη Άλμοντ με ένα αδιόρατο χαμόγελο.

Σε μια εποχή που οι πειρατές είναι οι παράνομοι, ενώ οι κουρσάροι κάτι το τιμητικό για μια χώρα, καθώς χρηματοδοτούνται από το ίδιο το κράτος τους για να κυνηγούν πλοία με σημαίες αντίπαλων κρατών, ο κυβερνήτης της Τζαμάικα πιστεύει ότι το νησί του έχει απαλλαγεί από τις απειλές των «παράνομων». Η αλήθεια διαφέρει λίγο και η περιπέτεια ξεκινάει άμεσα…

“Πειρατές;” είπε κοφτά ο Άλμοντ.

“Μάλιστα, πειρατές. Πώς αλλιώς να ονομάσω αυτούς τους μαχαιροβγάλτες ναυτικούς;”

“Δεν υπάρχουν πειρατές στο Πορτ Ρουαγιάλ”, είπε ο Άλμοντ.

Στις θάλασσες των πειρατών Οι απειλές ολοένα και μεγαλώνουν γύρω από το νησί. Το ίδιο και η ανησυχία του κυβερνήτη. Υπάρχει όμως κάτι που τον εξιτάρει περισσότερο και από την ησυχία και την ασφάλεια στο νησί του. Τα λάφυρα, ο πλούτος, το χρυσάφι. Και οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι υπάρχει άπλετος θησαυρός σε ένα πλοίο που εμφανίστηκε σε ένα μακρινό νησί της Καραϊβικής. Η επιχείρηση που σχεδιάζει δείχνει δύσκολη, τρομερά δύσκολη. Και οι οιωνοί δε δείχνουν να είναι με το μέρος του…

Ξαφνικά είδε να επιπλέει μπρούμυτα στο νερό το πτώμα του ξυλοπόδαρου ζητιάνου. Μέσα στην παλίρροια, το πτώμα κουνιόταν μπρος πίσω και το ξύλινο πόδι χτυπούσε ρυθμικά σε έναν πάσσαλο.

Σκέφτηκε ότι αυτό ήταν ένας οιωνός, αλλά δεν ήταν σίγουρος αν ήταν καλός ή κακός.

Η όλη επιχείρηση στήνεται με εξαιρετική μαεστρία. Μόνο οι καλύτεροι χωράνε σε αυτό το μεγάλο και επικίνδυνο ταξίδι στην Καραϊβική. Μετά από πολλές ώρες ταξιδιού και ταλαιπωρίας, έχει φτάσει η ώρα που όλοι μέσα στο πλοίο περίμεναν…

Τώρα έβλεπαν την άκρη του κύτους.

“Είναι ντελίνι”, είπε ο Έντερς. “Δε διακρίνω την πλώρη όμως”.

Το σχήμα της πλώρης ήταν ο πιο εύκολος τρόπος για να καταλάβεις την εθνικότητα. Τα ισπανικά πολεμικά συνήθως δεν είχαν τόσο μυτερή πλώρη όσο τα αγγλικά ή τα ολλανδικά πλοία.

Ο Σανσόν ήρθε στο τιμόνι. “Θα πολεμήσουμε;”, ρώτησε.

Το τελευταίο μυθιστόρημα ενός μεγάλου συγγραφέα!

Στις θάλασσες των πειρατών Η δράση είναι καταιγιστική, και το κυριότερο απρόβλεπτη. Μάχες επί μαχών, απώλειες εκατέρωθεν, ναυάγια, επιδρομές, συμμαχίες και προδοσίες, αναρριχήσεις και πορείες σε δύσβατες περιοχές, ανεξερεύνητες και επικίνδυνες ζούγκλες, σκοτεινές σπηλιές, άγνωστα και μυστηριώδη νησιά, τυφώνες, καταιγίδες, άπλετη οργή, ωμή εκδίκηση…

“Έτοιμοι για αναστροφή. Πηδάλιο σταβέντο!” μούγκρισε ο Έντερς.

“Έτοιμοι για βολή”, φώναξε ο Χάντερ.

Ο Έντερς είχε μείνει εμβρόντητος. Ο Χάντερ το κατάλαβε χωρίς να τον κοιτάξει. Είχε κολλημένο το μάτι του στο σκόπευτρο. Ο Χάντερ θα έριχνε ενώ το πλοίο έστριβε. Αυτό ήταν ανήκουστο, εντελώς τρελό.

γεματο σασπενς και εξαψη…

Απίστευτα εντυπωσιακά σκηνικά που κόβουν την ανάσα, με περιγραφές που λίγοι θα κατάφερναν να αποδώσουν τόσο ρεαλιστικά όσο ο Michael Crichton. Προσωπικά, θα ξεχώριζα τη σκηνή με το κοραλόφιδο (περισσότερα στο βιβλίο…) και την επιχείρηση της αναρρίχησης στον πανύψηλο βράχο που μόνο ίλιγγος δε σε πιάνει διαβάζοντάς τη.

“Άκουσέ με”, φώναξε ο Χάντερ όταν κατέβηκε πάλι το σχοινί. “Θα κρατιέσαι από το βοηθητικό σχοινί και θα αφήσεις τον Μπάσα να σε τραβήξει πάνω. Κοίτα να είσαι γυρισμένη προς το βράχο, μην κοιτάξεις κάτω”.

“Παναγία μου, Παναγία μου…”

Ένα ακόμη από τα βασικά χαρακτηριστικά του βιβλίου είναι ότι αν δεν ήξερες εξ’ αρχής το μέγεθός του, θα μονολογούσες συνεχώς «Μωωωρέ, ατέλειωτη περιπέτεια!». Απίστευτος ο καταιγισμός της περιπέτειας και τον ανατροπών, χωρίς φυσικά να απουσιάζουν και οι πιο σκληρές εικόνες…

Ο Χάντερ είδε μόνο μερικές αποσπασματικές εικόνες καταστροφής – τα κατάρτια να πέφτουν, τα κανόνια να τινάζονται στον αέρα σαν από αόρατα χέρια, όλη τη δομή του πλοίου να καταρρέει προς τα μέσα και μετά να εκτινάσσεται προς τα έξω.

Κάτι χτύπησε στο μεσιανό κατάρτι πάνω από το κεφάλι του κι έπεσε στα μαλλιά του. Γλίστρησε στον ώμο του κι από κει στο κατάστρωμα. Σκέφτηκε ότι ήταν πουλί, αλλά κοιτάζοντας κάτω είδε ένα ανθρώπινο χέρι κομμένο από τον καρπό.

Τελειώνοντας, αξίζει να αναφερθεί ότι το χειρόγραφο “Στις θάλασσες των πειρατών” ανακαλύφθηκε ολοκληρωμένο μετά το θάνατό του Michael Chrichton, το 2008 και είμαστε τυχεροί οι οπαδοί και αναγνώστες του, διότι είναι ένα βιβλίο που πολύ εύκολα το διαβάζεις και δεύτερη και τρίτη φορά. Και κάθε φορά θα μυρίζεις όλο και περισσότερο τη θάλασσα και το μπαρούτι…

Όταν νύχτωσε, απείχαν μόλις μισό χιλιόμετρο από το ισπανικό στρατόπεδο. Η βλάστηση ήταν πιο πυκνή εδώ, και διάλεξαν μια πυκνή συστάδα δέντρων για να περάσουν τη νύχτα. Δεν άναψαν φωτιά και έφαγαν μόνο μερικά ωμά φρούτα πριν ξαπλώσουν στην υγρή γη. Ήταν όλοι κουρασμένοι, αλλά και γεμάτοι έξαψη, γιατί από εκείνο το σημείο άκουγαν αμυδρά ισπανικές φωνές κι τους έρχονταν μυρωδιές από τα φαγητά που μαγείρευαν. Καθώς ήταν ξαπλωμένοι κάτω από τα άστρα, αυτοί οι ήχοι και οι μυρωδιές τους υπενθύμιζαν ότι η επικείμενη μάχη ήταν τώρα πολύ κοντά…”

Περίληψη: Καραϊβική, 1665. Ανάμεσα στις κτήσεις της Ισπανίας, που απλώνει την αδιαμφισβήτητη κυριαρχία της στην περιοχή, στέκει μια απομονωμένη αποικία του βρετανικού στέμματος, η Τζαμάικα. Το Πορτ Ρουαγιάλ, η πρωτεύουσά της, είναι μια επικίνδυνη πόλη, γεμάτη καπηλειά και κακόφημα “σπίτια”, όπου ο θάνατος μπορεί να σε βρει ξαφνικά, από αρρώστια ή ένα κοφτερό στιλέτο. Σ’ αυτή την αμαρτωλή πόλη, μια είδηση διαδίδεται με ταχύτητα αστραπής: ένα ισπανικό γαλιόνι, το Ελ Τρινιδάδ, φορτωμένο χρυσάφι, έχει αράξει για επισκευές σ’ ένα κοντινό λιμάνι -ένα λιμάνι σωστό φρούριο, που το διοικεί ο αιμοσταγής Καθάγια, ευνοούμενος του βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππου. Για τον καπετάνιο Τσαρλς Χάντερ, ωστόσο, το ισπανικό χρυσάφι έχει μόνο ένα λόγο ύπαρξης: να πέφτει σε βρετανικά χέρια. Και μπροστά σ’ αυτό το σκοπό κανένα εμπόδιο δεν είναι αξεπέραστο. Με την υποστήριξη ενός ισχυρού συμμάχου, στρατολογεί ένα πλήρωμα από τους πιο σκληρούς κι αποφασισμένους άντρες για να διεισδύσει στη φωλιά του εχθρού και να καταλάβει το Ελ Τρινιδάδ μαζί με το πολύτιμο φορτίο του. Είναι μια επιχείρηση θανάσιμα επικίνδυνη, και ο Χάντερ θα χάσει κάμποσους άντρες πριν πατήσει καν το πόδι του στις εχθρικές ακτές, όπου θα πρέπει να αντιμετωπίσει την πυκνή ζούγκλα και τα όπλα των Ισπανών για να φτάσει ως το θησαυρό… Μια περιπέτεια με ασταμάτητη δράση, ολοζώντανη ατμόσφαιρα και σασπένς που κόβει την ανάσα – ένας ανεπανάληπτος, πρώτης ποιότητας Μάικλ Κράιτον.

Στοιχεία βιβλίου:

Τίτλος: Στις θάλασσες των πειρατών (Pirate Latitudes)

Συγγραφέας: Crichton Michael

Εκδόσεις: Bell / Χαρλένικ Ελλάς

ISBN: 9789604500116

Αριθμός Σελίδων: 320

Έτος Έκδοσης: 2011

Επεξεργασία εικόνας: Χαρά Δελλή

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here