Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου, 2020
More
    Αρχική Ποίηση Στο άσπρο δωμάτιο... - Γιώτα Τσερτεκίδου

    Στο άσπρο δωμάτιο… – Γιώτα Τσερτεκίδου

    -

    Στο άσπρο δωμάτιο

    Προσωπική άποψη: Δημήτρης Μπονόβας

    Ο Γιώργος Τζιόκας “ερμήνευσε” Μάνο Χατζιδάκη και Οδυσσέα Ελύτη. Η Παναγιώτα Τσερτεκίδου “ερμήνευσε” το ζωγράφο και μέσα από αυτόν, τους δύο μεγάλους Έλληνες δημιουργούς.

    Πραγματικά, το βιβλίο αυτό αποτελεί μια προσωποποίηση των πινάκων, μια βουτιά στη σκέψη και το έργο του ζωγράφου που μετέφερε στο καμβά του το “Χαμόγελο της Τζοκόντα” και το “Άξιον εστί”. Διαβάζοντάς το, ένιωσα ότι μπορούσα να δω τους πίνακες να ξεπηδούν μέσα από τα ποιήματα, χωρίς καν να χρειαστεί να τους δω. Το περιεχόμενο του βιβλίου, δένει αρμονικά και απόλυτα με το περιεχόμενο των πινάκων.

    Για τη Παναγιώτα δεν έχω κάτι να προσθέσω. Τα λένε όλα τα βραβεία που έχει κερδίσει σε παγκόσμιο επίπεδο καθώς και η πρόταση από Ιταλό εκδότη, ώστε το βιβλίο της να είναι υποψήφιο για Νόμπελ το 2018!!!

    Στο άσπρο δωμάτιο

    της σιωπής σταμάτησε ο χρόνος,

    εκεί που ασπροντυμένες σκιές πρόσφεραν παυσίπονα σε ένα αύριο που έληγε.

    Στο άσπρο δωμάτιοΣυναισθήματα.

    Ψύχρα, μούδιασμα, φόβος.

    Κενό.

    Δάκρυα κύλησαν

    σε εκείνο το φτηνό

    του πόνου κολαστήριο.

    Μνήμη.

    Το μηχάνημα του τέταρτου ορόφου

    μια στιγμή μόνο σιώπησε

    κι ύστερα οχλαγωγία.

    Αποχώρηση.

    Δεν επανήλθαν τα βήματα.

    Εικόνες.

    Το παράθυρο ακόμα κοιτά στον γκρι ουρανό.

    Η καρέκλα τρίζει.

    Τα σεντόνια απολυμάνθηκαν.

    Οι σκιές με την άσπρη φορεσιά κυκλοφορούν.

    Εσύ, δεν ξανά ‘ρθες ποτέ.

    Θυμάμαι, φοβάμαι,

    τα άσπρα δωμάτια του πένθους,

    της απόγνωσης.

    Στο άσπρο δωμάτιοNella camera bianca

    del silenzio, il tempo si è fermato,

    lì dove ombre vestite di bianco, offrivano antidolorifici a un domani che finiva.

    Sentimenti.

    Freddo, intorpidimento, paura.

    Vuoto,

    Lacrime che sono scorse

    in quel miserabile,

    inferno del dolore.

    Memoria.

    La macchina del quarto piano,

    è rimasto zitto solo per un istante

    e dopo, il caos.

    Ritiro.

    I passi non sono ripresi.

    Immagini.

    La finestra guarda ancora verso il cielo grigio.

    La sedia cigola.

    Le lenzuola sono state disinfettate.

    Le ombre con il vestito bianco circolano.

    Tu, non sei mai venuto di nuovo.

    Ricordo, ho paura,

    delle camere bianche del lutto,

    della disperazione.

    Γιώτα Τσερτεκίδου®

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here