Συνέντευξη με την Εύα Κασιάρου

Ρωτάει η Αγγελίνα Παπαθανασίου 

Σήμερα στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών φιλοξενούμε τη συγγραφέα παιδικής Λογοτεχνίας Εύα Κασιάρου με το βιβλίο της «Ήσουν μόνο ένα παιδί» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη. Ας την γνωρίσουμε!

Συνέντευξη

Καλησπέρα σας κυρία Κασιάρου και σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στο site μας Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών. Πριν ξεκινήσουμε τις ερωτήσεις για το νέο σας βιβλίο, θα ήθελα να  μιλήσουμε για ένα εξαιρετικό βιβλίο που έχετε γράψει. Μιλάω για το «Ήσουν μόνο ένα παιδί» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη. Αναφέρεται στη παιδική σεξουαλική κακοποίηση. Δύσκολο θέμα, αλλά το βιβλίο σας είναι γραμμένο με τέτοιο τρόπο που δεν γίνεται σκληρό. Αλλά καλύτερα να μας μιλήσετε εσείς. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο θέμα;

Ε.Κ.: Διαβάζοντας κάθε μέρα σχεδόν στα μέσα ενημέρωσης ή ακούγοντας ειδήσεις  παρατηρούσα ότι ερχόταν στην επιφάνεια και ένα περιστατικό σεξουαλικής κακοποίησης που ήταν γροθιά στο στομάχι μου. Η ευαισθητοποίησή μου για τα θύματα άρχισε από την ηλικία του γυμνασίου μου όταν στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, ήρθε στην επιφάνεια ένα τέτοιο τραγικό γεγονός. Πίστευα ότι επειδή ο συγκεκριμένος θύτης ήταν ένας άνθρωπος που ερχόταν συχνά σε επαφή με τα παιδιά, μιας και το μαγαζί του ήταν ακριβώς απέναντι από το σχολείο μου και πουλούσε σχολικά είδη, κάποιο από τα παιδιά που συναναστρεφόμουν μαζί τους ίσως είχε δεχτεί το δικό του «παιχνίδι» και με έπιανε τρόμος.

Ένα άλλο τραγικό γεγονός συνέβη όταν υπηρετούσα σε σχολείο. Είχαμε δύο καθαρίστριες και το παιδί της μιας εκ των δύο το είχα στην τάξη μου. Ήταν ένα γλυκύτατο πλάσμα, πολύ μαζεμένο και φοβισμένο θα έλεγα. Κάποιο διάστημα δεν ερχόταν στο σχολείο ούτε αυτό ούτε η μητέρα του. Όταν ρώτησα την δεύτερη καθαρίστρια μήπως ξέρει τι συμβαίνει, μιας και τηλεφωνούσα στο σπίτι και κανείς δεν απαντούσε, μου αποκάλυψε την πικρή πραγματικότητα και κατέρρευσα. Η μητέρα είχε αυτοκτονήσει γιατί δεν άντεχε αυτό που γινόταν μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Ο πατέρας κακοποιούσε σεξουαλικά την μεσαία του κόρη. Πραγματικά δεν μπορεί να φανταστεί κανείς για να φτάσει σε αυτή τη λύση η γυναίκα το τι γινόταν μέσα στο σπίτι!

Ένιωσα ότι κάτι έπρεπε να γράψω για αυτό το θέμα και έτσι βγήκε αυτό το βιβλίο.

Το μήνυμα που περνάτε μέσα από το βιβλίο σας είναι ότι πρέπει να μη κρατάμε το στόμα μας κλειστό, όταν συμβαίνει ένα τέτοιο γεγονός. Να μιλάμε, να ζητάμε βοήθεια αλλά και την τιμωρία του δράστη. Πόσο εφικτό είναι όμως αυτό, ειδικά όταν η κακοποίηση προέρχεται  από τον ίδιο το γονέα σε αρκετές περιπτώσεις;

Ε.Κ.: Πράγματι είναι δύσκολο. Αλλά πρέπει να βρούμε τη δύναμη να καταγγείλουμε  οποιονδήποτε μας κακοποιεί, ακόμα και αν είναι ο γονέας και να μη ζούμε μέσα στο φόβο, τη σιωπή και την ενοχή. Φιλοδοξώ με την ανάγνωση αυτού του βιβλίου «ήσουν μόνο ένα παιδί» να ανοίξει ένα παράθυρο στη σιωπή. Πιστεύω ακράδαντα ότι όταν ένα παιδί ή ακόμα και ενήλικας δει το πρόβλημά του (οποιοδήποτε και αν είναι αυτό) σε ένα βιβλίο, θα καταλάβει ότι αυτό συμβαίνει και σε άλλον. Δεν είναι δικό του βίωμα μόνο. Θα προβληματιστεί και θα μπορέσει καλύτερα να ανοιχτεί και να μιλήσει για αυτό που το βασανίζει. Ή και να μην τολμήσει να μιλήσει, σίγουρα θα ανακουφιστεί.

Ας έρθουμε όμως και στο τελευταίο σας πόνημα. «Το ξεχασμένο κλειδί» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κόκκινη κλωστή Δεμένη.  Μιλήστε μας λίγο για το βιβλίο σας.

Ε.Κ.: Η Θεσσαλονίκη ήταν ο πρώτος τόπος που επισκέφτηκα στα παιδικά μου χρόνια. Έτσι μου ήρθε η ιδέα να γράψω κάτι για αυτή την πόλη που αγάπησα και εξακολουθώ να αγαπώ. Ήθελα να μάθουν τα παιδιά και οι έφηβοι ακόμα και οι ενήλικες την ιστορία αυτής της πόλης.

Πιστεύω ότι τα βιβλία γνώσεων είναι ένας ευχάριστος τρόπος να μάθουμε. Δυστυχώς, τα παιδιά στο σχολείο στο μάθημα της ιστορίας αποστηθίζουν, (που είναι σίγουρα μια βαρετή διαδικασία) ημερομηνίες, μάχες, νεκρούς, αιτίες και αφορμές. Δεν υπάρχουν άνθρωποι με σάρκα και οστά, μίση και πάθη.

Στο «ξεχασμένο κλειδί», μέσα από την ιστορία της αγάπης ενός Εβραιόπουλου με μια προσφυγοπούλα, τα παιδιά ζουν την ιστορία της πόλης, μέσα από τα μάτια τους. Και φυσικά πάντα ένα βιβλίο δίνει την αφορμή για να ψάξεις περισσότερα στοιχεία, να μάθεις περισσότερα. 

Σε όλα τα βιβλία σας περνάτε μηνύματα στα παιδιά, χωρίς όμως να τους κουνάτε το δάκτυλο. Η αγάπη σας προς τα παιδιά φαίνεται μέσα στα κείμενά σας. Αυτή η αγάπη  ήταν και η αφορμή για την ενασχόλησή σας με τη συγγραφή;

Ε.Κ.: Φυσικά. Έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου με παιδιά προσχολικής ηλικίας. Θεωρώ ότι γνωρίζω αρκετές πτυχές τους. Παράλληλα, με ενδιέφερε πάντα η λογοτεχνία και η καταγραφή σκέψεων και  ιστοριών. Η συνταξιοδότησή μου, μου άφησε χρόνο ώστε να ασχοληθώ με αυτά που γνώριζα και αυτά που αγαπούσα. Ίσως  ενδόμυχα να είναι η επιθυμία μου να διατηρήσω, τώρα με την συνταξιοδότησή μου, την επαφή με τα παιδιά με ένα διαφορετικό τρόπο.

Έργα σας έχουν διακριθεί σε διάφορους διαγωνισμούς. Θα συμβουλεύατε νέους συγγραφείς να στέλνουν σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς; Είναι εύκολο ή δύσκολο στις μέρες μας, για έναν νέο συγγραφέα να δει το κείμενο του να εκδίδεται;

Ε.Κ.: Ναι, έχω γράψει διηγήματα για μεγάλους και ένα θεατρικό πάλι για μεγάλους, τα οποία έχουν βραβευτεί, αλλά η καρδιά μου xτυπά κοντά στα παιδιά. Θα έλεγα στους συγγραφείς να γράφουν και να στέλνουν τα κείμενά τους (και εγώ αυτό κάνω), όπου μπορούν και να μην απογοητεύονται. Πιστεύω ότι αν το κείμενο ενός συγγραφέα  είναι προσεγμένο, θα βρει τον δρόμο του.

Κατά τη γνώμη σας, πότε ένα παιδικό βιβλίο θεωρείται καλό; Ποιος πρέπει να αποφασίζει για την αγορά ενός παιδικού βιβλίου, το παιδί ή ο γονέας;

Ε.Κ.: Κατά την άποψή μου, καλό βιβλίο είναι αυτό που μιλά στις ψυχές των παιδιών,  σκορπώντας χαμόγελα και συγκινήσεις, αυτό  που πραγματεύεται  διαχρονικά θέματα και κάνει τα παιδιά πλουσιότερα σε εμπειρίες, μακριά από την πεζότητα της κοινωνίας των ενηλίκων και μπορεί να το διαβάζει μέχρι τα γεράματά του.  Για την αγορά του, πιστεύω ότι πρέπει να αποφασίζει, κατά κύριο λόγο, το παιδί. Η άποψη του γονέα είναι δευτερεύουσα.

Μπορεί να κυκλοφόρησε πρόσφατα το τελευταίο σας βιβλίο, αλλά θα τολμήσω να σας ρωτήσω.  Υπάρχει κάποιος ήρωας ή ηρωίδα που σας βασανίζει γλυκά αυτή την περίοδο και περιμένει υπομονετικά να πάρει σάρκα και οστά;

Ε.Κ.: Ήδη έχει πάρει σάρκα και οστά και σύντομα θα βγει να μας καλωσορίσει από τις εκδόσεις Κόκκινη κλωστή δεμένη.

Μέχρι τώρα τα βιβλία σας απευθύνονται σε παιδιά μικρής και παιδικής ηλικίας. Σας έχει περάσει από το μυαλό η ιδέα να γράψετε για έφηβους;

Ε.Κ.: Τελειώνω ένα μυθιστόρημα για εφήβους. Διάβασα αρκετά για αυτή την ηλικία, συμβουλεύτηκα ψυχολόγο και ποινικολόγο, γιατί είναι αστυνομικό και ελπίζω να έχει καλή τύχη…

Όταν δεν γράφετε, δεν ετοιμάζετε συνεντεύξεις για τη στήλη σας στο ηλεκτρονικό περιοδικό «Ο μαγικός κόσμος του παιδικού βιβλίου», τι είναι αυτό με το οποίο ασχολείστε και σας χαλαρώνει, σας διασκεδάζει;

Ε.Κ.: Να διαβάζω, να περπατώ και να ταξιδεύω με το μυαλό…

Λίγο πριν ολοκληρώσουμε τη συνέντευξη, θα θέλατε να πείτε κάτι στους αναγνώστες του site μας;

Ε.Κ.: Να αγαπούν, να αγαπιούνται και να ταξιδεύουν.

Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που μας διαθέσατε και σας εύχομαι καλή δημιουργική συνέχεια! 

Επεξεργασία εικόνας: Ελένη Φυντανή

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here