Συνέντευξη με την Ηώ Αυγέρη

Ρωτάει η Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Σήμερα στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε μία νέα συγγραφέα, η οποία έγινε γνωστή αρχικά στην εφαρμογή Wattpad, τη συγγραφέα Ηώ Αυγέρη. Ας την γνωρίσουμε!

Συνέντευξη 

Ηώ ΑυγέρηΗώ μου, καταρχήν μου επιτρέπεις να μιλάμε στον ενικό μιας και έχουμε και προσωπική επικοινωνία. Σε ευχαριστώ για το χρόνο που αφιερώνεις για το site μας, Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών. Να σου ευχηθώ καλοτάξιδο το πρώτο σου βιβλίο… Ξεκίνησες γράφοντας στο Wattpad… Πώς προέκυψε η συγγραφή και η γραφή ιστοριών στο Wattpad;

Η.Α.: Να σας καλησπερίσω και εγώ με τη σειρά μου. Η φιλοξενία στη σελίδα είναι τιμή μου και συγχαίρω την αξιόλογη δουλειά όλης της ομάδος. Περνώντας στην ερώτησή σου που αφορά το wattpad θα πω αρχικά οτι ξεκίνησα ως απλός αναγνώστης.

Πέραν των βιβλίων που επιθυμώ να κρατώ στα χέρια μου και να προσθέτω στη συλλογή μου ανακάλυψα τη συγκεκριμένη εφαρμογή και ξεκίνησα την ανάγνωση διαφόρων ιστοριών. Επουδενί τότε δεν είχα στο μυαλό μου να επιχειρήσω να συγγράψω μία δική μου.

Παρόλ’ αυτά όμως ένα απόγευμα που τίποτα δεν μου κινούσε το ενδιαφέρον για να του αφιερώσω τον χρόνο μου σκέφτηκα να ανοίξω ένα προφίλ και να γράψω την αρχή μιας ιδέας χωρίς να στοχεύω πουθενά, χωρίς να επιθυμώ τίποτα ή να επιδιώκω κάτι.

Ήμουν ένας άγνωστος άνθρωπος που υπέγραφε με ψευδώνυμο και έγραφε αποκλειστικά για τον εαυτό του. Η αλήθεια είναι οτι η εξέλιξη αυτού ήταν και για εμένα την ίδια μία έκπληξη. Ο ένας αναγνώστης ερχόταν μετά τον άλλον και οι ακόλουθοι άρχισαν να αυξάνονται σταδιακά. Αυτό μεγάλωνε και τον δικό μου ζήλο και έτσι το αίσθημα της δημιουργίας κατέκτησε την καθημερινότητά μου.

Πώς ένοιωσες όταν η ιστορία σου από την οθόνη του υπολογιστή πέρασε στις σελίδες του βιβλίου;

Η.Α.: Μου είναι αρκετά δύσκολο να το περιγράψω γιατί το συναίσθημα, δεν ήταν ένα. Μέσα μου παρέλασαν ένα σωρό διαφορετικά που το καθένα με επηρέασε με τον τρόπο του.

Όταν έλαβα το μήνυμα της πρότασης του εκδοτικού για την συγκεκριμένη ιστορία, αν και μικρό σε μέγεθος, εγώ το κοιτούσα αρκετή ώρα προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς μου ζητούσαν.

Μόλις τα κατάφερα η ταραχή πήρε σειρά για να ακολουθήσει η έκπληξη, ο ενθουσιασμός και ύστερα να επανέλθω στα λογικά μου.

Διέσχισα με σοβαρότητα και αφοσίωση όλη τη διαδρομή της δημιουργίας του έργου από απλή ιστορία ώστε να μετατραπεί σε βιβλίο και στο τέλος, όταν το παρέλαβα, το διάβασα έντυπο πλέον σαν να μην το είχα γράψει εγώ. Τώρα το κοιτώ αρκετές φορές να στολίζει την βιβλιοθήκη μου πλάι σε αξιόλογα έργα μεγάλων συγγραφέων και χαμογελάω.

«Κι όμως» όταν άρχισα να διαβάζω το βιβλίο το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «Στην Αμερική η ιστορία; Πώς και έτσι;»… Έχεις ζήσει στην Αμερική; Αν όχι, πόσο εύκολο ήταν να αναπτύξεις και να αναλύσεις μία κουλτούρα, έναν τρόπο ζωής, ειδικά του Sky, της παρέας του και της Rose, τον οποίο δεν έχεις γνωρίσει από κοντά;

Η.Α.: Όχι μόνο δεν έχω ζήσει στην Αμερική αλλά δεν την έχω επισκεφθεί καν μέχρι σήμερα. Βέβαια είναι ένα ταξίδι που επιθυμώ να κάνω και βρίσκεται στη λίστα μου. Όμως έχω να δηλώσω οτι ακόμα κι αν είχα την εμπειρία αυτή το να την προσαρμόσω στην ιστορία μου θα ήταν το ίδιο δύσκολο.

Δεν αρκεί ένα ταξίδι αναψυχής για να κατανοήσουμε την κουλτούρα ενός λαού, τον χαρακτήρα ή τον ουσιαστικό τρόπο ζωής του. Οι πληροφορίες που συλλέγω λοιπόν για κάτι τέτοιο προέρχονται από διάφορες πηγές.

Διαβάζω άρθρα, ιστορία, μελετώ τις περιοχές που με ενδιαφέρουν, ψάχνω φωτογραφίες και βλέπω ταινίες. Ρωτάω για να μάθω και προσέχω πολύ τον τρόπο που θα τα μεταφέρω όλα αυτά στο έργο μου. Πέραν τούτου όμως, ο Σκάι και η Ρόουζ είναι δύο άνθρωποι που μπορεί να μην έχω γνωρίσει ποτέ αλλά δεν διαφέρουν από τους άλλους, από εμάς, από όλους.

Γιατί όπου και να ζει κανείς μέσα του κρύβει τις ίδιες σχεδόν αδυναμίες, τις ίδιες σχεδόν ανησυχίες, παρόμοια πάθη, φόβους, ένα παρελθόν και μερικά μυστικά. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να σημειώσω στον χάρτη της ζωής τους το δικό τους ταξίδι και έπειτα εκείνοι με βοήθησαν να τους κατανοήσω.

Με βοήθησαν να ψάξω μέσα τους και να ερμηνεύσω τι έκρυβαν τα λόγια αλλά και οι πράξεις τους. Ποια ήταν τα θέλω και οι ανάγκες τους… και όλα αυτά σε μια χώρα επηρεασμένη από πολλές εθνικές κουλτούρες καθώς θεωρείται στην πραγματικότητα ένα ‘χωνευτήρι’ ποικίλων πολιτισμών που μου έδωσε περίσσεια ελευθερία έκφρασης χωρίς να φαντάζει υπερβολική.

Μία άλλη σκέψη που έκανα ήταν ότι και ο Sky και οι υπόλοιποι της παρέας αποφάσισαν να το βάλουν στα πόδια και να δραπετεύσουν από τις συνέπειες των πράξεών τους. Κάπως έτσι είδα τη νομάδικη ζωή τους… Γιατί δεν έμειναν να «πολεμήσουν» και προτίμησαν να ανέβουν σε μία μηχανή και όπου τους βγάλει;

Η.Α.: Ωραία ερώτηση. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση όντας αποστασιοποιημένοι απο ένα τραγικό γεγονός που δεν μας αφορά, που δεν μας αγγίζει συναισθηματικά ή ψυχικά να αποφασίζουμε και την καλύτερη δυνατή αντιμετώπισή του. Κάτι τέτοιο όμως είναι λάθος γιατί η λέξη –πολεμάω- για τον καθένα μας έχει διαφορετική αξία, βαρύτητα και δύναμη ανάλογα την προσωπικότητά  και τα βιώματά του.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν αν επέλεγαν να μείνουν πίσω θα είχαν να παλέψουν μόνο με συντρίμμια και δαίμονες. Θα έκαναν κύκλους γύρω από τη ζωή τους που είχε σχεδόν καταστραφεί για διαφορετικούς λόγους.

Το να αλλάξεις δρόμο λοιπόν και να αφήσεις ένα κακό παρελθόν πίσω σου ή μια καθημερινότητα που σε κατατρώει αλλοιώνοντας τον εαυτό σου, ίσως είναι και μια νέα αρχή.

Είμαι βέβαιη οτι πολλοί απο εμάς έχουν σκεφτεί αρκετές φορές να το σκάσουν ζώντας μακριά απ’όλα επαναπρογραμματίζοντας τον εαυτό τους σε ένα νέο τόπο που κανείς δεν θα τους γνωρίζει. Πόσοι όμως το κάνουν;

Σχεδόν κανείς. Σχεδόν κανείς δεν τολμά γιατί είναι δύσκολο να ξεφύγεις από κάτι που έχεις συνηθίσει ακόμα κι αν αυτό δεν σου κάνει απόλυτα καλό. Φαντάσου κάτι πιο απλό… ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων παραμένουν εγκλωβισμένοι σε έναν κακό γάμο δίχως να ψάχνουν την ευτυχία από φόβο ή από συνήθεια. Και τώρα θέλω να ξανασκεφτείς τι σημαίνει ακριβώς η λέξη –πολεμάω-

Και ερχόμαστε στον Sky… Πραγματικά μία τραγική ιστορία… Πώς ένας άνθρωπος μπορεί να σταθεί στα πόδια του μετά από κάτι τέτοιο; Η φυγή και η περιπλάνηση βοηθούν να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τα προσωπικά του προβλήματα;

Η.Α.: Δεν θα ήθελα να βιώσω τον πόνο του ήρωά μου και δεν τον εύχομαι σε κανέναν άνθρωπο στον κόσμο. Μπόρεσα να τον φανταστώ μέχρι ένα σημείο και ποτέ στο απόλυτο. Έχω νιώσει την απώλεια και είναι δύσκολο να την διαχειριστεί κάποιος γιατί είναι ένα δεδομένο πέραν του δικού του ελέγχου και μη αναστρέψιμο.

Το πιο βασανιστικό είναι οι σκέψεις σου μετά από αυτό. Τι θα μπορούσες να κάνεις; Τι θα προλάβαινες και τι δεν πρόλαβες; Τι ήθελες να έχεις πει και ποτέ δεν ειπώθηκε; Αυτά σε κρατούν δέσμιο του θρήνου σου για πολύ καιρό, ίσως και χρόνια αν συνοδεύονται από εικόνα όπως αυτό που ο Σκάι αντίκρισε.

Παρόλαυτά πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να στέκεται στα πόδια του και να προχωρά. Αργά; Γρήγορα; Δεν έχει σημασία. Η ζωή τρέχει μπροστά και κανείς μας δεν έχει μεγάλα περιθώρια να μην την ακολουθήσει. Είσαι σχεδόν αναγκασμένος που λέει ο λόγος. Ο χρόνος δεν γυρνά πίσω και κάποια πράγματα δεν αλλάζουν.

Αν λοιπόν καταφέρεις από τα ανεπανόρθωτα να αντλήσεις δύναμη τότε ξαναγεννιέσαι ακόμα πιο ώριμος. Όσον αφορά τη φυγή και την περιπλάνηση ως λυτρωτική επιλογή, το μόνο που έχω να πω είναι ότι σέβομαι τον δρόμο που ο καθένας πιστεύει ή έστω ελπίζει ότι θα τον οδηγήσει στην προσωπική απελευθέρωση από τον πόνο και τα προβλήματα.

Δεν είμαι σε καμία περίπτωση αρμόδια να συμβουλέψω κανέναν ποιος τρόπος θα του κάνει καλό, ούτε και να εγγυηθώ για τα αποτελέσματα μιας επιλογής που εγώ θα έκανα.

Και η Rose… Ένα παιδί με πολλά τραύματα στην ψυχή του… Ωστόσο αντιμετωπίζει τα πάντα με χαμόγελο… Ο άνθρωπος έχει τόση δύναμη μέσα του;

Η.Α.: Χαμογελάω γιατί δεν θα πάψω να πιστεύω ποτέ ότι ο άνθρωπος έχει ΤΟΣΗ δύναμη μέσα του, κι άλλη τόση, κι άλλη τόση. Θα αρπάξω την ευκαιρία και θα σταθώ στην ουσία ενός γνωμικού. Αν κοιτάξουμε γύρω μας θα διαπιστώσουμε εύκολα ότι πολλά από τα ισχυρά της φύσης δεν αντέχουν.

Η πέτρα σπάει. Η φωτιά σβήνει. Το σίδερο λιώνει. Ο άνθρωπος όμως; Ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει πράγματα που ο νους μας δεν βάζει αυτήν τη στιγμή και γι αυτό είμαι απόλυτα βέβαιη. Έπλασα την Ρόουζ έτσι, θέλοντας να δείξω στον κόσμο τι μπορεί να συμβεί αν, βιώνοντας μια τραγική κατάσταση στη ζωή μας, έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς δρόμους.

Ο ένας είναι η απομόνωση, η σιωπή, ο θυμός, το να υπάρχεις απλώς και όχι να ζεις πραγματικά. Το να κοιτάς χωρίς να βλέπεις. Το να γατζώνεσαι στο παρελθόν και να το σέρνεις κάνοντας τον δρόμο σου εξουθενωτικόκαι παραμένοντας στο σκοτάδι των κακών αναμνήσεων. Κι ο άλλος είναι να ευγνωμωνείς για ότι απέμεινε. Να εκτιμάς την κάθε μέρα που αναπνέεις και να μην κλείνεις τα μάτια σε όλα τα όμορφα γύρω σου. Να χαμογελάς και να παίζεις.

Να εκφράζεσαι χωρίς ντροπή τιμώντας όσα νιώθεις. Να δίνεις ευκαιρίες. Είναι βλέπεις που απο την εμπειρία μου ως τώρα έχω διαπιστώσει οτι όταν ο άνθρωπος σπαταλά την δύναμή του στο καλό αυτό του επιστρέφεται στο διπλάσιο και προσπαθώ πάντα να το εφαρμόζω όσο και να με δοκιμάζει η ζωή.

Και αυτοί οι δύο αντιφατικοί χαρακτήρες συναντιούνται… Και ένα γαϊτανάκι συναισθημάτων ξεκινά… Να σου πω την αλήθεια δεν πίστευα ότι θα κατάφερναν να τα βρουν… Περισσότερο για την Rose αμφέβαλλα… Ο Sky ένοιωθα ότι είχε ανάγκη να έρθει κοντά σε κάποιον και ας το «έπαιζε» σκληρός… Τελικά, τι είναι αυτό που μπορεί να φέρει δύο πονεμένες ψυχές κοντά;

Η.Α.: Να σου πω την αλήθεια χαίρομαι που δεν περίμενες ότι αυτοί οι δύο θα τα κατάφερναν και είμαι σίγουρη ότι πολλοί αμφέβαλαν για την Ρόουζ που στα δικά μου μάτια είναι ένα πολύ ισχυρό θηλυκό.

Μπροστά μου έβλεπα ένα κορίτσι, γιατί αυτό επέλεξε να παραμείνει…περίπου αθώο κορίτσι, να ξέρει πολύ καλά τι θέλει. Δεν αρνήθηκε ποτέ τις σκέψεις και το συναίσθημά της παρά την παρόρμηση που την διέκρινε, Η απροκάλυπτη παραδοχή όλων αυτών ήταν ακατανίκητο όπλο ενάντια στους ανθρώπους που κρύβονταν πίσω από όσα ένιωθαν ή σκέφτονταν.

Είχε την ικανότητα να διαβάζει την ψυχή τους γιατί είχε καταφέρει πρώτα απ’όλες να διαβάσει τη δική της. Και για να σου απαντήσω στο τελευταίο σου ερώτημα θα δανειστώ μια έκφραση από το βιβλίο –Ποιος να αντισταθεί σε ένα πλάσμα σαν την Ρόουζ;- και θα συνεχίσω λέγοντας ότι η καλοσύνη είναι μαγευτική. Το χαμόγελο είναι γοητεία και η έκφραση των αληθινών συναισθημάτων μοιάζει με τον καλό οίνο που ευφραίνει καρδίαν. Έτσι, δύο πονεμένες ψυχές μπορούν να έρθουν κοντά όταν η μία επιβιώνει στο δυνατό φως και έχει τη θέληση να παρασύρει και την άλλη.

Και η υπόλοιπη παρέα είχε ο καθένας τα δικά του προβλήματα και τους δικούς του δαίμονες να ξορκίσει… Η ιστορία του Sky και της Rose τους βοήθησε να δουν διαφορετικά τη ζωή;

Η.Α.: Αυτό που τους βοήθησε στην πραγματικότητα ήταν η οπτική της Ρόουζ για τη ζωή και τους ανθρώπους. Η ιστορία της με τον Σκάι απλώς του χάρισε ελπίδα. Η άποψη μου είναι ότι η μικρή αυτή κοπέλα και φαινομενικά αθώα τους θύμισε όσα είχαν ξεχάσει. Τους τράβηξε τις κουρτίνες και τους άνοιξε τα παράθυρα φωτίζοντας πρώτα την ψυχή τους και ύστερα τον κόσμο τους.

Και έρχεται η κάθαρση… Τελικά, η ζωή μπορεί να είναι μία βόλτα… αλλά όλοι αναζητούν ένα λιμάνι να αράξουν;

Η.Α.: Η ζωή είναι όντως μια βόλτα με πολλές εκπλήξεις, ευκαιρίες, δυσκολίες και ανατροπές αλλά αξίζει να την απολαύσουμε όσον τον δυνατόν καλύτερα. Να μην την αφήνουμε να μας φεύγει, να περνά απλώς από δίπλα μας. Να πέσουμε και να ξανασηκωθούμε. Να διδάξουμε και να διδαχθούμε. Να μοιραστούμε ότι αξίζει, να πετάξουμε ότι δεν μας χρειάζεται αλλά και να εξελιχθούμε. Να προχωρήσουμε μπροστά με το μαζί ή το χώρια. Με ότι μας κάνει καλύτερους και ευτυχισμένους. Δεν ξέρω για το λιμάνι που οι άνθρωποι συχνά αναφέρονται αλλά πιστεύω ότι η πολύχρονη σταθερότητα δεν προσφέρει εξερευνήσεις, ανακαλύψεις και δεν κρύβει μαγεία. Το γαρ πολύ της ηρεμίας γεννά πλήξη… όπως είναι στο δικό μου μυαλό.

Ας κλείσουμε με ένα δικό σου moto που σε αντιπροσωπεύει… Και με την ευχή να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο σου και σύντομα να διαβάσουμε μία νέα ιστορία σου!

Η.Α.: Το μότο που έχω υιοθετήσει από τον Καζαντζάκη λέει πως μια αστραπή είναι η ζωή μας, μα προλαβαίνουμε και η επόμενη δημιουργία μου θα είναι άκρως ΑΤΙΘΑΣΗ με πολλή ταχύτητα.

Σε ευχαριστώ από καρδιάς για τον χρόνο, τον χώρο αλλά και τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις!

  • Διαβάστε επίσης την άποψη της Χρυσής-Σίσυς Αγγελίδου για το βιβλίο «Κι όμως» της Ηώς Αυγέρη. 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here