Παρασκευή, 7 Αυγούστου, 2020
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη - Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου

    Συνέντευξη – Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου

    -

    Από την μακρινή Αραδίππου της Κύπρου η σημερινή μας καλεσμένη. Μητέρα, σύζυγος, εκπαιδευτικός, συγγραφέας, μα πάνω απ’ όλα λάτρης του βιβλίου, η κυρία Αναστασία Ξενοφώντος Γαϊτάνου.

    Ρωτάει η Χαρά Δελλή 

    Συνέντευξη

    Καλώς ήρθατε στη συντροφιά μας κυρία Ξενοφώντος. Με όσα ξέρουμε για σας, βλέπουμε να ξεχωρίζει ένα ισχυρό θεωρητικό υπόβαθρο, από νεαρή κιόλας ηλικία. Ήταν “μονόδρομος” η τόσο ενεργή ενασχόλησή σας με τη διδασκαλία και τη λογοτεχνία αργότερα; Είναι απαραίτητο να λατρεύει κανείς τα γράμματα για να γράψει ένα βιβλίο ή μόνο βοηθάει; Τι πιστεύετε; Τι άλλο χρειάζεται, κατά τη γνώμη σας;

    Αν.Ξ.Γ.: Δεν μπορώ να πω ότι ήταν μονόδρομος η στροφή που πήρα σε κάποια φάση της ζωής μου προς τη συγγραφή αλλά την καλωσόρισα και μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι έδωσε χρώμα στη μονοχρωμία της ζωής μου. Τώρα, όσον αφορά τη διδασκαλία, τι να σας πω; Την επέλεξα γιατί ήταν το μοναδικό μου εισιτήριο προς τις σπουδές αλλά τώρα, 25 χρόνια μετά, δοξάζω τον Θεό που με φώτισε να κάνω αυτή την επιλογή. Αγαπώ το επάγγελμά μου γιατί δεν το βλέπω σαν επάγγελμα. Είναι στάση ζωής, γιατί όταν διδάσκεις τους άλλους διδάσκεσαι εσύ ο ίδιος.

    Κάποια στιγμή με κάλεσαν σε ένα σχολείο για να μιλήσω για τη συγγραφή. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της παρουσίασής μου έπεσα πάνω στο ποίημα του Charles Bukowski ο οποίος αποτύπωσε με λέξεις αυτό που σημαίνει για μένα η συγγραφή. Λέει λοιπόν ο Bukowski:

    «Αν δεν ξεχύνεται από μέσα σου ενάντια σε όλα τ’ άλλα, μην το κάνεις. Αν δεν έρχεται, χωρίς καν να το ‘χεις ζητήσει, από την καρδιά σου και το μυαλό και το στόμα σου και τα σπλάχνα σου, μην το κάνεις. Αν το κάνεις για τα λεφτά ή τη δόξα, μην το κάνεις. Αν ο μέσα σου ήλιος δε σου καίει τα σπλάχνα, μην το κάνεις».

    Τα λόγια αυτά όχι μόνο τα συμπεριέλαβα στην παρουσίασή μου αλλά τα έχω κολλήσει και σε περίοπτη θέση στον χώρο που γράφω.

    Το να γράψει λοιπόν κάποιος ένα βιβλίο είναι ανάγκη, όπως ανάγκη είναι να διαβάζεις βιβλία, όπως ανάγκη είναι να επικοινωνείς με τους άλλους μέσα από τις λέξεις. Ανάγκη, κάτι που δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό.

    Βρήκατε εύκολη τη μετάβαση από την ολοκλήρωση ενός παιδικού/νεανικού βιβλίου στο μυθιστόρημα ενηλίκων; Υπήρχαν παγίδες; Οι διακρίσεις και οι βραβεύσεις δημιουργούν μεγαλύτερη πίεση και άγχος για τη διατήρηση ενός σεβαστού επιπέδου στα κείμενά σας;

    Αναστασία Ξενοφώντος – Γαϊτάνου

    Αν.Ξ.Γ.: Μου αρέσει να προκαλώ τον εαυτό μου και γι’ αυτό έχω γράψει διάφορα είδη γραπτού κειμένου. Πιστέψτε με, κάθε είδος, ακόμη και ένα παραμύθι -ιδιαίτερα το παραμύθι- κρύβει τις δικές του παγίδες και γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο κάνει τη συγγραφή του πιο συναρπαστική. Η παγίδα στο μυθιστόρημα ενηλίκων δεν ήταν τόσο η γλώσσα αφού και το εφηβικό μου βιβλίο μπορούσε άνετα να διαβαστεί και από ενήλικες αλλά ο τρόπος που επέλεξα να ξεδιπλώσω την ιστορία. Η παράλληλη αφήγηση και η τελική ένωσή τους ήταν η πρόκληση. Και μου άρεσε πολύ που με βασάνισε.

    Τα βραβεία και οι διακρίσεις σου δίνουν μια ώθηση προς τα μπροστά. Αν μπορούσαν να μιλήσουν θα έλεγαν: «Είσαι στο σωστό δρόμο, συνέχισε». Από την άλλη όμως δεν πρέπει με τίποτα να γίνουν αυτοσκοπός. Αν συμβεί αυτό η συγγραφή θα χάσει τη μαγεία της. Και χωρίς μαγεία δεν αξίζει, πιστέψτε με. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι διαγωνισμοί έχουν υποκειμενικό χαρακτήρα. Δεν πρέπει με τίποτα να αφήσουμε έναν διαγωνισμό να καθορίσει την εξέλιξή μας.

    Το νέο σας πόνημα, “Η ζωή αλλιώς”, μια πρόσφατη κυκλοφορία των Εκδόσεων Ανώνυμο, μας προτρέπει με υπομονή, πίστη, αγάπη κι ελπίδα ν’ ατενίζουμε διαφορετικά και πιο αισιόδοξα τη ζωή μας. Υιοθετείτε τις έννοιες αυτές και στην προσωπική σας ζωή;

    Αν.Ξ.Γ.: Προσπαθώ!!! Η αλήθεια είναι ότι το βιβλίο αυτό γράφτηκε μετά από μια δύσκολη φάση της ζωής μου. Θυμάμαι ότι εκείνη την εποχή δεν μπορούσα να γράψω ούτε μια λέξη. Όταν επιτέλους καταστάλαξαν όλα μέσα μου άρχισα να το γράφω και τότε συνέβη κάτι περίεργο… Τη στιγμή που το έγραφα θεραπευόμουν, τη στιγμή που έβγαινε το αλλιώς πάνω στο χαρτί, εισχωρούσε στη ζωή μου και έπαιρνε τη μορφή της ελπίδας, της υπομονής, της πίστης. Το αλλιώς είναι βίωμα. Αν δεν το βιώσεις μένει ψεύτικο, πρόσκαιρο, κούφιο.

    Τι ρόλο παίζουν οι συμπτώσεις και τα τυχαία γεγονότα για σας; Πιστεύετε στη μοίρα και την μη αποφυγή του πεπρωμένου; Αποζητάτε τη δημιουργική μοναξιά μετά από μια γεμάτη μέρα σαν εκπαιδευτικός και μαμά;

    Αναστασία Ξενοφώντος – Γαϊτάνου

    Αν.Ξ.Γ.: Αντί συμπτώσεις θα τις ονόμαζα ευκαιρίες. Πιστεύω ότι, γύρω μας, μας δίνονται ευκαιρίες, είτε για να μάθουμε κάτι, είτε για να πάρουμε μια απόφαση, είτε για να ακολουθήσουμε ένα συγκεκριμένο μονοπάτι. Το θέμα είναι να έχουμε καθαρό μυαλό και ανοικτή ψυχή να τις δούμε και να τις αρπάξουμε.

    Η μοίρα… Ωραία λέξη, που ίσως της δίνεται περισσότερη αξία από ό, τι της αξίζει. Αν κοιτάξεις στο λεξικό θα δεις ότι μοίρα είναι η υποθετική και ανεξήγητη δύναμη που θεωρείται υπεύθυνη για ό, τι συμβαίνει στον κάθε άνθρωπο. Δεν πιστεύω ότι η μοίρα δημιουργεί αυτό που είμαστε ή αν θες αυτό που μας συμβαίνει. Αυτό που μας συμβαίνει προκαλείται από δύο δυνάμεις. Τις δικές μας ενέργειες (είτε αρνητικές είτε θετικές) και τη θεία πρόνοια.

    Η δημιουργική μοναξιά. Νομίζω ότι αν δεν υπήρχε θα τρελαινόμουν. Μεγάλη ευλογία. Την έψαχνα για καιρό, τη βρήκα κάπου στα 29 μου χρόνια και δεν την αφήνω με τίποτα να φύγει. Για μένα δημιουργική μοναξιά είναι το να μένω μόνη μετά από την εισβολή χιλιάδων ερεθισμάτων μέσα μου, χωρίς όμως να είμαι ουσιαστικά μόνη αφού παρελαύνουν μέσα μου οι ήρωες μου οι οποίοι κουβαλούν κι ένα κομμάτι από μένα. Ποιος δεν θα επιδίωκε αυτή τη μοναξιά;

    Όλο και περισσότεροι συνάνθρωποί μας βιώνουν -ακούσια ή όχι- λειψές ζωές. Ποιες ελλείψεις άραγε τους οδηγούν εκεί; Τι μας εμποδίζει να γίνουμε πραγματικοί Άνθρωποι; Πού ψάχνετε εφόδια για να αντιμετωπίζετε την πραγματικότητα, όταν εκείνη χωλαίνει;

    Αν.Ξ.Γ.: Μια ζωή χωρίς αγάπη δεν μπορεί παρά να είναι λειψή. Όταν αγαπάς τον Θεό, όταν αγαπάς και σέβεσαι τον εαυτό σου -το σώμα σου μα και την ψυχή σου- όταν αγαπάς και σέβεσαι τους άλλους η ζωή σου γεμίζει με νόημα και ουσία.

    Η προσπάθεια να αντιμετωπίσεις τα τερτίπια της πραγματικότητας είναι συνεχής. Κι εγώ είμαι πολύ καλή στην προσπάθεια. Δεν τα βάζω κάτω. Η μαμά μου αυτό θα το ονόμαζε γινάτι, εγώ θα το ονόμαζα επιμονή. Όταν λοιπόν τα βρίσκω σκούρα προσπαθώ να βρω την άκρη μέσα από ένα βιβλίο, μέσα από την προσευχή, μέσα από το γέλιο, μέσα από την αγάπη των δικών μου ανθρώπων, μέσα από τη συγγραφή. Ω, είναι τόσα πολλά τα πράγματα που σου προσφέρουν παρηγοριά, φτάνει να θέλεις να τα βρεις.

    Δικαιολογίες κι εμμονές, μοναξιά, υπεκφυγές, φόβος, κενό, αίσθημα άδειου και στεγνού, απουσία, παντού στην καθημερινότητα του Πέτρου, της Κατερίνας και της Ειρήνης. Μοιράζεστε κάποιο κοινό στοιχείο με τον καθένα τους; Τι αποτελέσματα φέρνουν τα έντονα σοκ στη ζωή μας και στον τρόπο που ζούμε; Επίσης, θέματα υγείας, ιδιαιτερότητες, απώλειες και απιστίες, απελπισία και απόγνωση. Αυτά τα εδάφη δείχνουν την αναγκαιότητα της ύπαρξης περισσότερων “Ιφιγενειών”;

    Αναστασία Ξενοφώντος – Γαϊτάνου

    Αν.Ξ.Γ: Μμμ, η ζωή μου διαθέτει μια μικρή δόση απ’ όλα αυτά. Ποια ζωή όμως δεν τα έχει; Χωρίς αυτά δε θα μπορούσαμε να ζήσουμε το αλλιώς, έτσι δεν είναι;

    Το έντονο σοκ είναι το αλάτι της ζωής μας. Δεν μπορείς να το αποφύγεις, είναι σαν το κουνούπι που όσο κι αν προσπαθείς να το διώξεις με χίλιους δυο τρόπους αυτό συνεχίζει να σε ενοχλεί. Όμως διαθέτει κάτι απίστευτο μέσα του αυτό το έντονο σοκ, αυτή η συμφορά που σου χτυπά ξαφνικά την πόρτα. Κρύβει μέσα της μια ευκαιρία. Την ευκαιρία να αλλάξεις τη ζωή σου προς το καλύτερο. Ή θα την αρπάξεις από τα μαλλιά ή θα την αφήσεις να φύγει και θα βυθιστείς στην απελπισία. Από σένα εξαρτάται. Εγώ άρπαξα την ευκαιρία αυτή και δεν το μετάνιωσα.

    Η Ιφιγένεια είναι εμπνευσμένη από υπαρκτό πρόσωπο. Ένα πρόσωπο που παρά την αναπηρία του δεν έπαυε να βοηθά. Ιφιγένειες υπάρχουν πολλές. Τι χρειάζεται για να τις βρει κάποιος; Απλά να ζητήσει βοήθεια. Ναι, είναι τόσο απλό. Όποιος ζητήσει, θα βρει.

    Κλείνοντας, ποιο μελλοντικό όνειρο σας δίνει κίνητρο να ζείτε; Με ελάχιστες λέξεις, ποιο έχετε καταλήξει ως τώρα ότι είναι το νόημα της ζωής; Το τελευταίο μάθημα ζωής που πήρατε από κάποιον μαθητή σας; Από πού ν’ αντλούμε ελπίδα όταν όλα φαντάζουν μαύρα;

    Αν.Ξ.Γ.: Έχω πολλά όνειρα. Κατ’ ακρίβεια έχω μια μεγάλη λίστα με όνειρα. Τα λατρεύω! Θα σας πω μερικά που είναι πάνω-πάνω στη λίστα μου. Να βλέπω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν. Να έχω έμπνευση. Να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Να γνωρίζω ανθρώπους που θα με βοηθούν να εξελίσσομαι. Να έχω αγάπη στη ζωή μου.

    Το νόημα της ζωής είναι τόσο απλό για μένα. Να βρίσκω τη χαρά στο κάθε τι μικρό και να εκτιμώ αυτό που μου δίνεται χωρίς να το έχω δεδομένο.

    Έχω ένα ιδιαίτερο δέσιμο κυρίως με τους μαθητές που πολλοί αποκαλούν «δύσκολους». Την τελευταία λοιπόν μέρα της φετινής σχολικής χρονιάς μιλούσα με τον «δυσκολότερο» μαθητή της τάξης μου. Του είπα: «Πιστεύω σε σένα. Είμαι σίγουρη ότι αν καταφέρεις να ελέγξεις την υπερκινητικότητά σου θα μπορέσεις να πετύχεις όλα τα όνειρά σου». Μου απάντησε: «Ξέρεις κυρία, αυτή την υπερκινητικότητα νομίζω ότι την εκμεταλλεύομαι». Τον αγκάλιασα, κι ας μας το απαγόρευε ο κύριος κορωνοϊός. Είμαι σίγουρη ότι ο μαθητής μου αυτός όχι μόνο θα πετύχει στη ζωή του αλλά θα ευτυχίσει γιατί έχει το γνώθι σ’ αυτόν. Και ξέρουμε ότι όταν αναγνωρίζεις αυτό που συμβαίνει τότε μπορείς και να το αλλάξεις.

    Η ελπίδα βρίσκεται κρυμμένη στην αγάπη του Θεού.

    Σας ευχαριστώ θερμά για τις εξομολογήσεις. Καλή και δημιουργική συνέχεια να έχετε. Καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

    Πηγή εικόνων: Αναστασία Ξενοφώντος – Γαϊτάνου

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here