Σάββατο, Αύγουστος 24, 2019
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη Έλενα Δοριάκη

    Συνέντευξη Έλενα Δοριάκη

    -

    Συνέντευξη Έλενα Δοριάκη

    Ρωτάει ο Δημήτρης Μπουζάρας

    Σήμερα στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών φιλοξενούμε τη συγγραφέα Έλενα Δοριάκη.

    Συνέντευξη

    Καλησπέρα σας. Σας ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Πώς προέκυψε η γραφή στη ζωή σας;

    Ε.Δ. H γραφή γιατρεύει την ψυχή μου και φτιάχνει κόσμους όμορφους, κόσμους που θέλουν δύναμη και θέληση να τους γυρίσεις όλους, μα όταν τα καταφέρεις και ανακαλύψεις τι κρύβει η κάθε τους γωνιά τότε γίνεσαι ευτυχισμένος. 

    «Θεέ μου σε παρακαλώ, κράτα το σώμα μου γερό,

    ίσα να πιάνω το στυλό, ν’ αποτυπώνω στο χαρτί ό,τι η ψυχή μου ψιθυρίζει.» Ε.Δ.

    Τι ήταν το πρώτο που γράψατε και ποια η τύχη του;

    Ε.Δ. Ξεκίνησα να γράφω σε νεαρή ηλικία. Μαντινάδες και ποιήματα είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στη γραφή μου. Αργότερα που έγινα μητέρα γεννήθηκαν τα παραμύθια μου. Το πρώτο είναι «Τα ξαδελφάκια του χρόνου», ένα μουσικο-εκπαιδευτικό βιβλίο που εκδόθηκε τον Αύγουστο του 2017.

    Οι σχέσεις ανάμεσα στα αδέλφια και η διαχείρισή τους είναι το βασικό  θέμα του βιβλίου σας «Η Κάλια, η Ρία και οι αδελφικές διαφωνίες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Περσείδες. Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο θέμα;

    Ε.Δ. Θα σας απαντήσω χρησιμοποιώντας τη φράση που λέω στα παιδιά όταν ξεκινώ την αφήγηση του συγκεκριμένου βιβλίου. «Αγαπημένα μου παιδιά, σήμερα θα μιλήσουμε για ένα θέμα που συναντούμε σπάνια. Έτσι… για να δούμε κι εμείς τι συμβαίνει με τα λιγοστά αδέλφια που μαλώνουν μεταξύ τους».

    Συνέντευξη Έλενα Δοριάκη

    Έλενα Δοριάκη

    Είναι φυσιολογικές αυτές οι διαφωνίες και οι τσακωμοί μεταξύ αδελφών; Έως πoιο σημείο και τι τους προσφέρει ως όπλα για την ενήλικη ζωή τους αυτός ο «πόλεμος»;

    Ε.Δ. Δεν μπορώ να κρίνω αν είναι φυσιολογικές. Γνωρίζω όμως ότι συμβαίνουν σε κάθε οικογένεια. Γυρνώντας πίσω το χρόνο, θυμάμαι έντονα πολλές στιγμές διαφωνιών ανάμεσα σε εμένα και την αδελφή μου. Τις θυμάμαι όμως γλυκά και νοσταλγικά. Κρατώντας λοιπόν αυτό το συναίσθημα, σας απαντώ πως όλες οι αναμνήσεις μπορούν να γίνουν όπλα για την ενήλικη ζωή, πόσο μάλλον οι παιδικές που χαράσσονται ανεξίτηλα στη μνήμη μας.

    Τι μηνύματα στέλνει μια τέτοια ένταση; Τι σηματοδοτούν οι διεκδικήσεις και ποτέ θα πρέπει να επεμβαίνουμε;

    Ε.Δ. Αχ… Σίγουρα στέλνει μηνύματα στη μαμά και τον μπαμπά ότι πρέπει να κρατήσουν την ψυχραιμία τους και τη στιγμή που τα παιδιά τους θα διαφωνήσουν αλλά και τη στιγμή που οι ίδιοι θα διαφωνήσουν. Γιατί πιστεύω ότι όλα τα παιδιά μιμούνται τις συμπεριφορές και τις αντιδράσεις των γονέων τους. Άρα, μια τέτοια στιγμή μπορεί να γίνει εκ πρώτης μια αρχή αυτοβελτίωσης για τους γονείς και στη συνέχεια μια καλή ευκαιρία να αναπτυχθούν πιο ισχυρές ισορροπίες μεταξύ των μελών της οικογένειας. Γενικά όμως, θεωρώ πως πίσω από κάθε ισχυρή ένταση κρύβεται ένα ισχυρό μήνυμα.

    Πού κατά την γνώμη σας είναι μεγαλύτερη η ένταση και οι διαφωνίες, στα παιδιά του ίδιου ή διαφορετικού φύλου και γιατί;

    Ε.Δ. Από τη μικρή μου εμπειρία από τη θέση του γονέα και όντας μητέρα δύο αγοριών και μιας θυγατέρας θα απαντήσω στα παιδιά του ίδιου φύλου. Πιστεύω πως αυξάνονται οι πιθανότητες να «μάχονται» για το ίδιο πράγμα.

    Συνήθως οι γονείς αυτοδιοριζόμαστε διαιτητές σε τέτοιου είδους συγκρούσεις, είναι σωστό κατά τη γνώμη σας;

    Ε.Δ. Δεν ξέρω εάν είναι σωστό. Ενστικτωδώς, εγώ προσωπικά το κάνω αρκετές φορές φοβούμενη την εξέλιξη της διαμάχης. Υπάρχουν όμως και φορές που δεν επεμβαίνω και βρίσκουν μόνα τους τη λύση. Το κάθε παιδί είναι μοναδικό και αντιδρά με μοναδικό τρόπο. Ευεργετικά λειτουργεί η επιβράβευση μιας καλής συμπεριφοράς που μπορεί να γεννηθεί ακόμη και μέσα από μια έντονη διαφωνία, όπως γίνεται με την Κάλλια και την Ρία.

    Ποια θεωρείτε ως μεγαλύτερη παγίδα από την πλευρά των γονέων στη διαχείριση  των σχέσεων μεταξύ των  αδελφών; Ποια τα συχνότερα λάθη μας;

    Ε.Δ. Μεγάλο λάθος θεωρώ όταν χειριζόμαστε μια διαφωνία με μοναδικό κριτήριο την ηλικία ενός παιδιού. Πολλές φορές λέγεται από τους γονείς: «Δώσε το παιχνίδι στον αδελφό σου. Είναι μικρότερος και πρέπει να τον προσέχεις» ή «Εσύ είσαι μεγάλη, μην γκρινιάζεις και άφησε την αδελφή σου να κάνει αυτό που θέλει».

    Συνέντευξη Έλενα Δοριάκη

    Έλενα Δοριάκη

    Πώς δημιουργείται και πώς τρέφεται η έχθρα και η αντιπαλότητα μεταξύ αδελφών; Διακόπτονται ποτέ οριστικά οι σχέσεις μεταξύ της οικογένειας, μπορεί να ξεριζωθεί μια τέτοιου είδους σχέση;

    Ε.Δ. Η έχθρα θεωρώ πως είναι έννοια βαριά. Δεν μπορεί να καλλιεργηθεί όταν υπάρχει αγάπη. Κι όταν υπάρχει αγάπη στην οικογένεια, πώς γίνεται να διακοπούν οριστικά οι σχέσεις μεταξύ των μελών της; Πόσω μάλλον όταν μιλούμε για αδελφικές σχέσεις που αφορούν παιδικές ψυχές που είναι γεμάτες αθωότητα.

    Είναι η ζήλια και η αντιπαλότητα πάντα αρνητικά συναισθήματα;

    Ε.Δ. Προφανώς όχι. Ίσως να μπορούν να γίνουν από τα ισχυρότερα μέσα αγωγής.  

    Η οικογένεια των δύο κοριτσιών ζει σε ένα ιδανικό περιβάλλον και έτσι περνάτε και ένα οικολογικό μήνυμα μεταξύ των άλλων. Θεωρείτε πως ενδιαφερόμαστε για αυτό; Έχουμε βρει τη θέση μας ώστε να θεωρήσουμε τον άνθρωπο όχι αρχή και τέλος αλλά έναν κρίκο σε αυτή την αλυσίδα;   

    Ε.Δ. Πιστεύω πως υπάρχει ανάγκη για αφύπνιση συνειδήσεως σε πολλούς τομείς. Σίγουρα η προστασία του περιβάλλοντος είναι ένας από αυτούς. Ευτυχώς ζούμε σε μία εποχή που μπορούμε να ενημερωθούμε για πολλά, κι αν υπάρχει θέληση να πράξουμε ακόμα περισσότερα.

    Ποια τα συναισθήματα όταν έφτασε το πρώτο αντίγραφο στα χέρια σας;  Πόσο σας επηρεάζει μια αρνητική κριτική;

    Ε.Δ. Είναι πολύ γλυκό συναίσθημα να βλέπεις το έργο σου να παίρνει ζωή και ειδικά όταν έχεις κοπιάσει πολύ για αυτό. Σίγουρα δεν μου είναι ευχάριστο να ακούσω κάτι αρνητικό για τη δουλειά μου αλλά θα συμβεί κι αυτό. Κρατώ την κριτική όλων και προσπαθώ να βελτιώνομαι. Κύριο μέλημα για εμένα είναι να μη δίνω μέσα από τα βιβλία μου μηνύματα που μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά μια παιδική ψυχή. Γι’ αυτό το λόγο πάντα συμβουλεύομαι παιδοψυχολόγους πριν εκδοθεί ένα βιβλίο.

    Τι σας γοητεύει στη συγγραφή; Τι είναι συγγραφέας κατά τη γνώμη σας;

    Ε.Δ. Με γοητεύει η ελευθερία που νιώθεις μέσα από αυτή. Η λέξη συγγραφέας για εμένα ταυτίζεται με τη λέξη μάνα. Είναι σαν τη γυναίκα που γεννά με πόνο, μα φέρνει στη ζωή ένα παιδί.

    Πόσο  εύκολο είναι το παιδικό αναγνωστικό κοινό; Είναι απαιτητικό; Έχει άποψη; 

    Ε.Δ. Ναι, θεωρώ πως το παιδικό αναγνωστικό κοινό είναι απαιτητικό και έχει πολύ ηχηρή άποψη κι εμείς πρέπει να έχουμε ανοιχτά αυτιά για να το ακούμε. Πολλές φορές παίρνω ιδέες και παραδειγματίζομαι από τα παιδιά.

    Το ενδεχόμενο να ασχοληθείτε με άλλο λογοτεχνικό είδος υπάρχει, αν ναι ποιο είναι αυτό;

    Ε.Δ. Μου αρέσουν πολύ τα ποιήματα αλλά και τα μυθιστορήματα. Αν και πιστεύω πως λανθασμένα τα αποκαλούμε μυθιστορήματα διότι η κάθε έμπνευση βασίζεται πάνω σε μια αλήθεια. Τέτοια λοιπόν έχω γράψει και συνεχίζω να γράφω περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να φτάσουν σε ανθρώπους που θα μπορέσουν να τα αγαπήσουν.

    Πώς βλέπετε το χώρο του βιβλίου στα χρόνια της κρίσης;

    Ε.Δ. Η οικονομική κρίση υπάρχει παντού. Αλίμονο αν δεν επηρέαζε το χώρο του βιβλίου, αλλά εγώ ελπίζω και πιστεύω πως το βιβλίο είναι ανάγκη για όλους τους ανθρώπους και, παρά τις όποιες οικονομικές δυσκολίες, το αναγνωστικό κοινό είναι μεγάλο.

    Ποιες οι επιλογές σας ως αναγνώστρια; Προτείνετέ μου δυο τίτλους από τη βιβλιοθήκη σας.

    Ε.Δ. Αγαπώ τα βιβλία που συνδυάζουν μυθοπλασίες και πραγματικά γεγονότα, μέρη και πρόσωπα υπαρκτά. Ο Καζαντζάκης είναι ένας από τους συγγραφείς της καρδιάς μου. Το έργο «Καπετάν Μιχάλης» είναι από τα βιβλία που διαβάζω ξανά και ξανά. Ένας ακόμη τίτλος που αγαπώ είναι «Ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας» του Γιάννη Ξανθούλη.

    Σας ευχαριστούμε πολύ

    Συνέντευξη Έλενα Δοριάκη

    Επεξεργασία εικόνας: Νάγια Γ. Μητροπούλου 

    Avatar
    Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών
    Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αγαπάμε τις λέξεις σε όποια τους μορφή κι αν τυπώνονται: άρθρα, ειδήσεις, λογοτεχνία, ποίηση και δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο. Σας ενημερώνουμε για δραστηριότητες παλιές και καινούριες. Ελάτε μαζί μας να παίξουμε με τα λόγια που γράφονται!

    Απάντηση