Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου, 2020
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη - Έλενα Πιπερίδου

    Συνέντευξη – Έλενα Πιπερίδου

    -

    Συνέντευξη – Έλενα Πιπερίδου

    Ρωτάει η Χαρά Δελλή

    Η σημερινή μας φιλοξενούμενη είναι τραπεζικός και διεθνολόγος (εδώ θέλω μια μικρή επεξήγηση, παρακαλώ), με κλίση προς την ποίηση, τη συγγραφή και τη ζωγραφική. Μαζί μας η Έλενα Πιπερίδου για να μιλήσουμε για τις δικές της Μέρες της Πεταλούδας, που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Πνοή.

    Συνέντευξη

    Κυρία Πιπερίδου, καλοτάξιδο το βιβλίο σας κι ευχαριστούμε για το χρόνο που μας αφιερώνετε. Επιθυμώντας να σας γνωρίσουμε καλύτερα, πείτε μας πέντε λέξεις που σας μαγεύουν και πέντε συναισθήματα που σας ορίζουν σαν άτομο. Στις ιστορίες σας, αφήνετε τα όνειρα να κάνουν κουμάντο ή αφεντεύει μόνο το μυαλό; Ποιος κερδίζει στη ζυγαριά λογικής και συναισθήματος και με τι ποσοστό;

    Έλ.Π.: Ευχαριστώ ολόψυχα για την φιλοξενία και για τις ευχές. Ναι, έχω αρκετές ιδιότητες, τραπεζικός, διεθνολόγος, συγγραφέας, ζωγράφος και ίσως ποιήτρια. Μα όλα αυτά καμιά φορά μπερδεύουν και εμένα την ίδια. Οπότε ας αρκεστούμε προσωρινά πως μου αρέσει ιδιαίτερα να γράφω ιστορίες. Είμαι παρορμητική και πάρα πολύ ρομαντική. Συμβαίνει λοιπόν όταν γράφω να θέλω πολύ να μεταδώσω αυτά τα συναισθήματα. Οπότε σε πρώτο στάδιο η ζυγαριά γέρνει στην καρδιά. Όταν, έπειτα, θέλω να ξαναπεράσω το κείμενο, τον πρώτο λόγο έχει το μυαλό. Όσο για τα συναισθήματα ας πούμε σεβασμός, αγάπη και στοργή. Τέλος, ένα από τα μότο μου είναι «Το φως πάντα θα περισσεύει» κι αυτές είναι πέντε λέξεις που με μαγεύουν.

    Σαν αναγνώστης, εσείς επιλέγετε κάποια συγκεκριμένα είδη βιβλίων; Ξεχωρίζετε κάποιους συγγραφείς και γιατί; Το βιβλίο σας, Οι μέρες της πεταλούδας, είναι ένα ανάγνωσμα που ξεχειλίζει αγάπη. Τη θεωρείτε πυλώνα στη ζωή σας; Τι σχέση μπορεί να έχει με την τύχη, με τα μυστικά, με τη διεκδίκηση και με τη διαφορετικότητα;

    Έλ.Π.: Την ανάγνωση, εκτός από ψυχαγωγική ανάπαυλα, την αντιμετωπίζω και ως εκπαίδευση του νου. Το θεωρώ αδιανόητο για κάποιον που γράφει να μην διαβάζει συστηματικά. Επομένως, επιλέγω ό, τι θα γυμνάσει τη σκέψη μου, θα με προβληματίσει και εν τέλει θα ξεπεράσει τον δικό μου κλοιό γραφής και θα με πάει παραπέρα. Επιλέγω έτσι αφενός συγγραφείς κλασσικούς αλλά και νεότερους με σωστή γλώσσα και ανθρωπολογική θεματολογία. Κάποιοι ενδεικτικά είναι η Toni Morrison, η Jessie Burton, o Stefan Zweig, ο Γκαιτό Γκαζντάνοφ και ιδιαίτερα ο Ιλδεφόνσο Φαλκόνες.

    Συνέντευξη – Έλενα Πιπερίδου

    Στις Μέρες της Πεταλούδας προσπάθησα να συνταχθώ με την διαφορετικότητα και να καταρρίψω όσο μπορώ τον φόβο που την συνοδεύει. Κάθε που συναντάμε κάτι διαφορετικό, ασυνείδητα ή και άθελα μας, το μαχόμαστε. Οπότε μόνο ένα πρίσμα μπόρεσα να βρω μέσα από το οποίο θα μπορούσε κάποιος να έρθει σε επαφή με κάτι που τον φοβίζει και αυτό είναι για εμένα η αγάπη. Είναι βασικός πυλώνας της ζωής μου, πάντα σε συνδυασμό με τον σεβασμό και την καλοσύνη. Δεν προκύπτει η αγάπη από τύχη ούτε προκαλείται κατ’ ανάγκη. Είναι έμφυτο μας στοιχείο, ένα πολύτιμο εργαλείο που με την σωστή χρήση μας προσθέτει φως, μας φέρνει κοντά.

    Κατερίνα και Παναγιώτης. Ένα ιδιαίτερο και πρωτότυπο σχήμα πρωταγωνιστών υπό το πρίσμα της καθοδήγησής σας. Ξέρατε πού θα καταλήξετε μαζί τους ή προέκυψε στην πορεία; Απολαμβάνετε κοινά με τον καθένα τους και ποια στοιχεία τους προσπαθείτε να καλλιεργήσετε σε μεγαλύτερο βαθμό;

    Έλ.Π.: Η αλήθεια είναι πως οι ήρωες με πήραν από το χέρι και με οδήγησαν. Όσο και να θέλησα να δώσω εγώ τον ρυθμό, πάντα οι ήρωες αποφασίζουν. Η Κατερίνα από τη μία, φοβισμένη και άβουλη, μου μοιάζει συχνά όταν με πλημμυρίζει το άγχος για κάτι καινούριο ή δύσκολο. Με δίδαξε πως όλα είναι δυνατά αρκεί να προσπαθήσεις. Ο Παναγιώτης, αυτός ο επί γης άγγελος, με την άδολη αγάπη του, μου υπενθύμισε πως δεν είμαι σε τίποτα καλύτερη όσο δεν έχω μάθει να σκορπάω γύρω μου καλοσύνη. Ο Παναγιώτης είναι ο στόχος μου, το όνειρο, η συμπεριφορά που θέλω να κατακτήσω, η χαμένη παιδική αθωότητα.

    Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: Οι μέρες της πεταλούδας

    Συνέντευξη – Έλενα Πιπερίδου

    Έχετε βιώσει αντιλήψεις και «έχθρες» κλειστής κοινωνίας; Πιστεύετε πως έχουμε εξελιχθεί καθόλου στον τομέα αυτό σαν ανθρώπινο είδος; Με ποια εφόδια καταπολεμούνται τα στίγματα αυτά, κατά τη γνώμη σας;

    Έλ.Π.: Ναι, σαφώς και οι κοινωνίες φέρουν ακόμη τέτοιες συμπεριφορές. Στην επαρχία αναγνωρίζεται πιο εύκολα μια στρεβλωμένη αντίληψη για τη διαφορετικότητα γιατί ο περίγυρος είναι μικρός και η πληροφορία διαχέεται γρήγορα. Αν όμως με προβληματίζει κάτι είναι τα μεγάλα αστικά κέντρα όπου η αδιαφορία απέναντι στους ανθρώπους με ιδιαίτερες ανάγκες είναι νομίζω κλιμακωμένη. Ναι μεν στην επαρχία μπορεί να εχθρευόμαστε και να μας φοβίζει το διαφορετικό, όμως εξακολουθεί να υπάρχει ένας αντίλογος έστω κι αρνητικός. Έχω την αίσθηση πως στις μεγαλουπόλεις δεν υπάρχει καν αυτός ο αντίλογος, αν εξαιρέσω τις οργανωμένες δομές και συλλόγους που συνήθως κάνουν εξαιρετικό έργο, και αυτό είναι κάτι τρομερά ανησυχητικό.

    Ως προς το δεύτερο σκέλος, δεν θα το χαρακτήριζα στίγμα αλλά πιο ουδέτερα ανάρμοστη συμπεριφορά. Πιστεύω πως η επίλυση έρχεται με την προσωπική επαφή με τους ανθρώπους αυτούς, που φέρνει τον προβληματισμό, που φέρνει την σκέψη και τελικά φέρνει τη γνώση.

    Κωνσταντής, Κατερίνα και Χριστίνα. Ποια θεωρείτε πως υπήρξαν τα λάθη αυτής της οικογένειας; Πόσο λεπτά βρίσκετε τα όρια της σιωπηλής συγκατάβασης με την επανάσταση και την αποδέσμευση;

    Συνέντευξη – Έλενα Πιπερίδου

    Έλ.Π.: Η Κατερίνα και η Χριστίνα, αν και μάνα με κόρη, είναι δύο χαρακτήρες σε αντιδιαστολή. Η Κατερίνα, ενώ αντιπροσωπεύει το παρελθόν, είναι αυτή που κατανοεί το μέλλον και το κατακτά, ενώ από την άλλη η Χριστίνα, αν και βρίσκεται ακόμη στη νιότη της, είναι αυτή που συμπεριφέρεται κουμπωμένα, αναποφάσιστα, αναχρονιστικά. Ο Κωνσταντής είναι ένα κεφάλαιο από μόνος του, βάναυσος και εγωκεντρικός. Οι τρεις τους, σχηματίζουν έναν κύκλο φωτιάς, όπου ενώ θέλουν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον δεν τολμούν να διαπεράσουν τις προσωπικές τους φλόγες εξαιτίας του εγωισμού τους κυρίως αλλά και της σημαντικής έλλειψης επικοινωνίας. Αυτό τους απομακρύνει και τους οδηγεί ξεχωριστά σε αναζήτηση απολαύσεων και σε ικανοποίηση των προσωπικών προσδοκιών μακριά από την οικογενειακή εστία. Τα χαρακτηριστικά αυτά της μυθιστορηματικής μου οικογένειας νομίζω δεν απέχουν από πολλές σύγχρονες οικογένειες. Είναι καλό να υπομένεις και είναι ακόμη καλύτερο να δίνεις χώρο και χρόνο στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς σου όμως μέχρι το σημείο που δεν νιώθεις ότι αρχίζεις να γίνεσαι αόρατος ή πως είσαι απλά το αιώνιο στήριγμα της οικογένειας που υπομένει αγόγγυστα τα πάντα.

    Η οικογένεια οφείλει να λειτουργεί όπως η πλημμυρίδα και η άμπωτη.

    Με τρυφερές επεμβάσεις όποτε χρειάζεται και με ευγενική απομάκρυνση όταν πρέπει. Είναι μία μικρή κοινωνία, όπου το κάθε μέλος λειτουργεί αυτόνομα αλλά και σε συνεργασία με τα υπόλοιπα. Διαφορετικά οι ισορροπίες διαταράσσονται με κάκιστα επακόλουθα.

    Διστάσατε καθόλου να θίξετε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, όπως το σύνδρομο Down; Πόση έρευνα χρειάστηκε σχετικά; Σας δυσκόλεψε κάπου; Σας φόβισε μήπως παρερμηνευτούν συμπεριφορές ή καταστάσεις που περιγράφετε;

    Έλ.Π.: Δεν είχα ενδοιασμούς εξαρχής για το θέμα. Προέκυψαν όμως στην πορεία άγχη μην τυχόν πέσω σε αστοχίες ή λάθη και έτσι φρέναρα και ερεύνησα συστηματικά ό, τι αφορά το σύνδρομο. Αυτό μου πήρε περίπου οκτώ μήνες. Να σημειώσω πως σκοπός μου δεν ήταν η διδαχή ούτε ήθελα να κάνω νουθεσίες σχετικά με την συμπεριφορά μας απέναντι στους ανθρώπους που κουβαλούν το σύνδρομο. Ήθελα απλά να εξιστορήσω την δική μου πλευρά αντίληψης. Επειδή όμως ένα κείμενο εκτίθεται, σαφώς και υπήρξα προσεκτική και ευαίσθητη, κυρίως όπως είπατε από τον φόβο της παρερμηνείας.

    Αν φτιάχναμε μια βαθμίδα ιδανικής προσέγγισης τέτοιων ιδιαίτερων συνανθρώπων μας, με ποια σειρά θα τοποθετούσατε τις παρακάτω έννοιες, ώστε να καταλήξετε σ’ εκείνη που έχουν περισσότερο «ανάγκη»;

    Ευαισθησία, Υπομονή, Αγάπη, Αποδοχή, Εκτίμηση, Σεβασμό, Αλληλεγγύη, Προσφορά, Ανθρωπιά.

    Έλ.Π.: Όλες οι έννοιες αυτές σαφώς και είναι απαραίτητες και λειτουργούν συμπληρωματικά η μία προς την άλλη. Ωστόσο, όλες πηγάζουν από την Αγάπη, που είναι και ο κεντρικός άλλωστε άξονας του βιβλίου μου. Έτσι, αυτή η «μάνα» των υπολοίπων θα ήταν η πρώτη στην σειρά και θα γεννούσε κι όλες τις υπόλοιπες έννοιες.

    Επιλέξατε (εσείς;) πανέμορφα την πεταλούδα να αντιπροσωπεύει το βιβλίο σας. Ντύστε το τώρα και με ένα μόνο χρώμα. Με ένα μόνο τραγούδι, με ένα μόνο άρωμα;

    Συνέντευξη – Έλενα Πιπερίδου

    Έλ.Π.: Η επιλογή έγινε σε συνεργασία με τις εκδόσεις Πνοή, τον εκδοτικό που με στηρίζει από την αρχή σε κάθε μου βήμα. Η πεταλούδα να πούμε επίσης πως είναι το παγκόσμιο σύμβολο για το σύνδρομο Down.

    Τώρα για το χρώμα, το τραγούδι και το άρωμα… Το χρώμα είναι το πράσινο που είναι το χρώμα της ηρεμίας. Το άρωμα είναι αυτό της χλόης που είναι ευαίσθητο και λεπτεπίλεπτο. Και για το τελευταίο δεν θα πω ακριβώς τραγούδι αλλά θα επιλέξω τον Ύμνο της αγάπης του Αποστόλου Παύλου.

    Η επιστολή του Προς Κορινθίους Α’ όπου συγκρατώ το εξαίρετο:

    «…πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει».

    Κλείνοντας, αφού ευχηθούμε ακόμη μια φορά Οι μέρες της πεταλούδας να αγαπηθούν όσο τους αρμόζει, υπάρχει ήδη κάποια σκέψη για τη συνέχεια του ταξιδιού σας στον λογοτεχνικό κόσμο;

    Έλ.Π.: Ναι, πάντα υπάρχει κάτι που δουλεύεται και πιο συγκεκριμένα να πω πως αυτήν την στιγμή δουλεύω ένα ακόμη μυθιστόρημα σε πολύ πρώιμο στάδιο.

    Οι μέρες της πεταλούδας κι εγώ σας ευχαριστούμε θερμά για την φιλοξενία. Μπορείτε να μας βρείτε στα μεγαλύτερα βιβλιοπωλεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και βέβαια με ηλεκτρονική παραγγελία. Επίσης, μπορούμε να γνωριστούμε και διαδικτυακά μέσα από την σελίδα μου στο Facebook.

    Καλή δύναμη στο έργο σας και καλή επιτυχία στις προσπάθειές σας.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here