Κυριακή, 29 Νοεμβρίου, 2020
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη Βένη Παπαδημητρίου

    Συνέντευξη Βένη Παπαδημητρίου

    -

    Συνέντευξη Βένη Παπαδημητρίου

    Ρωτάει ο Δημήτρης Μπουζάρας

    Σήμερα στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε τη δημοσιογράφο – συγγραφέα κυρία Βένη Παπαδημητρίου.

    Συνέντευξη

    Καλησπέρα σας κυρία Παπαδημητρίου και σας ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που μας παραχωρείτε. Ποιος είναι ο λόγος που γράψατε το πρώτο σας κείμενο – όχι επαγγελματικό-;

    Β.Π. Η ανάγκη εκτόνωσης, έκφρασης αισθημάτων και  συναισθημάτων. Σε ηλικία που η γνώση του εσωτερικού κόσμου, δεν είχε καν αρχίσει. Η  αδυναμία κατανόησης όσων με πλημμύριζαν -εσωτερικά και εξωτερικά- μέχρι πνιγμού. Σωτήριο το γράψιμο, την περίοδο εκείνη, για την ισορροπία της ύπαρξης.

    Είστε πολυγραφότατη. Που γέρνει περισσότερο η ζυγαριά: συγγραφή βιβλίων ή δημοσιογραφία;

    Β.Π. Η δημοσιογραφία είναι η μεγάλη μου αγάπη. Παρατηρώ τα πάντα, δεν αφήνω τίποτε να πέσει κάτω, θα πέσω στα βαθιά, γιατί έτσι έμαθα να ζω, από νεαρή ηλικία που μπήκα στον χώρο της δημοσιογραφίας.

    Υπάρχει η διάθεση για συγγραφή βιβλίων. Αλλά θα γράψω μόνον όταν έχω ελεύθερο τον νου, απ’ όλα όσα μας τρώνε τον χρόνο. Όταν αισθάνομαι έντονα.

    Ενώ για την δημοσιογραφία, είμαι έτοιμη, κάθε λεπτό, δευτερόλεπτο, να τρέξω, να γράψω…

    Δεν θεωρώ εαυτόν συγγραφέα. Έτυχε να γράψω τα βιβλία.

    Τι δεν αποτελεί έμπνευση για εσάς;

    Β.Π. Δεν θα είχα έμπνευση, δεν θα είχα γράψει τίποτε, αν ήμουν δημόσιος υπάλληλος. Εγκλωβισμένη σ  ένα γραφείο, με ωράρια και πειθαρχία. Δεν θα άντεχα. Όλα μπορούν να εμπνεύσουν, όταν μυρίζεις τον αέρα, πιάνεις τις σκέψεις, βλέπεις σε βάθος κι όχι επιδερμικά, όσα συμβαίνουν έξω από εσένα.

    Βένη Παπαδημητρίου

    Το βιβλίο σας «Σπάζοντας τα Δεσμά της Νεύρωσης» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Άλλωστε, είναι  από την αρχή ως το τέλος βιωματικό, μέσα από αυτό ξεγυμνωθήκατε. Τα είπατε όλα, εκτός από θάρρος αυτό αποδεικνύει ότι πιστεύετε στον εαυτό σας. Τι χρειάσθηκε για να το κάνετε αυτό; Θάρρος, τρέλα, αλτρουισμός, θυμός ενδεχομένως;

    Β.Π. Ξεγυμνώθηκα για να δείξω πως όσοι υποφέρουν από κρίσεις πανικού, δεν είναι τρελοί. Πως υπάρχει λύση στην αντιμετώπιση του πανικού, πως πρέπει να ζητήσουν βοήθεια απευθυνόμενοι σε ειδικό. Κι όταν λέω ειδικό, εννοώ πάντα ψυχίατρο. Ο ψυχίατρος είναι γιατρός, μπορεί να ξεχωρίσει το σύμπτωμα από τη νόσο, να αντιληφθεί από το σύμπτωμα τι συμβαίνει στο άτομο και ανάλογα θα καθορίσει την θεραπεία.

    Ναι, πιστεύω σε εμένα. Πιστεύω πως είμαι δυνατή, παρά την υπέρμετρη ευαισθησία που με διακρίνει ως άτομο. Κι όπως λέω πάντα, η σύγκρουση λογικής και συναισθήματος, οδηγεί σε κρίσεις πανικού.

    Δεν είναι μόνον αυτή η αιτία της εκδήλωσης κρίσεων πανικού, αλλά είναι ένας από τους σημαντικούς παράγοντες εμφάνισής τους.

    Και θάρρος, και ανάγκη συμπαράστασης στους συμπάσχοντες. Θυμός για μικρό διάστημα.

    Το «γιατί να μου συμβεί», όλοι θα το πουν. Στην πορεία, καταλαγιάζουν τα αρνητικά συναισθήματα, εφόσον βέβαια έχεις δίπλα σου έναν καλό γιατρό που σε οδηγεί βήμα- βήμα προς την έξοδο από την κόλαση. Σε βοηθά να παραδεχθείς τις αλήθειες που κάνεις πως δεν βλέπεις για να μην πληγώσεις τους άλλους, επιβαρύνοντας και πληγώνοντας τον εαυτό σου.

    Συνέντευξη Βένη Παπαδημητρίου

    Ξεπεράσατε το θάρρος πολλές φορές, τα όριά σας επίσης και δίνετε ένα διαρκή αγώνα. Πώς βρίσκετε τα δυνατά σας;

    Β.Π. Εξαρτάται πώς βλέπει κανείς τα όρια. Πιστεύω πως συστέλλονται και διαστέλλονται, όπως το Σύμπαν που μας περιβάλλει. Ο αγώνας είναι σκληρός. Δεν χωράει ο νους πόσο υποφέρει το άτομο σε μια κρίση πανικού. Κι όταν δεν σε αφήνει να ξεκουραστείς, μήτε ένα λεπτό για χρόνια, εξαντλείσαι.

    Η νεύρωση ή συναισθηματική διαταραχή, ή κρίση άγχους –έχει πολλές ονομασίες στην Ψυχιατρική– είναι οδυνηρή. Είσαι καλά, υγιής σωματικά και ψυχικά, κι όμως υποφέρεις τρομερά. Δύσκολο να το αντιληφθεί κανείς, αν δεν το έχει βιώσει.

    Έχω πίστη στον Χριστό και αυτό με κράτησε και με κρατά όρθια. Έχω πνευματικό που με στήριξε, με αγάπη.

    Λοιδορηθήκατε κατά τη διάρκεια όλου αυτού που περάσατε. Πολλές φορές γινόμαστε μάρτυρες αυτού του γεγονότος. Ποια είναι η αιτία του κατά τη γνώμη σας, δεδομένου πως όλοι γνωρίζουμε τη ματαιότητα του κόσμου τούτου, καθώς και το γεγονός πως όλοι είμαστε εν δυνάμει υποψήφιοι μιας πολύ η λίγο δυσάρεστης κατάστασης;

    Β.Π. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα κοροϊδεύουν τους άλλους, είτε για καταστάσεις όπως η δική μου είτε, και για οποιαδήποτε κατάσταση. Εύχομαι να μη νιώσουν ποτέ μια κρίση πανικού, να είναι πάντα υγιείς, ψυχικά και σωματικά. Αυτό έχω να πω μόνο γι’ αυτή την κατηγορία ανθρώπων.

    Θεωρείτε πως ο ρατσισμός καλά κρατεί; Έχουμε ταμπού σαν κοινωνία, έχουμε βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις και πεποιθήσεις παλαιότερων χρόνων;

    Β.Π. Θριαμβεύει ο ρατσισμός σε ό,τι αφορά τις ψυχικές νόσους. Όλοι θα πουν πως κατανοούν, συμπονούν, αλλά δεν το πιστεύουν. Μιλώ για την πλειοψηφία, όχι για το σύνολο. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ανοιχτό μυαλό, ψυχή, συνείδηση, κατανόηση.

    Ταμπού είναι όλα όσα αφορούν τον πόνο της ψυχής. Νόσος – ψυχίατρος – φάρμακα, δεν είναι απλά ταμπού, αλλά έγκλημα.

    Προτροπές από φίλους ή συγγενείς, του τύπου: «Μην πας σε ψυχίατρο, θα σε τρελάνει». «Θα σε φορτώσει φάρμακα, θα γίνεις φυτό». «Θα το ξεπεράσεις μόνη-μόνος». «Όλα είναι στο μυαλό». «Πέταξε τα φάρμακα», είναι εγκληματικές. Με συνέπειες. Που δεν αφορούν βέβαια τον συμβουλάτορα που τα ξέρει όλα, αλλά αυτόν που πάσχει. Στη χώρα μας, θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να γίνει κατανοητή η έκφραση της ψυχής, το σήμα κινδύνου που εκπέμπει.

    Πυλώνες όπως η θρησκεία, η οικογένεια, το έθνος που μας κράτησαν αιώνες τώρα θεωρείτε ότι φθίνουν στις μέρες μας;

    Β.Π. Τελείωσαν. Το ξερίζωμά τους άρχισε πολλά χρόνια πριν, για να φθάσουμε στο σήμερα, που αν αναφέρεσαι στις μεγάλες αυτές αξίες, Έθνος, Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια, ο χαρακτηρισμός,  είναι: «φασίστας». Τους αντιστρέφω την κατηγορία και θεωρώ τα πιστεύω μου στους βασικούς πυλώνες, στις αξίες που αναφέρατε, ως τίτλο τιμής. Όσοι αγαπούν την Ελλάδα, θα πρέπει να δίνουν μάχες, απ’ όποιο μετερίζι βρίσκεται ο καθένας, να ζωντανέψουν ξανά την πατρίδα μας.

    Συνέντευξη Βένη Παπαδημητρίου

    Μέσα από το βιβλίο σας είπατε πολλές αλήθειες, όπως αυτή με την άρνηση και το φόβο των ασθενών για τη χορήγηση των φαρμάκων από τους γιατρούς. Επίσης την απορρέουσα από αυτόν έλλειψη εμπιστοσύνης στο γιατρό. Τι τροφοδοτεί όμως αυτή την έλλειψη εμπιστοσύνης; Η αμάθεια από πλευράς μας, κάποιοι αναξιόπιστοι γιατροί ενδεχομένως, και πώς αυτό μπορεί να εκλείψει;

    Β.Π. Ναι, όσοι πάσχουν από ψυχική νόσο, όχι μόνο από κρίση πανικού, αρνούνται τη φαρμακευτική αγωγή. Είναι ταμπού, όπως προανέφερα, να παίρνεις φάρμακα για την Ψυχή, ενώ δεν είναι, για το Σώμα. Εάν όμως δεν ακολουθήσεις την αγωγή που σου δίνει ο γιατρός σου, δεν πρόκειται ποτέ να γίνεις καλά. Θα ζεις απομονωμένος, υποφέροντας.

    Οι ειδικοί ισχυρίζονται πως όσοι αρνούνται τη φαρμακευτική αγωγή, δεν θέλουν να γίνουν καλά. Έχουν βολευτεί σε μια κατάσταση που είναι το επίκεντρο για όλους, επιδιώκοντας να εισπράξουν αγάπη.

    Ό,τι έχει λείψει στον άνθρωπο, κυρίως στην παιδική ηλικία, έχει δημιουργήσει μια τρύπα στο υποσυνείδητο, που αποζητά το γέμισμα.

    Η έλλειψη εμπιστοσύνης στον ψυχίατρο δεν ξεκινά από τον ασθενή, αλλά από την οικογένεια που αποτρέπει, με το σκεπτικό «πω, πω, τι θα πει ο κόσμος, αν πας σε ψυχίατρο, αν μάθουν ότι παίρνεις φάρμακα».

    Ακόμη και γιατροί άλλων ειδικοτήτων, ενώ πάσχουν από ψυχικές νόσους, αρνούνται να πάνε στον ψυχίατρο! Και δεν είναι μόνον αυτό. Πείθουν κι άλλους, να μην φτάσουν στον ειδικό γιατρό. Είναι τραγικό.

    Τα έχω ζήσει όλα όταν πρωτοβγήκε το βιβλίο μου, «Σπάζοντας τα δεσμά της νεύρωσης». Μου ζητούσαν βοήθεια άγνωστοι άνθρωποι, τους οποίους επισκεπτόμουν στα σπίτια τους, αλλά όταν έλεγα να πάνε σε γιατρό, έκαναν άρνηση.

    Κι όταν το άτομο αρνείται τη βοήθεια του γιατρού, τότε δεν έχει ελπίδες να επανενταχθεί στην κοινωνία, πατώντας γερά στα πόδια του. Θα υποφέρει ο ίδιος, ή θα κάνει τους άλλους να υποφέρουν.

    Βένη Παπαδημητρίου

    Πόσο λάθος κάνουμε πολλές φορές όταν υποτιμούμε συμπτώματα και κάνουμε επιπόλαιες διαγνώσεις; Γιατί, κατά τη γνώμη σας, το συνηθίζουμε; Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον κίνδυνο που διατρέχουμε;

    Β.Π. Κανείς μας δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τι σημαίνει το κάθε σύμπτωμα. Δεν είμαστε γιατροί και δεν έχουμε μάτια στο υποσυνείδητο, στην ψυχή μας, στο κάθε όργανο που συνθέτει το σώμα μας, για να βγάζουμε συμπεράσματα.

    Άλλοι ταυτίζονται με «συμπτώματα» γνωστών ή φίλων. Μια άλλη κατηγορία αναζητεί λύσεις στο διαδίκτυο – εδώ θα το πω: μακριά από το διαδίκτυο για θέματα υγείας–, άλλοι δεν μιλούν καθόλου, με τον φόβο πως θα χαρακτηριστούν τρελοί.

    Δεν συνηθίζεται κανένα σύμπτωμα. Είναι οδυνηρό. Για το λόγο αυτό, όλοι τρέχουν προς κάθε κατεύθυνση, είτε σωστή είτε λανθασμένη, αποζητώντας τη λύτρωση.

    Εδώ, ας μου επιτραπεί να κάνω μια μικρή αναφορά, στους αλμπάνηδες, όπως συνηθίζω να χαρακτηρίζω  τα άτομα που δεν έχουν καμία γνώση, κι εκμεταλλεύονται όσους έχουν προβλήματα.

    Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στο ποιους εμπιστευόμαστε, σε ποιον επιτρέπουμε να μας καθοδηγήσει.  Αν δεν δούμε την ταυτότητα του υποσχόμενου γιατρειά, για παράδειγμα «Νόμιμο Ιατρείο», δεν προχωράμε βήμα. Πολλά έχουν συμβεί, αλλά δεν θα αναφερθώ σε αυτά.

    Εφιστώ πάντα την προσοχή και μέσα από το τελευταίο βιβλίο μου, με τίτλο «Το Εκκρεμές του Νου – Ζώντας με την Διπολική Διαταραχή» (επίσης από τις εκδόσεις Άλλωστε).

    Συνέντευξη Βένη Παπαδημητρίου

    Σίγουρα όλο αυτό σας άλλαξε. Τι άλλαξε; Χαρακτήρα; Φιλοσοφία; Ματιά; Πιστεύω;

    Β.Π. Ο άνθρωπος γεννιέται με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Αυτά, δεν αλλάζουν.

    Μετά την έξοδο από την αγχώδη διαταραχή, αφουγκράζομαι τον εαυτό μου, αφιερώνω πολύ χρόνο για να με ακούω. Να ζω με το μέσα μου. Και είναι υπέροχο. Βυθίζεσαι και κάνεις άρνηση να βγεις, αλλά οι συνθήκες της ζωής επιβάλλουν να είσαι έξω από εσένα.

    Ναι,  βλέπω τους ανθρώπους με άλλο μάτι. Αν υποφέρουν, αν έχουν πρόβλημα. Κι αν αντιληφθώ πως κάποιος δεν αισθάνεται καλά, στο δρόμο, στο λεωφορείο, οπουδήποτε, θα πάω κοντά του.

    Γίνεται ξεκαθάρισμα «φίλων», γνωστών και μένεις με ελάχιστους, αλλά γνήσιους.

    Τι αισθάνεστε πως νικήσατε πιο πολύ μέσα από το βιβλίο; Ποιο δράκο εκτός από το δικό σας;

    Β.Π. Δεν υπάρχουν δράκοι και τέρατα. Υπάρχουν προβλήματα. Σοβαρά. Που πρέπει ν’ αντιμετωπίζονται με υπευθυνότητα.

    Μπορεί ένα μόνο χέρι να μας κρατήσει στη ζωή; Τι κράτησε εσάς;

    Β.Π. Έγραψα στο βιβλίο μου πως όλοι αναζητούμε ένα χέρι στη διάρκεια της κρίσης πανικού. Πιστεύουμε πως θα μας κρατήσει στη ζωή. Δεν είναι η πραγματικότητα, και το γνωρίζουμε πολύ καλά, ακόμη και τη στιγμή που υποφέρουμε. Όμως, είναι επιτακτική η ανάγκη να αισθανθείς πως κάποιος υπάρχει για εσένα.

    Πως δεν είσαι μόνος, χαμένος.

    Τα έχουν τετρακόσια οι νευρωσικοί, γνωρίζουν την αυταπάτη, αλλά δεν μπορούν να αντισταθούν, στην αρχή τουλάχιστον. Εφόσον μπουν στο δρόμο της θεραπείας, θα αντιστέκονται στην αυταπάτη. Διότι, πρώτον, όλοι αντιλαμβάνονται πως επιβάλλεται να στέκονται στα πόδια τους, χωρίς πατερίτσες, και κατά δεύτερον, δεν είναι καθαρά όλα τα χέρια που απλώθηκαν.

    Τι φοβάστε;

    Β.Π. Εμένα. Τίποτε και κανέναν, πέρα από τον εαυτό μου.

    Το βιβλίο σας «Σπάζοντας τα Δεσμά της Νεύρωσης» προτάθηκε δύο φορές για βραβείο στην Ακαδημία Αθηνών. Σημαίνει κάτι για εσάς;

    Β.Π. Είναι τιμή όταν αναγνωρίζεται το πόνημά σου από σημαντικούς ανθρώπους όπως ο ακαδημαϊκός – φιλόσοφος Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο οποίος έφυγε από τη ζωή. Είμαι τυχερή που γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους. Γεμάτους. Γνώστες, αλλά τόσο απλούς, απαλούς, χαμογελαστούς. 

    Στην πορεία, ξεχνώ πως προτάθηκε για Βραβείο…

    Δηλώσατε ότι είστε ελεύθερη στη γραφή, χωρίς κανόνες, -τουλάχιστον όχι στην επαγγελματική σας γραφή- και πάλι όμως θεωρείτε πως είστε εντελώς ελεύθερη; Θεωρείτε πως το να υπάρξουμε ποτέ τελείως ελεύθεροι είναι ουτοπικό;

    Β.Π. Είμαι ελεύθερη και θα είμαι πάντα. Κι όχι μόνο στην γραφή. Σε όλα.

    Για τους άλλους, δεν γνωρίζω. Κάθε άνθρωπος βλέπει κι ερμηνεύει με τη δική του οπτική και αντίληψη τις έννοιες. Και της ελευθερίας.

    Λένε πως απαισιόδοξος είναι ο ενημερωμένος αισιόδοξος και ο ανενημέρωτος αισιόδοξος είναι απλώς ανόητος. Πώς το σχολιάζετε;

    Β.Π. Όσο περισσότερα γνωρίζεις, τόσο πιο απαισιόδοξος είσαι.

    Όσο για τους ανόητους, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν.

    Πιστεύετε σ’ ένα καλύτερο αύριο για τη χώρα μας, έχετε την εντύπωση πως μπορούμε και ίσως καταφέρουμε να μην κάνουμε πραγματικότητα τους στίχους του Καβάφη «Και καταντά το αύριο σαν αύριο να μη μοιάζει»;

    Β.Π. «Μίλια μακριά η Ανατολή»…

    Ποια είναι σχέση σας με την ποίηση;

    Β.Π. Καμία σχέση με την ποίηση.

    Γράφετε για εσάς και τους άλλους, όπως έχετε δηλώσει παλαιότερα. Αυτό σας δίνει σίγουρα μια αίσθηση ελευθερίας, άνεσης και διώχνει -όσο γίνεται- το άγχος. Μπορείτε ίσως να δώσετε κάτι πιο γνήσιο; Υπάρχει, όμως, κριτής μέσα σας, σας λογοκρίνει, σας σταματά;

    Β.Π. «Για μένα τραγουδώ». Απαντώ μ’ ένα στίχο που τραγουδά ο αγαπημένος μου Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

    Γράφω πάντα από Ψυχής. Μ’  ό,τι αρπάζω από τον Βοριά, τι μεταφέρει στο πέρασμά του, τα χρώματα του δειλινού. Τη Θεία Ύπαρξη.

    Για τη γνησιότητα δεν θα μιλήσω εγώ. Όσοι με διαβάζουν μπορούν να εκφράσουν άποψη.

    Το άγχος δεν φεύγει ποτέ από τους ανήσυχους και σκεπτόμενους ανθρώπους. Είναι μόνιμος φίλος, όπως και η θλίψη.

    Κατάφερα να γίνουν πηγή έμπνευσης…

    Δηλώνετε άρρηκτα δεμένη με τη γραφή. Αν για κάποιο λόγο αύριο δεν μπορούσατε ή δεν επιθυμούσατε να γράψετε, τι θα ήταν αυτό που ενδεχομένως θα μπορούσε να αντικαταστήσει τη γραφή;

    Β.Π. Θα ήταν πολύ οδυνηρό αν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Το μόνο που μπορώ να σκεφθώ ως «αντικατάσταση» είναι το Wing chun kung fu, η πολεμική τέχνη που με έχει κερδίσει χρόνια τώρα.

    Διέκρινα σε μια συνέντευξή σας μια πικρία, θυμό για το χώρο του βιβλίου στην Ελλάδα. Πώς είναι τα πράγματα; Όπως παντού, τελικά; Ακόμη και σε αυτό το χώρο, λίγες είναι οι «λευκές σελίδες»; Ενδεχομένως όσα τα δάχτυλα της μιας χειρός; Όλοι γράφουμε, έχετε πει, στην Ελλάδα. Σωστά, κατά τη γνώμη μου. Επίσης, όλοι εμείς που γράφουμε, δεν είμαστε συγγραφείς – έστω κι αν εμείς το δηλώνουμε ή δηλώνεται με κάποιο τρόπο. «Πρέπει, όμως, να εκδοθούν τα σκουπίδια, ώστε να εκδοθούν και τα διαμάντια» είναι μια φράση που αποδίδεται σ’ ένα ηγετικό στέλεχος εκδοτικού οίκου. Συμφωνείτε με αυτό; Ποια είναι η θέση του αναγνώστη στη θύελλα των χιλιάδων λιστών προτεινόμενων ευπώλητων;

    Β.Π. Δεν υπάρχει πικρία, ή θυμός. Όταν γράφεις, βλέποντας τα πάντα δημοσιογραφικά, γίνεται παρανόηση. Η καταγραφή των γεγονότων, όπως ακριβώς έχουν, είναι τρόπος ζωής για εμένα. Συζητώντας με παλιούς εκδότες, έγραψα αυτό που αναφέρατε.

    Παρ’ αυτά, είναι πολύ ελπιδοφόρο που οι Έλληνες αποφάσισαν να γράψουν, ως μέσο έκφρασης. Το θέμα είναι να γίνεται για τους σωστούς λόγους. Όπως για την επικοινωνία, το μοίρασμα, τη γνώση, κι όχι επειδή έχει γίνει μόδα. Οι εκδοτικοί σήμερα είναι επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, εξαιρετικά βεβαρημένες από το οικονομικό κλίμα, και με αναγνωστικό κοινό το οποίο συρρικνώνεται, ενώ αυξάνονται οι συγγραφείς.

    Είναι υποχρέωσή τους, όμως, παράλληλα με τα ευπώλητα, που αναγκαστικά θα εκδώσουν, αφενός να δώσουν βήμα στα καλά βιβλία, αφετέρου, όμως, να έχουν το θάρρος να απορρίψουν όσα έργα είναι ακατάλληλα. Από την πείρα μου είναι πάρα πολλά. Όμως, όσοι αγαπούν το βιβλίο, τη δουλειά τους και είναι σωστοί επαγγελματίες, έχουν το θάρρος να απορρίψουν τα ακατάλληλα. Αντίστοιχα, πάντως, και οι νεόκοποι συγγραφείς πρέπει να έχουν επίγνωση της ποιότητας του έργου τους πριν προσπαθήσουν να πείσουν με κάθε τρόπο τους εκδότες να τυπώσουν το έργο τους.

    Ως αναγνώστρια ποιες είναι οι επιλογές σας;

    Β.Π. Στην εφηβεία, διάβασα όλους, σχεδόν, τους μεγάλους λογοτέχνες και ποιητές της Ελλάδας. Αγάπησα και απέρριψα.

    Έχω μεγάλη αδυναμία στον Κώστα Καρυωτάκη. Όσες φορές και να τον διαβάσω, δεν τον χορταίνω. Τα βιβλία του Καρλ Γιουνγκ έχουν μεγάλη σημασία για εμένα και τα αναζητώ, διαρκώς. Διαβάζω αστροφυσική, για παράδειγμα τα βιβλία του καλού φίλου που με έμαθε πολλά, κ. Διονύση Σιμόπουλου, του  ακαδημαϊκού – φυσικού Πάνου Λιγομενίδη, όπως το βιβλίο του με τίτλο: «Η φλούδα του Βερίκοκου», τον Μάνο Δανέζη και άλλους επιστήμονες που έχω γνωρίσει και μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον.

     Όμηρο και Καινή Διαθήκη.

    Επιστρέφω σε Καζαντζάκη, Λουντέμη, Παπαδιαμάντη και όλους όσους έχω διαβάσει στο παρελθόν. Κάθε φορά η ματιά, η αντίληψη, είναι διαφορετική.

     Διαβάζω τα βιβλία σχεδόν όλων των συγγραφέων που γνωρίζω από το διαδίκτυο.

    Τι ετοιμάζετε για το μέλλον;

    Β.Π. Άγνωστο. Ίσως γράψω, ίσως όχι. Δεν είμαι συγγραφέας.

    Αν έχω κάτι να πω και υπάρχει η διάθεση, θα γράψω.

    Αν όχι. Ως εδώ.

    Συνέντευξη Βένη Παπαδημητρίου

    Επεξεργασία εικόνας: Δήμητρα Κωλέτη

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Οι άθλοι του Ηρακλή – Λεύκη Σαραντινού

    Οι «άθλοι του Ηρακλή» είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς Ελληνική μυθολογία και αρχαιότητα της συγγραφέως Λεύκης Σαραντινού και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γράφημα,...

    Αυτός είναι φίλος μου – Μαριάννα Κουμαριανού

    Το «Αυτός είναι φίλος μου» είναι το νέο βιβλίο της συγγραφέως Μαριάννας Κουμαριανού, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ελληνοεκδοτική με εξαιρετική εικονογράφηση της Γιώτας...

    Αγιοβασιλέματα – Μαριέττα Κόντου

    Το βιβλίο της συγγραφέως Μαριέττας Κόντου «Αγιοβασιλέματα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε εικονογράφηση Βασίλη Κουτσογιάννη. Απευθύνεται σε ηλικίες 7+. Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου Αρχές Δεκέμβρη, τα...

    Ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Πορτμπαγκάζ – Θοδωρής Καπετανάκης

    Το βιβλίο «Ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Πορτμπαγκάζ» του συγγραφέα Θοδωρή Καπετανάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη και απευθύνεται σε εφηβικό, νεανικό και ενήλικο κοινό. Προσωπική...

    62 – Πόσο καλά γνωρίζεις την ελληνική γλώσσα;

    62 - Πόσο καλά γνωρίζεις την ελληνική γλώσσα; Υπάρχουν λέξεις που τις συναντάμε σε βιβλία που διαβάζουμε. Γνωρίζουμε όμως τη σημασία τους; Πόσες σωστές απαντήσεις...

    Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου – Μαρία Αλεξοπούλου

    Η θλίψη που φωλιάζει μέσα μου είναι ένα βαθιά συναισθηματικό βιβλίο. Είκοσι σπονδυλωτά διηγήματα-ύμνοι στην αδερφική αγάπη, στην οικογενειακή γαλήνη, στη φιλία και στην...

    Καλά Χριστούγεννα, κύριε Ντίκενς! (απόσπασμα) – Ελένη Κατσαμά

    Καλά Χριστούγεννα, κύριε Ντίκενς! (απόσπασμα) - Ελένη Κατσαμά Γνωρίζουμε τα παιδικά χρόνια του μεγάλου συγγραφέα Τσαρλς Ντίκενς, τον χαρακτήρα και τις συνήθειές του, τα γεγονότα...

    Οι Σκιές (απόσπασμα) – Alex North

    Οι Σκιές (απόσπασμα) - Alex North Πολ, Τζέιμς, Τσάρλι. Τρεις φίλοι. Ο ένας θύτης, ο άλλος θύμα, ο τρίτος έμεινε πίσω να μαζέψει τα κομμάτια...Πριν...