Πέμπτη, Αύγουστος 22, 2019
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη με τη Χαριτίνη Κυριάκου

    Συνέντευξη με τη Χαριτίνη Κυριάκου

    -

    Συνέντευξη με τη Χαριτίνη Κυριάκου

    Ρωτάει ο Χρίστος Τσιαήλης

    Για το σημερινό μας αφιέρωμα διάλεξα μια πολυδιάστατη καλλιτεχνική προσωπικότητα, τη ζωγράφο-ποιήτρια-μουσικό Χαριτίνη Κυριάκου από το νησί της Κύπρου. Ας τη γνωρίσουμε καλύτερα.

    Συνέντευξη

    Αγαπητή μου Χαριτίνη, να σου πω πριν αρχίσουμε ότι είναι τιμή μου που μου παραχωρείς τη συνέντευξη αυτή, καθώς γνωρίζω πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος σου, αφού ασχολείσαι με τρεις βασικές μορφές της τέχνης, τη μουσική, τη ζωγραφική και τη γραφή. Η πρώτη μου ερώτηση θα είναι, επομένως, τριπλή: αγαπημένος ζωγράφος, αγαπημένος μουσικός και αγαπημένος ποιητής.

    Χ.Κ.: Δική μου τιμή αγαπητέ. Ζωγράφους θα σου πω πιο πολλούς από έναν για να μην δυσκολευτώ: Γιάννης Τσαρούχης, Egon Schiele,  Kenne Gregoire, Vincent van Gogh, Friedensreich Hundertwasser και αγαπώ την εικονογράφο Ana Juan.  Μουσικούς: Χατζηδάκης, Μάνος Λοίζος, Λένα Πλάτωνος.  Ποιητές: Ελύτης πιο πολύ, μα και Καββαδίας, Ρίτσος, Σεφέρης, Έμιλι  Ντίκινσον, Τζόις Μανσούρ, Ναζίμ Χικμέτ.

    Ποια ήταν η πρώτη από τις τρεις τέχνες με τις οποίες ασχολήθηκες;

    Χ.Κ.: Η ζωγραφική.

    Τους πίνακές σου, τα τραγούδια και τα ποιήματά σου απέπνεαν -ήδη από τις πρώτες σου εκθέσεις και εκδόσεις- έναν έντονο ερωτισμό, κυρίως ομοερωτικό. Πώς θα μπορούσες να αναλύσεις την επιλογή σου αυτή, το ότι επικρατεί το στοιχείο αυτό άλλων θεματικών, όπως πχ. η κοινωνικοπολιτική ζωή, η φύση ή η φιλοσοφική σκέψη.

    Χ.Κ.: Ναι, έχω γράψει πιο πολύ ερωτικά κομμάτια. Με την κοινωνικοπολιτική, αν και το προσπάθησα, δεν κατάφερα να βουτήξω στα νερά της. Η φύση, από την άλλη, είναι ένα κομμάτι μου, η θάλασσα, τα δέντρα, τα ζώα είναι έρωτας που ζω καθημερινά, έχω γράψει τραγούδια για τη φύση και το σκύλο μου, και στη ζωγραφική το ίδιο, δέντρα πουλιά, μα ναι, έγραψα πιο πολλά για ανθρώπινους έρωτες γιατί εκεί ένιωσα την ανάγκη να γράψω γιατί ήμουν λυπημένη στα περισσότερα, μέσα στη φύση είμαι πλήρης, μα έγραψα κομμάτια για τη φύση ίσως όχι αρκετά.  Η φιλοσοφική μου σκέψη είναι πιο προσωπική και είναι και κάτι που μέσα στα χρόνια είναι σαν σκέψεις που πετούν. Μια φιλοσοφική ιδέα που έχω και που αναπτύσσω, είτε για έρωτα, είτε για σχέσεις των ανθρώπων, για τη μοναχικότητα, τον θάνατο, τις τέχνες… Όλα αυτά… έρχεται κάποια στιγμή που τα αναιρώ με μια νέα ιδέα βασισμένη πάνω στην παλιά μα που ποτέ δεν ισχύει στο έπακρον. Μα παρ’ όλα αυτά και αυτή έτυχε να την τοποθετήσω σε κάποια κομμάτια έτσι πιο κρυμμένα, όπως το «μετρέσα μου το δρόμο από μέσα μου κοιτώ, ποιος δεν βρήκε στην έπαρση του τρόμο» …είναι ερωτικό το τραγούδι μα έχει και μια φιλοσοφία, ή στο «είναι κάπου κάτι» ένα κομμάτι που παίζαμε συχνά τα τελευταία χρόνια που μιλά καθαρά για φύση και τη ζωή

    είναι κάπου κάτι …

    …στο σχήμα κάποιου ζώου 

       στης μάνας την πληγή

                                           ——

    Στη μυρωδιά της τέμπερας 
    στα πρόσωπα στο χώμα 
    σε όλα αυτά που δεν μας 
    αποκαλύφθηκαν ακόμα 
     
    Μπαίνει από το στήθος μας 
    προσέχει τα παιδιά μας 
    είναι μικρή κι ασήμαντη 
    η τόση μοναξιά μας”

    Αλλά και τον θάνατο στο τραγούδι «της κηδείας το βαλς» που υπάρχει στο youtube και το έγραψα για την κηδεία μου…

    Συνέντευξη με τη Χαριτίνη Κυριάκου 

    Συνέντευξη με τη Χαριτίνη Κυριάκου 

    Ποια από τις τρεις τέχνες απασχολεί περισσότερο τον ενεργό δημιουργικό σου χρόνο; Και ποια τον νοητικό, δηλαδή να σκέφτεσαι ένα έργο για εύλογο χρονικό διάστημα πριν αρχίσεις να το εκπονείς;

    Χ.Κ.: Στον ενεργό μου χρόνο και μέσα στη ζωή μου είναι η μουσική, οι ήχοι γύρω μου γενικά. Μέσα στο αμάξι, καθώς περπατώ, όταν ζωγραφίζω, μαγειρεύω, κάνω έρωτα… είναι πάντα εκεί παρούσα από πολύ μικρή ηλικία.

    Νοητικά είναι πιο πολύ η ζωγραφική, σκέφτομαι το έργο και έρχονται εικόνες χρώματα στο μυαλό μου έντονα και σχεδόν βασανιστικά, προτού αρχίσω έναν πίνακα. Μια βδομάδα έως και έναν μήνα προτού πάρω την απόφαση να τον φτιάξω. Κάνω προσχέδια ή και στήνω φωτογράφηση, αφού δεν έχω ζωντανό μοντέλο, για να έχω τις σωστές σκιές που μετά θα μου επιτρέψουν να ξεφύγω με δικές μου πινελιές. 

    Έχεις προσπαθήσει να παντρέψεις με κάποιο τρόπο τις δύο ή και τις τρεις τέχνες; Ή θεωρείς αντίθετα ότι μια μουσική παράσταση είναι αυτό που είναι, όπως ένας πίνακας και ένα βιβλίο ποίησης είναι ανεξάρτητες οντότητες. Θα μπορούσαν να συνομιλήσουν μεταξύ τους δύο έργα σου, εννοώντας πάντα θεματικά και νοηματικά;

    Χ.Κ.: Δεν έχω προσπαθήσει να τις παντρέψω.  Η ζωγραφική είναι η γυναίκα μου και η μουσική η ερωμένη… η ποίηση είναι φίλη μου. Τις συνδέει η αγάπη μου, η αφοσίωση μου σε αυτές, το πάθος μου να όταν τις κάνω δικές μου μέσα από τα χέρια μου, η ενέργεια των χεριών που έρχεται από πάνω. Αν συνομιλήσουν μπορεί να υπάρξει σύγκρουση-ανταγωνισμός και αυτό δεν το κάνω, όχι σκόπιμα,  δεν το σκέφτηκα ποτέ μου. Είμαι αφοσιωμένη στην κάθε μια ξεχωριστά και είμαι ολόδική της, πάνω της σώμα και πνεύμα, δεν σκέφτομαι καμιά άλλη… ο χρόνος χάνεται.

    (Η μουσική όμως παρόλα αυτά είναι πάντα παρούσα όταν ζωγραφίζω, μα όχι η δική μου, κυρίως η τζαζ)

    Ο χώρος στον οποίο δημιουργείς σου παρέχει απομόνωση; Γενικά σου αρέσει να απομονώνεσαι από όλα και όλους, κατά περιόδους, όταν αφοσιώνεσαι σε μια νέα δημιουργία, ή είσαι πιο εξωστρεφές και κοινωνικό άτομο, εννοώντας την ίδια μέρα να δεις ένα σωρό κόσμο και μετά μόνη σου να αφοσιωθείς στις δημιουργίες σου;

    Χ.Κ.: Έχω και τα δύο σαν χαρακτήρας. Συνήθως όταν ζωγραφίζω μέρες, μα που αυτό μπορεί να ξεκινήσει πολύ πρωί κατά τις 6 που ξημερώνει και να τελειώσω μεσάνυκτα με ελάχιστο φαγητό και πολλά τσάγια-καφέδες – απομόνωση… το βράδυ που τελειώνω και νιώθω σωματικά κουρασμένη (συνήθως στέκομαι μπροστά στο τριπόδι) και έχω περάσει από τρανς-νιρβάνα-έκσταση και πολλές είναι οι φορές που απλά ακόμα και με τις μπογιές πάνω στα ρούχα βρίσκομαι σε λίγα λεπτά πάνω στο σκαμπό ενός μπαρ να πίνω κονιάκ ή ακόμα και να χορεύω μέχρι να κλείσει το μπαρ από την υπερένταση και την χαρά μου και να τους αγκαλιάζω όλους.

    Στους πίνακές σου, έχω προσέξει εκτός από το στοιχείο του ερωτισμού, και μια εμφανή απομόνωση του ατόμου, ίσως και σε κάποιες φάσεις απόγνωση. Τι θέλεις να εκφράσεις για τον σημερινό άνθρωπο και τη συμπεριφορά της κοινωνίας σε άτομα που τα θεωρεί η ίδια outcasts;

    Χ.Κ.: Χα! Η απομόνωση διαρκεί  και την ζητάω, η απόγνωση έρχεται και φεύγει ευτυχώς, συνήθως είμαι απεγνωσμένη τις περιόδους που δεν ειμαι απομονωμένη, άρα έχει καιρό να βρεθώ με τη Χαριτίνη. Είναι φάσεις κατά διαστήματα. Δεν έχω να δηλώσω κάτι όταν ζωγραφίζω τη μοναξιά μου.  Βγαίνει από μέσα μου, από την εσωτερικότητά μου. Θα ‘θελα να πω σε άτομα που νιώθουν outcast μα και σε άτομα καλλιτεχνικά που ψάχνουν την πηγή, να ακούν τον ενθουσιασμό τους, την καρδιά τους, να μένουν μόνοι για να βρουν την μοναχικότητά τους, την ελευθερία τους, να εκφράζονται χωρίς να πολυσκέφτονται.

    Και βάζω ένα ποίημά μου σαν επίλογο στην απάντηση αυτή: «αν δεν ζωγραφίσω τη μοναξιά μου σε τίνος χρώμα να χωθώ;”

    Ξέρω ότι αγαπάς πολύ την ελληνική γλώσσα, συγνώμη για το «αγγλικό» μου πιο πάνω, εξήγησέ μου γιατί σε συνεντεύξεις σου αναφέρεις ότι σου αρέσει να ακούς ανθρώπους να χρησιμοποιούν την ντοπιολαλιά τους. Πιστεύεις ότι η ακομπλεξάριστη χρήση της γλώσσας δείχνει γενικότερα έναν άνθρωπο ειλικρινή; Ή μήπως το αναγάγεις σε ένα πιο φιλολογικό επίπεδο, δηλαδή να θεωρείς ότι είμαστε υπεύθυνοι για την επιβίωση της μητρικής μας γλώσσας;

    Χ.Κ.: Αγαπώ τα ελληνικά, ναι, τα λατρεύω. Ναι, μ’ αρέσει να ακούω ανθρώπους να μιλούν τη γλώσσα που τους εκφράζει. Και ναι, νομίζω είμαστε υπεύθυνοι για την επιβίωση της γλώσσας μας, κυρίως η νέα γενιά. Μα πρέπει να αγαπάς κάτι για να το μιλάς  και να μπεις μέσα του, δεν είναι με το ζόρι. Η νέα γενιά έμαθε αλλιώς, μα είναι μέρος της εξέλιξης.

    Τα ποιήματά σου είναι καθαρά ερωτικά, χωρίς φραγμούς και αυτολογοκρισία. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για έναν καλλιτέχνη. Θεωρείς ότι μια κλειστή κοινωνία όπως της Κύπρου είναι έτοιμη να δεχτεί κι άλλους καλλιτέχνες που εκφράζονται όμορφα και ελεύθερα σαν εσένα; Και με αυτή την αποδοχή, πιστεύεις ότι μπορούν να ανοιχτούν νέοι δρόμοι προς την αποδοχή της διαφορετικότητας παντός είδους;

    Συνέντευξη με τη Χαριτίνη ΚυριάκουΧ.Κ.: Η Κύπρος είναι κλειστή, είδα και τι έγινε με το «Κοκ», ένα θεατρικό που επειδή φιλιούνταν δυο άντρες δεν το επέτρεψαν σε ένα χωριό μα στην πρωτεύουσα ήταν εντάξει! Χα χα, ο ρατσισμός και η ομοφοβία  πάντα υπήρχε και θα υπάρχει, όχι μόνο στο νησί, όπως θα υπάρχει και η ανάγκη για έκφραση από άτομα καλλιτεχνικά. Πιστεύω όμως ότι ναι, είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα από ότι ήταν όταν ήμουν εγώ έφηβη, το μπούλινγκ είναι σε λιγότερο βαθμό χωρίς να βάζω και το χέρι στη φωτιά, μα πλέον δεν σε δακτυλοδείχνουν αν είσαι άντρας και ντύνεσαι γυναίκα ή είσαι γυναίκα ντυμένη σαν άντρας.  Έχουμε μπει στην Ευρώπη, ήρθε το ίντερνετ, τα γκέι άτομα έχουν πια δικαιώματα και όλα αυτά είναι προς το καλύτερο.

    Με ένα άλμπουμ, ποιητικές συλλογές και εκθέσεις ζωγραφικής έχεις δώσει δυναμικά το ίχνος σου στον καλλιτεχνικό κόσμο της Κύπρου. Ποια τα επόμενά σου σχέδια, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα;

    Χ.Κ.: Τα σχέδιά μου, χμμ, δεν ξέρω. Έχω σκοπό να αφοσιωθώ στη ζωγραφική μου, μα πεθύμησα και την μπάντα μου, όχι τόσο τις ατέλειωτες πρόβες, χα χα, πιο πολύ τα λάιβ μας σε μικρά όμορφα καφενεία, όπως το Πρόζακ, με κόσμο γύρω μας.  Και θα ‘θελα και ένα τρίτο βιβλίο σε κάποια φάση…

    Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω πολύ για τη συνέντευξη αυτή.

    Χ.Κ.: Εγώ!

    Συνέντευξη με τη Χαριτίνη Κυριάκου 

    Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα

    Avatar
    Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών
    Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αγαπάμε τις λέξεις σε όποια τους μορφή κι αν τυπώνονται: άρθρα, ειδήσεις, λογοτεχνία, ποίηση και δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο. Σας ενημερώνουμε για δραστηριότητες παλιές και καινούριες. Ελάτε μαζί μας να παίξουμε με τα λόγια που γράφονται!
    Προηγούμενο άρθροΚορίτσι στον πάγο – Robert Bryndza
    Επόμενο άρθροThe Last Bookstore – L.A.

    Απάντηση