Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου, 2020
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη με τον Γιώργο Γιώτη

    Συνέντευξη με τον Γιώργο Γιώτη

    -

    Συνέντευξη με τον Γιώργο Γιώτη

    Ρωτάει η Βίκυ Ζηλιασκοπούλου

    Σήμερα στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών θα γνωρίσουμε τον κ. Γιώργο Γιώτη, συγγραφέα του βιβλίου «3 στο κόκκινο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΣΔ.

    Συνέντευξη

    Καλησπέρα κ. Γιώτη, ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που μας διαθέτετε. Το βιβλίο σας «3 στο κόκκινο» είναι το πρώτο σας μυθιστόρημα που εκδίδεται. Πώς νιώσατε όταν το κρατήσατε για πρώτη φορά τυπωμένο στα χέρια σας;

    Γ.Γ.: Η ιστορία του Μάρκου Πολίτη που γυρνούσε στο μυαλό μου για μήνες βρισκόταν επιτέλους μπροστά μου σελιδοποιημένη και με ένα εξώφυλλο πολύ ταιριαστό με την υπόθεση του βιβλίου. Ήταν πολύ δυνατό το συναίσθημα. Ένιωσα απερίγραπτη χαρά αλλά και ευγνωμοσύνη σε όσους πίστεψαν αυτό το βιβλίο και βοήθησαν ο καθένας με τον τρόπο του να εκδοθεί. Το ίδιο όμορφα όμως ένιωσα, όταν έβαλα την τελευταία τελεία του μυθιστορήματος στις 31 Δεκεμβρίου 2017, τέσσερις ώρες πριν αλλάξει ο χρόνος.

    Πώς γεννήθηκε στο μυαλό σας η βασική ιδέα για το μυθιστόρημα; Σας πήρε καιρό να συνειδητοποιήσετε ότι θέλετε και μπορείτε να αναπτύξετε την ιδέα σας με τη μορφή μυθιστορήματος;

    Γ.Γ.: Έγραψα το πρώτο κεφάλαιο για έναν καθηγητή που έφτασε στη Σύρο με την οικογένειά του. Τα υπόλοιπα ήρθαν σχεδόν μόνα τους. Πριν ολοκληρωθεί το κεφάλαιο, άρχισαν οι ανατροπές. Και όσο συνέχιζα να γράφω, αυτές πλήθαιναν. Δεν ξεκίνησα με σκοπό να φτιάξω ένα μυθιστόρημα. Οι ήρωες ζούσαν μέσα στο χαρτί και προσπαθούσαν να αντιδράσουν στις ιδέες μου. Υπήρχαν κάποια μυστικά που σιγά – σιγά αποκαλύπτονταν. Κάποια από αυτά τρόμαξαν κι εμένα.

    Βάζετε τον βασικό πρωταγωνιστή σας να υποφέρει από μετατραυματικό σύνδρομο και να βιώνει παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις. Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα αυτής της πάθησης με τρόμαξε πολύ. Ήταν κάποιος τρόπος για εσάς να ξορκίσετε κάποιον παρόμοιο φόβο σας ή υπήρξε άλλη αιτία που χρησιμοποιήσατε αυτήν την ασθένεια;

    Γ.Γ.: Εγώ έφτιαξα το πλαίσιο. Ένα παρελθόν που επιστρέφει ως δυσάρεστες και τραυματικές αναμνήσεις, ένα προβληματικό παρόν με μια καθημε-ρινότητα ζόρικη και… όλα αυτά σε ένα όμορφο νησί, την αρχοντική Σύρο. Αυτά τα στοιχεία δημιούργησαν έναν πολυσύνθετο και πολύ ευάλωτο ήρωα. Στο δεύτερο μέρος πέρασα στη θέση του θεατή. Παρακολουθούσα και κατέγραφα. Τα πράγματα εξελίσσονταν μόνα τους.

    Οι ιδιαίτερες καταστάσεις που βίωσε στο παρελθόν και βιώνει στο νησί ο ήρωας συνεχίζουν το παιχνίδι που ξεκινάει από την πρώτη σελίδα του βιβλίου. Οι καταστάσεις αυτές κλείνουν το μάτι στον αναγνώστη και κάνουν όλο και πιο δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημα “πού σταματά η φαντασία και πού ξεκινά η πραγματικότητα”.

    Συνέντευξη με τον Γιώργο Γιώτη

    Στην περιγραφή των παραισθήσεων διακρίνω έντονα στοιχεία από θρίλερ, και μάλιστα οι σκηνές είναι πολύ κινηματογραφικές. Ήταν σκοπός σας από την αρχή να βάλετε κάποιες σκοτεινές-τρομαχτικές σκηνές ή προέκυψε;

    Γ.Γ.: Ήθελα να φτιάξω ένα άλυτο μυστήριο με ομιχλώδεις και θολές εικόνες, όλα αυτά  όμως να συμβαίνουν μακριά από τις μόνιμα συννεφιασμένες πόλεις του Βορρά που έχουμε συνηθίσει στα βιβλία του Τζο Νέσμπο, του Ίαν Ράνκιν ή της Καμίλα Λέκμπεργ.  Αν όλο το σκηνικό θυμίζει παράδεισο, αλλά ο εσωτερικός κόσμος του κεντρικού ήρωα είναι η ίδια η κόλαση, τότε έχουμε έτοιμη μπροστά μας μια πρόκληση για αυτούς που τους αρέσουν τα αστυνομικά ψυχολογικά θρίλερ. Δεν ήταν αυτοσκοπός τα έντονα στοιχεία θρίλερ, αλλά μάλλον, όπως εξελίχθηκε η υπόθεση, δε γινόταν αλλιώς.

    Υπάρχει συγκεκριμένος λόγος που επιλέξατε το κόκκινο φορντ να παίξει ρόλο στο βιβλίο σας;

    Γ.Γ.: Κόκκινο ήταν το καταραμένο αυτοκίνητο στην ταινία Κριστίν του Κάρπεντερ, που ήταν βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ. Η μάρκα εκεί ήταν Πλύμουθ. Ήθελα κάτι κοινό και πιο σύγχρονο. Άλλωστε μια κόκκινη Πλύμουθ δύσκολα θα χωρούσε στα στενά της Ερμούπολης, όπου εκτυλίσσεται η υπόθεση του βιβλίου μου. Υποψιάζομαι πως ούτε μια πράσινη Πλύμουθ θα τα κατάφερνε. Δεν παίρνω κι όρκο. Κράτησα λοιπόν από την αγαπημένη μου ταινία μόνο το χρώμα. Γιατί Φορντ;

    Φορντ είναι η μάρκα στο τραγούδι του Μάνου Χατζηδάκι.

    «Μια μαύρη Ford μοντέλο του 23

    φτάνει λαμπρή στη μικρή μας τη πλατεία»

    Έκανα ένα συνδυασμό που βγάζει τρόμο με δόσεις χιούμορ και ένα love story. Δεν πατάει στην πραγματικότητα η συγκεκριμένη επιλογή.

    Χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, θέλω λίγο να μείνουμε στην ιστορία που αναφέρεστε στον Ιάκωβο. Η περιγραφή των καταστάσεων είναι βασισμένες στην επαγγελματική σας εμπειρία; Παρουσιάζονται συχνά προβλήματα τέτοιου είδους στα σχολεία στις μέρες μας;

    Γ.Γ.: Οι καταστάσεις που περιγράφω για το σχολείο της Ποσειδωνίας βασίζονται σε πραγματικές εμπειρίες δικές μου αλλά και συναδέλφων σε σχολεία της Ελλάδας. Φυσικά δε μεταφέρονται 100% αυτούσιες. Όταν ένα παιδί εμφανίζει πρόβλημα συμπεριφοράς, οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να δείξουν υπομονή και σταθερότητα. Θα πρέπει να βρουν τον τρόπο να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του παιδιού αλλά και να του βάλουν όρια. Να μην είναι ούτε υπερπροστατευτικοί ούτε αυστηροί. Σταθεροί. Και να συνεργάζονται μεταξύ τους. Βέβαια, υπάρχουν και περιστατικά που το πρόβλημα είναι πιο έντονο και η αντιμετώπιση πιο δύσκολη με απαραίτητη την παρέμβαση ειδικών παιδαγωγών και ψυχολόγων.

    Με ρωτάτε αν παρουσιάζονται συχνά προβλήματα τέτοιου είδους στα σχολεία. Οι λέξεις “συχνά” ή “σπάνια” είναι σχετικές. Υπάρχουν στη βιβλιογραφία αποτελέσματα ερευνών που δείχνουν πόσο συχνά ή πόσο σπάνια είναι τα προβλήματα συμπεριφοράς και οι συναισθηματικές δυσκολίες των παιδιών στα σχολεία. Αν στα περιστατικά προβληματικής συμπεριφοράς αναζητήσουμε τις αιτίες της, θα ανακαλύψουμε γιατί αυτά αυξάνονται και αντιμετωπίζονται όλο και πιο δύσκολα. Υπερκινητικότητα και συναισθηματικές διαταραχές. Διαταραγμένο και χαοτικό οικογενειακό περιβάλλον. Απρόσωπο και μη ευέλικτο σχολικό περιβάλλον.

    Κι όταν μάλιστα γονείς κι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα με λάθος τρόπο, μοιάζουν ως φυσικά επακόλουθα η σχολική αποτυχία και η περιθωριοποίηση του μαθητή.

    Συνέντευξη με τον Γιώργο Γιώτη

    Ως εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και με βάση την εμπειρία σας, τα παιδιά διαβάζουν λογοτεχνία σήμερα; Πιστεύετε ότι η ανάγνωση βοηθάει στην εξέλιξή τους;

    Γ.Γ.: Τα παιδιά σήμερα διαβάζουν λογοτεχνία, επειδή η σχέση τόσο της οικογένειας όσο και του σχολείου με το βιβλίο έχει θετικό πρόσημο, αλλά σίγουρα τα πράγματα σε αυτόν τον τομέα μπορούν και πρέπει να εξελιχθούν καλύτερα. Θα πρέπει όμως εμείς οι μεγάλοι να κάνουμε περισσότερες τις ευκαιρίες των παιδιών για ανάγνωση, να λάβουμε σοβαρά υπόψη πως τα ενδιαφέροντα διαφέρουν από παιδί σε παιδί και να συνδέσουμε τη φιλαναγνωσία με την περιέργεια και την ευχαρίστηση.

    Η αγάπη για το διάβασμα θα πρέπει να είναι ο σκοπός της εκπαίδευσης;

    Γ.Γ.: Ανάμεσα στους πρωταρχικούς σκοπούς της εκπαίδευσης είναι η δημιουργία ενός αισθήματος αγάπης κι ενδιαφέροντος για τη γνώση. Αυτό που προσπαθούμε οι εκπαιδευτικοί είναι να ενημερωθούν οι μαθητές μας όχι μόνο για τη λογοτεχνία αλλά και για τις εικαστικές τέχνες, τη μουσική, τους χορούς, αλλά και κάθε άλλη πτυχή της ανθρώπινης πολιτιστικής δημιουργίας. Μία θετικά προσδιορισμένη σχέση του παιδιού με το βιβλίο σίγουρα ανοίγει τις πόρτες του μαγικού κόσμου της τέχνης και του πολιτισμού, αναπτύσσει την κριτική και δημιουργική σκέψη του παιδιού κι εμπλουτίζει την αισθητική του καλλιέργεια. Η φιλαναγνωσία όμως δεν αποτελεί μια έμφυτη ιδιότητα. Η σχολική τάξη ως σύνολο αναγνωστών με διαφορετική συνήθως κουλτούρα μπορεί να λειτουργήσει ως το ιδανικό περιβάλλον για να αποκτήσουν οι μαθητές μια οικεία σχέση με τη λογοτεχνία και να αλληλεπιδρούν με άλλους αναγνώστες μιλώντας για βιβλία.

    Εσείς ως παιδί διαβάζατε πολλά βιβλία; Ως ενήλικας; Υπάρχει κάποιο είδος λογοτεχνίας που να μπορείτε να πείτε ότι είναι το αγαπημένο σας;

    Γ.Γ.: Η φιλαναγνωσία είναι μια αγαπημένη συνήθεια που απέκτησα ως παιδί και συνεχίζω  ως ενήλικας. Αγαπημένα είδη λογοτεχνίας είναι το αστυνομικό θρίλερ και το ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά διαβάζω τα πάντα.

    Μπορείτε να μας προτείνετε ένα βιβλίο που αγαπήσατε στα παιδικά ή εφηβικά σας χρόνια και ένα βιβλίο που σας δημιούργησε έντονα συναισθήματα στην ενήλικη ζωή σας;

    Γ.Γ.: Στα παιδικά μου χρόνια:

    Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα” του Μενέλαου Λουντέμη.

    Στα εφηβικά μου χρόνια:  “Το λάθος” του Αντώνη Σαμαράκη.

    Στην ενήλικη ζωή μου: “Οι μαγεμένοι” του Βίτολντ Γκομπρόβιτς.

    Κλείνοντας και αφού σας ευχαριστήσω για την ειλικρίνειά σας, θα θέλατε να ευχηθείτε κάτι στους αναγνώστες μας;

    Γ.Γ.: Εύχομαι πολλά κι ονειρεμένα ταξίδια μέσα από τις σελίδες των αγαπημένων βιβλίων τους. Επίσης θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τον χρόνο που μου διαθέσατε και να σας ευχηθώ καλή και δημιουργική συνέχεια.

    Συνέντευξη με τον Γιώργο Γιώτη

    Επεξεργασία εικόνας: Xαρά Δελλή

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here