Ρωτάει ο Δημήτρης Μπονόβας

Με την ποιητική του συλλογή Bing Bang, ο Νίκος Λούβρος τολμά μια διαδρομή από τη παιδική ηλικία στην ενηλικίωση. Ένα ταξίδι μέσα στη ψυχή και τις σκέψεις του ποιητή, ο οποίος βλέπει τη παιδική του αθωότητα να εξανεμίζεται και τη θέση της να παίρνει το είδωλο ενός ξένου εαυτού, μακριά από το ξέγνοιαστο παρελθόν του.

Όντας εκπαιδευτικός, ο Νίκος Λούβρος ξέρει πολύ καλά να χειρίζεται τη γλώσσα και να μεταφέρει τα νοήματα που θέλει, δίχως να κουράζει τον αναγνώστη του.

Αρκετά όμως είπα. Ας αφήσω τον ίδιο να πει τα υπόλοιπα και να μας συστηθεί μέσα από τις απαντήσεις του.

Συνέντευξη

Τι είναι εκείνο που σε ωθεί να γράφεις;

Ν.Λ.: Ίσως είναι αυτό το μικρό παιδί που προανέφερες. Κόντρα στον άνεμο, επιμένει να ξαναφτιάχνει τον κόσμο. Έναν κόσμο από ποιήματα, τα οποία, σαν τις παιδικές μας κρυψώνες, φυγαδεύουν σε μιαν άλλη, μαγική διάσταση. Στην πηγή της όντως ζωής. Εξ’ άλλου αυτό δεν κάνουν τα παιδιά; Μ’ ένα ξυλαράκι γράφουν στο χώμα. Το γεύονται το χώμα. Έτσι απλά, γεύονται την αιωνιότητα.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για εσένα να καταφέρεις να “εκφράσεις” τη σκέψη σου πάνω σε ένα χαρτί;

Ν.Λ.: Θεωρώ πως η γραφή αναγεννιέται μέσα στον κόπο που της αφιερώνει κανείς. Η δική μου δυσκολία να εκφραστώ, απαλύνεται απ’ την πίστη σ’ αυτό που θέλω να εκφράσω. Σ’ ένα ποίημα με τίτλο «Ευθανασία», γράφω πως η λέξη ζώνεται μελάνι και κάνει επιθέσεις αυτοκτονίας. Ακόμα κι αν θεωρήσουμε πως δεν είναι και τόσο δύσκολο ν’ αποτυπώσει κανείς τη σκέψη του πάνω σ’ ένα χαρτί, είναι σίγουρα δύσκολο να δημιουργήσει ένα προσωπικό «μπαρούτι», τέτοιο, που να προκαλεί εκρήξεις έξω απ’ το χαρτί. Ν’ αποπροσανατολίζει κατεστημένες πυξίδες. Επιπλέον, απαιτείται και μια γενναία δόση θαύματος, προσωπικού και θεϊκού.

Ποιες οι επιρροές σου;

Ν.Λ.: Ένας οινοποιός νομίζω θα το περιέγραφε ως εξής: Ένα σολωμικής προέλευσης ελυτικό φως, αποσταγμένο με καβαφική μεζούρα στο κύπελλο της ορθόδοξης πατερικής γραμματείας. Μεθυστικό.

Στη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή, κατα τη γνώμη μου –διόρθωσέ με αν κάνω λάθος– κυρίαρχο ρόλο έχει το συναίσθημα. Συνήθως όμως, ποια θεματολογία ακολουθείς και γιατί; Συναίσθημα ή λογική;

Ν.Λ.: Αν συμφωνήσουμε με την άποψη που θέλει συναίσθημα και λογική δύο αντικρουόμενες έννοιες, τότε αυτό είναι το συμπέρασμα που εκ πρώτης όψεως εξάγεται. Γενικά, θέλω και προσπαθώ να κινούμαι στο μεταίχμιο της διάσπασης αυτών των δύο άκρων, του συναισθήματος δηλαδή και της λογικής. Υπάρχει μία κατάσταση, όλοι μας την έχουμε βιώσει πιστεύω, που λέγεται καρδιακή προσευχή. Τότε ο νους ενώνεται με την καρδιά και ολόκληρο το Είναι ενοποιείται στον πιο ιερό του σκοπό. Κάπως έτσι πιστεύω πρέπει να συμβαίνει και με την ποίηση. Να γεννιέται σαν καρδιακή προσευχή και ταυτόχρονα να ικανοποιεί το αίτημά της.

Ανέφερε τρεις χαρακτηρισμούς για τον εαυτό σου για τους οποίους είσαι υπερήφανος και τρεις για τους οποίους όχι.

Ν.Λ.: Θα αντικαθιστούσα τη λέξη υπερήφανος με τη λέξη πιστός και θα έλεγα ότι απολαμβάνω την πίστη μου στο Θεό, στον έρωτα και στην ποίηση. Δεν είμαι υπερήφανος για όσα κατά καιρούς μπορεί πρόσκαιρα να με απομακρύνουν από αυτά, και είναι σίγουρα περισσότερα από τρία…

Ο χειρότερος εφιάλτης που φοβάσαι για την καριέρα σου και το ομορφότερο όνειρο που έχει πραγματοποιηθεί ή προσδοκάς για το μέλλον;

Ν.Λ.: Ο χειρότερος εφιάλτης μου είναι να χαθεί το μικρό παιδί που λέγαμε στην αρχή. Το ομορφότερο -μέχρι τώρα- όνειρο είναι κι αυτό μικρό παιδί. Το πρώτο μου βιβλίο. Είναι τελικά σημείο αναφοράς η παιδικότητα, ευθύνεται μάλλον γι’ αυτό και ο χώρος της εκπαίδευσης στον οποίο εργάζομαι.

Νίκος ΛούβροςΠιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης, στην Ελλάδα του 2018, μπορεί να βιοπορίζεται από την τέχνη του;

Ν.Λ.: Πιστεύω πως η τέχνη του μπορεί πλουσιοπάροχα να βιοπορίζεται από μια Ελλάδα σαν τη σημερινή. Ο ίδιος, πολύ αμφιβάλλω.

Αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι – στον τομέα της λογοτεχνίας – τι θα ήταν αυτό;

Ν.Λ.: Θα μεταμόρφωνα τους λογοτέχνες σε εκδότες και τους εκδότες σε λογοτέχνες. Και τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων (που δεν διαβάζουν) θα τους έκανα βιβλία! Εντάξει, για μια μέρα μόνο…

Όλο και νέοι επίδοξοι καλλιτέχνες εμφανίζονται στον ορίζοντα. Αν έπρεπε να τους δώσεις μια συμβουλή, ποια θα ήταν;

Ν.Λ.: Επειδή κι εγώ ανήκω κι ευελπιστώ πάντοτε να ανήκω στην κατηγορία του νέου επίδοξου καλλιτέχνη, θα μοιραστώ απλά τη δική μου εμπειρία. Να έχουν πίστη στην αλήθεια τους κι αν είναι προορισμένη κι ένα ελάχιστο άστρο να αναστήσει, θα βρει το δρόμο της. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει αυτό. Και το κυριότερο που θα έλεγα σε κάποιον; Ζήσε!

Τι να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;

Ν.Λ.: Έναν καθρέφτη. Τα μικρά παιδιά, για να γυρίσω εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε, απλώνουν το χέρι και λένε «καθρεφτάκι». Έναν ποιητικό καθρέφτη λοιπόν, ο οποίος εύχομαι να καθρεφτίζει τον ομορφότερο και πιο αληθινό μας εαυτό…

Νίκο, σε ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο που μας διέθεσες και σου ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στο έργο σου!!!

Επεξεργασία εικόνας: Νεκταρία Γ. Πουλτσίδη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here