Σάββατο, 16 Ιανουαρίου, 2021
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη - Νάσος Κουργιόζος

    Συνέντευξη – Νάσος Κουργιόζος

    -

    Συνέντευξη – Νάσος Κουργιόζος

    Ρωτάει η Χαρά Δελλή

    Ρέκτης μυθοπλαστικών ιδεών απ’ την προσχολική ηλικία, μύστης στην ιεραποστολή της Λογοτεχνίας απ’ το 2010. Με μεγάλη χαρά θα μοιραστώ μαζί σας όσα μου εξομολογήθηκε ο συγγραφέας Νάσος Κουργιόζος για το βιβλίο του Το δάκρυ της Αφροδίτης, μια νέα κυκλοφορία των Εκδόσεων Πηγή.

    Συνέντευξη

    Καλησπέρα σας κι ευχαριστούμε για τη σημερινή σας παρουσία κοντά μας. Πείτε μας δύο λόγια για σας. Τι σας συναρπάζει; Τι σας φοβίζει; Με τι επιλέγετε ν’ ασχοληθείτε όταν έχετε χρόνο;

    Συνέντευξη – Νάσος Κουργιόζος

    Ν.Κ.: Καλησπέρα. Ευχαριστώ κι εγώ από μεριάς μου για την παρούσα συνέντευξη. Για τον εαυτό μου, σίγουρα είναι δύσκολο να πω δύο λόγια – αυτός άλλωστε είναι κι ένας από τους λόγους που γράφω. Για να επανασυστηθώ αλλά κι επανασυσταθώ, καθώς η συγκομιδή νέων εμπειριών συνεχώς με επαναπροσδιορίζει ως ύπαρξη κι αυτό είναι κάτι που με συναρπάζει σε όλη αυτή τη διαδικασία. Για να κάνω και τη σύζευξη, έβλεπα πριν λίγες μέρες, μέσα από ένα site, το μέγεθος του διαστήματος. Για την ακρίβεια έγραφε «The Size of Space» -όπου ‘space’ ίσον ‘διάστημα’, αλλά και ‘χώρος’- στον οποίο χώρο, ξεκινώντας να βλέπεις έναν αστροναύτη (ή αλλιώς το δικό σου μέγεθος) και σύροντας την οθόνη προς τα αριστερά, σου έδειχνε το αμέσως επόμενο κάθε φορά μέγεθος κάποιου σώματος σε σύγκριση με το προηγούμενο:

    Ένα διαστημόπλοιο, μετά έναν αστεροειδή, έναν πλανήτη, ένα αστέρι, μια μαύρη τρύπα, μια σουπερνόβα, έναν γαλαξία και πάει λέγοντας… Κάπου εκεί -έχοντας εκτός αυτού αποδομήσει και δεχθεί εδώ και καιρό τα δύο αναπόφευκτα της ανθρώπινης υπόστασης, που είναι η τρωτότητα και η θνητότητα- αντιλήφθηκα για άλλη μία φορά το πόσο ασήμαντοι είμαστε απέναντι στο Όλο, δηλαδή στον χώρο. Μέσα από αυτό το δέος επαναπροσδιορίζεις και την έννοια του φόβου και τους φόβους σου. Αυτό, εν τέλει, θα επιλέξω ως απάντηση στην ερώτησή σας σχετικά με το τι με φοβίζει: Η ασημαντότητα. Άλλωστε τον παγκόσμιο πόλεμο έχουν πάψει να τον αναφέρουν ακόμα και τα μοντέλα στους διαγωνισμούς ομορφιάς. Συνύφανση βέβαια με τον χώρο κάνει το άλλο διάνυσμα: Ο χρόνος. Τον οποίο χρόνο προσπαθώ να εκμεταλλεύομαι με επιπλέον συγγραφή που, όπως είπα, επιτυγχάνει την επανασύστασή μου, επιστρέφοντάς με στην ίδια αφετηρία ξανά και ξανά, όπως σε μία ατέρμονη φορά κυκλικής κίνησης μέσα σε μία σφαίρα…

    Πόσο εύκολο ήταν για σας να συνδυάσετε τον έρωτα με το μυστήριο και την περιπλάνηση, ιδιαίτερα σ’ ένα τόσο απαιτητικό βιβλίο, όσον αφορά τη χρονοβόρα έρευνα που είμαι σίγουρη πως προηγήθηκε της συγκεκριμένης έκδοσης; Πόσο ικανοποιημένος αισθάνεστε συνήθως αν διαβάσετε το κάθε βιβλίο σας, αφού κυκλοφορήσει; Κρίνετε αυστηρά, εντοπίζετε “λάθη” που θα μπορούσαν να έχουν αποδοθεί διαφορετικά; Μπαίνετε εύκολα στο πετσί του αναγνώστη, όταν πρόκειται για δικό σας κείμενο;
    Ν.Κ.: Τα τρία που αναφέρατε και είναι τα στοιχεία της ταυτότητας του βιβλίου, είναι συνυφασμένα με έναν αλληλοσυμπληρούμενο τρόπο:

    Ο έρωτας με την περιπλάνηση εμπεριέχει μυστήριο. Ο έρωτας και το μυστήριο, μαζί, είναι μια περιπλάνηση. Και το μυστήριο με την περιπλάνηση για μένα δεν είναι άλλο από έρωτας.

    Όσον αφορά την έρευνα, η όλη προετοιμασία αντανακλούταν στις προσωπικές μου εμπειρίες με τους 12 τόπους-προορισμούς της χώρας μας που περιγράφονται, καθώς οι εικόνες ήταν εδώ, μπροστά μου, τις έβλεπα. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να τις συνθέσω για να φτιάξω την ιστορία μέσα από τα μάτια των ηρώων. Τα μάτια τους είναι οι μνήμες μου. Όσο για την ικανοποίηση, αυτή ναι μεν αρχίζει μόλις κυκλοφορήσει το βιβλίο, αλλά σε μένα βγαίνει λίγο φιλτραρισμένη, αφού πριν παραδώσω το κείμενο στον επαγγελματία επιμελητή, είμαι αυτός που του κάνω πρώτος επιμέλεια. Όταν το αρχείο του κειμένου, που δουλεύω χρόνια σε ένα ηλεκτρονικό μέσο, μεταλλάσσεται σε έντυπη μορφή και το παίρνω στα χέρια μου, είναι σαν να χαίρομαι με τη χαρά κάποιου που ξετυλίγει ένα πακέτο δώρου το περιεχόμενο του οποίου εγώ ο ίδιος όχι μόνο το επέλεξα αλλά και το έφτιαξα. Η μόνη δουλειά που δεν έκανα είναι να το «τυλίξω».

    Όταν μάλιστα ξεκινώ και να το διαβάζω από τη σκοπιά -όσο είναι εφικτό κάτι τέτοιο- του αναγνώστη, τότε η χαρά είναι επαναλαμβανόμενη και ταυτόχρονα διαφορετική, ξεχωριστή. Σ’ ό, τι αφορά τα λάθη που εντοπίζονται, εύκολα θα κατηγορούσα τον εαυτό μου για τελειομανή. Τόσο που πολλές φορές του βγαίνει στον τρόπο γραφής ένα «περισπούδαστο» ύφος. Αλλά πάντα προς χάριν του αναγνώστη. Πάντα προς όφελος αυτού. Αυτός, άλλωστε, είναι και η αντανάκλαση της επιτυχίας του βιβλίου: Η ανταπόκριση που λαμβάνω. Το αν και πόσο η πλοκή, οι χαρακτήρες, η ιστορία, γενικά, τον άγγιξε και μπήκε μέσα του. Νομίζω ότι μόλις απάντησα την τελευταία ερώτηση.

    Συνέντευξη – Νάσος Κουργιόζος

    Συνέντευξη – Νάσος Κουργιόζος

    Πόσο επιτρέπετε στον εαυτό σας να εμπλακεί συναισθηματικά με τους ήρωες που εσείς δημιουργήσατε; Πόσο τους αφήνετε να σας οδηγήσουν σε μέρη που δεν ήταν σχεδιασμένο να πάνε; Όταν τελειώνει ένα βιβλίο, περνάει καιρός για να σμιλευτεί ένα νέο, διαφορετικό ταξίδι;

    Ν.Κ.: Αρκετά. Ο δημιουργός πρέπει να εμπλακεί συναισθηματικά με τους ήρωες που ο ίδιος γέννησε επειδή αυτό θα προσδώσει στο κείμενό του επιπλέον συναίσθημα, αλλά κι επειδή κάθε ιστορία, ως αφήγηση, είναι σε μεγάλο βαθμό -κι ας μην το παραδέχεται πολλές φορές ο συγγραφέας- απόσταγμα των βιωμάτων του, οπότε του βγαίνει βιωματική ούτως ή άλλως, άμεσα ή έμμεσα, απροκάλυπτα ή συγκεκαλυμμένα. Αρκεί να μην ξεπερνά τα όρια που, τελικά, θα καταστούν επιζήμια για τον ίδιο τον δημιουργό των ηρώων. Πρέπει αυτοί να εξυπηρετούν τον δημιουργό κι όχι ο δημιουργός αυτούς. Οι ήρωές του είναι ο καθρέφτης του.

    Αλλά μόνο ο καθρέφτης εξυπηρετεί (προσφέροντας στο πραγματικό πρόσωπο το είδωλό του), όχι κι ο καθρεφτιζόμενος. Έχω γράψει και άρθρο σχετικά με αυτό το «δίλημμα». Μπορείτε να το διαβάσετε στο site nasos.iwrite.gr. Από κει και πέρα, το πού θα οδηγηθεί η ιστορία έχει να κάνει περισσότερο με το πού θα την οδηγήσει το ένστικτο του αφηγητή κι όχι οι ήρωές του – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί του τελευταίου η διάθεση να εκτροχιαστεί από κάποιον παρορμητισμό. Σε αυτήν την περίπτωση επιλέγω τον αυθορμητισμό. Διέπεται από περισσότερο αυτοέλεγχο, άρα και μεγαλύτερη διεξοδικότητα όταν το πράγμα πάει να ξεφύγει. Γι’ αυτό μίλησα για όρια. Η πειθαρχία είναι απαραίτητη όταν γράφεις ένα μυθιστόρημα, επειδή απαιτεί μακροχρόνια προσήλωση. Αν το διήγημα, το οποίο επίσης υπηρέτησα στα τέσσερα πρώτα μου βιβλία, είναι (με στρατιωτικές ορολογίες) αποστολή διάσωσης σε μία νυχτερινή εκπαίδευση, τότε το μυθιστόρημα είναι μία ολόκληρη θητεία. Τώρα, όπως ο χρόνος πάντα και παντού είναι σχετικός, έτσι κι εδώ επαφίεται σε παράγοντες που ορίζονται και καθορίζονται από τον συγγραφέα: Η έμπνευση, το δέσιμο των χαρακτήρων με την ιστορία, η έρευνα για τα επιμέρους στοιχεία, ακόμα και -ας μην αυταπατόμαστε- το μέγεθος της φιλοδοξίας. Κατά τ’ άλλα, δεν υπάρχει προϋπόθεση όπως άδειασμα κι επαναφόρτιση, δεν είναι ο άνθρωπος Η/Υ να θέλει format κι επανεκκίνηση, δεν υπάρχει καν χρόνος καταστάλαξης, αν και σε ένα παραγωγικό φινάλε υπάρχει πάντα το αποτέλεσμα της απόσταξης. Η συνέπεια στην παραγωγή εξαρτάται από τη γονιμότητα του «εδάφους».

    Διαβάστε την άποψή μας για το βιβλίο: Το δάκρυ της Αφροδίτης

    Συνέντευξη – Νάσος Κουργιόζος

    Ποια είναι η σχέση σας με τη φυσική νομοτέλεια; Τι ρόλο παίζουν στη ζωή σας έννοιες όπως ο ορθολογισμός, ο εμπειρισμός, η έρευνα, η επιστήμη, η φιλοσοφία, τα μαθηματικά; Στο μυθιστόρημά σας, επιλέξατε εμπειρικούς προορισμούς περιοχών ή αρκούσε να αναζητήσετε σχετική βοήθεια; Αν έπρεπε να καταλήξετε στον ιδανικό για σας εγχώριο προορισμό, ποιος θα ήταν;

    Ν.Κ.: Συνέβη κάτι στη ζωή μου το ’91, όπως και στην ηρωίδα του βιβλίου μου -να ο εμπειρισμός!- που με έκανε να ασπαστώ ένα «δόγμα»: Αυτό της επιστήμης. Γιατί; Γιατί ακριβώς η επιστήμη είναι αδογμάτιστη. Η φιλοσοφία της είναι ΚΑΙ ορθολογιστική ΚΑΙ εμπειρική. Ο συγγραφέας πρέπει να διαβάζει. Όχι μόνο Λογοτεχνία, αλλά κι επιστήμη. Να αποκτά γνώσεις. Να έρχεται σε επαφή με πολλές επιστήμες -όχι βέβαια ακαδημαϊκά, γιατί κάτι τέτοιο δεν φτάνει η μάλλον μία ζωή που έχει. Εννοώ να ενημερώνεται. Και ναι, σημαντική πολύ είναι και η έρευνα. Κάποτε οι συγγραφείς δεν αφήναν βιβλιοθήκη για βιβλιοθήκη που να μην επισκεφτούν. Τώρα (ως έναν βαθμό) η βιβλιοθήκη είναι μέσα στο σπίτι τους και στη γνώση τούς οδηγεί… ένα ποντικάκι που το πιέζεις ελαφρώς και δεν έχει καν ουρίτσα πλέον.

    Στη Λογοτεχνία πολύ σημαντική, φερ’ ειπείν, πιστεύω πως είναι η φιλοσοφία -στα γραπτά μου αφήνομαι συχνά στην εισαγωγή φιλοσοφικών στοιχείων. Έννοιες, θεωρίες, δικά μου αποφθέγματα ή επικλήσεις στην αυθεντία βρίσκουν τον δρόμο τους στις γραμμούλες που πληκτρολογώ. Και είναι και αυτή η επιστήμη: Της ψυχολογίας. Εντάξει, πρώτα είναι θέμα αντίληψης. Αλλά βοηθάει ένας Γιουνγκ, ένας Ράιχ, ένας Φρομ στο να επεκτείνεις αυτήν την αντίληψη και να την πας παραπέρα… Πώς αλλιώς θα γίνεις στον αναγνώστη πιο πειστικός γιατρός, δικηγόρος, παπάς, δολοφόνος, πόρνη, πρόσφυγας, γυναίκα, παιδί, ένας τύπος ανθρώπου που δεν είσαι εσύ; Με ποια φωνή θα μιλήσεις αν όχι με αυτή που θα έχει τη σωστή «χροιά»;… Για το αν οι προορισμοί που επέλεξα είναι εμπειρίες μου, απαντήθηκε ήδη πιο πριν. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι επιτάσσεται να έχει πάει ο συγγραφέας σε όποιον τόπο περιγράφει. Κάτι τέτοιο είναι αδύνατο όπως και το να αποκτήσει bachelor’s degree σε ό, τι έχει κατάληξη -λογία και -ισμός. O ιδανικός προορισμός στο βιβλίο μου δεν υπάρχει, αφού όλοι αποτελούν κρίκοι της ίδιας αλυσίδας. Γενικότερα, πάλι δεν υπάρχει. Μόνο σημείο εκκίνησης ή ζωτική πηγή, που είναι η φαντασία με GPS την ιχνηλασία!

    Συνέντευξη – Νάσος Κουργιόζος

    Με πιο χρώμα θα ντύνατε το βιβλίο σας; Με ποιο άρωμα; Με ποια μουσική επένδυση; Πώς να σας φανταστούμε την περίοδο της συγγραφής; Μεταμορφώνεστε σε ανήσυχο ον, ακόρεστο, μοναχικό; Υπάρχουν θετικά και αρνητικά, όταν άτομα επιλέγουν να ζήσουν -ας μου επιτραπεί- μια δεύτερη ζωή μέσω των ηρώων τους;

    Ν.Κ.: Κόκκινο! Όλα στο κόκκινο!… Το άρωμα της Ελλάδας. Ένα κοκτέιλ από βουνό και θάλασσα. Γη και νερό. Η μουσική επένδυση είναι: Πιάνο… ηλεκτρική κιθάρα… ψηλά φωνητικά… ποιητικοί στίχοι. Gutter Ballet. Μεταμορφώνομαι σε ον ανήσυχο μέσα στην ησυχία της δημιουργικής απομόνωσης. Είπαμε: Όλα στο κόκκινο. Τα θετικά πολλά και τα ανακαλύπτεις καθ’ οδόν. Αν όντως νους υγιής εν σώματι υγιεί, όπως είπε κι ο Ρωμαίος ποιητής Γιουβενάλης προσδοκώντας την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων, αν δηλαδή λαδώνεις τις αρθρώσεις σου τακτικά, κανένα αρνητικό. Όσο για τον κίνδυνο να περιπέσεις σε εμμονική διάθεση με τους ήρωές σου και την ιστορία, τι να σας πω; Δεν θα αρνηθώ ότι είναι κι αυτό γόνιμο. Έτσι δεν είναι Χοακίν Φοίνιξ;… Αρκεί να επανέρχεσαι όταν η εξώπορτα χτυπάει επειδή η γειτόνισσα χρειάζεται άμεσα την ανάγκη σου σε κάτι σοβαρό που της συμβαίνει και σε καλεί πίσω στον αληθινό κόσμο. Δεν πρέπει να την σώσεις; Οπότε αποθέτεις τους ήρωές σου σε έναν θάλαμο μέσα σε υγρό άζωτο (κρυογονική) και τους ξυπνάς αφού έχεις συνδράμει στην ανάγκη της γειτόνισσας.

    Μιρέλλα και Νικόμαχος. Βρήκατε δυσκολίες στην απόδοση των χαρακτήρων τους; Ήταν μια αρμονική ζεύξη; Ποια στοιχεία του καθένα τους μοιράζεστε και ποια θα θέλατε να είχατε σε μεγαλύτερο βαθμό;

    Ν.Κ.: Οι δύο αυτοί χαρακτήρες ήταν πλασμένοι από χρόνια στο μυαλό μου. Μίλησα πριν για καθρέφτη, και στη Λογοτεχνία ισχύει όπως και στη Βίβλο (άλλωστε και στις δύο περιπτώσεις κυρίως με μυθοπλασία έχουμε να κάνουμε) το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση». Ο συγγραφέας όταν πλάθει στο μυαλό του τους ήρωες, γίνεται ένας μικρός θεός. Ένας θεός που έχει πολλά στοιχεία από το δημιούργημά του, αφού εκθέτει με την «πλάση» του το όραμά του μέσα από τους προβληματισμούς του, τις ανάγκες του, τις έξεις του, τους φόβους του ή τις ιδεοληψίες του ακόμα. Όλα αυτά μαζί εκφράζονται από το Πρώτο Κινούν, όχι όπως το ερμήνευσε ο Αριστοτέλης, αλλά το άλλο, που είναι τα συναισθήματα. Από ένα βαθύ και πηγαίο συναίσθημα ο Γιαχβέ έπλασε τον πρώτο άνδρα και την πρώτη γυναίκα, τον Αδάμ και τη Λίλιθ (σιγά μην ήταν η Εύα, αλλά αυτό δεν είναι απλά φολκλόρ· έχει βαθύτερες κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις που δεν μας παίρνει να αναλύσουμε σε αυτή τη συνέντευξη). Ήθελα λοιπόν από καιρό να φέρω, σε μια ιστορία, κοντά δύο ανθρώπους όχι στα εύκολα αλλά στα δύσκολα, ώστε να αναδειχθεί η όποια τους σχέση μέσω των αντιξοοτήτων, όταν δεν είναι όλα ιδεατά, όταν πρέπει να επενδύσεις κόπο -κι αυτό, στο τέλος, είναι ο επινίκιος ύμνος, αυτό είναι το επιστέγασμα όλων των προσπαθειών, ίσως και των θυσιών, το νόημα της αγάπης και του έρωτα.

    Πώς αντιλαμβάνεστε τον έρωτα εσείς; Πώς ορίζετε την αρμονία; Περιγράψτε μας εν ολίγοις μια αρμονική εικόνα, ένα αρμονικό συναίσθημα, έναν αρμονικό συμβολισμό. Δηλώνετε λάτρης της αρχαίας Ελλάδας; Υπάρχουν έννοιες που φθίνουν όσο εξελίσσεται η ανθρωπότητα και σας θλίβει το γεγονός;

    Συνέντευξη – Νάσος Κουργιόζος

    Ν.Κ.: Το πρώτο εν μέρει απαντήθηκε στη δεύτερη ερώτησή σας. Έρωτας για μένα είναι κάτι που έχει μυστήριο και περιπλάνηση. Αν με εμπνέει σημαίνει -πάντα προσωπικά μιλώντας- ότι έχει μυστήριο. Η περιπλάνηση έγκειται στη διαδικασία να το ανακαλύψω περαιτέρω. Αν το ανακαλύψω περαιτέρω, θα εμπνευστώ κι άλλο από αυτό. Όλα όμως έχουν να κάνουν με την έμπνευση. Εδώ η κότα έκανε το αβγό κι όχι το αβγό την κότα. Κι αυτό εκκολάφθηκε. Αρμονικό είναι οτιδήποτε μας φέρνει σε ένα ψυχικό απάγκιο -και αυτό είναι και το πιο αρμονικό συναίσθημα. Είναι καθαρά βιωματική υπόθεση του καθενός. Για μένα αρμονία μπορεί να είναι μία σπειροειδής φορά, όπως αυτή της Χρυσής Τομής, που θα απασχολήσει τους ήρωες στο Δάκρυ της Αφροδίτης -αυτή θα επιλέξω και για αρμονικό συμβολισμό. Εκείνος όμως που βαριέται τις μαθηματικές προσεγγίσεις σε απλά πράγματα, μπορεί να βρίσκει τη δική μου αρμονία δυσαρμονική. Σε μία σπείρα, αν κλείσει τα μάτια, δεν βλέπει την αέναη συνέχεια, αλλά θυμάται το σαλιγκαράκι που βρήκε τις προάλλες στην εξοχή. Προηγουμένως έδωσα το χρωματικό στίγμα του βιβλίου και είπα κόκκινο. Θα μπορούσα όμως να πω και γαλάζιο από την ελληνική θάλασσα και τον ελληνικό ουρανό. Όμως έχει να κάνει με την οπτική γωνία.

    Η ίδια θάλασσα κι ο ίδιος ουρανός δεν είναι πάντα χρώμα γαλάζιο. Κάποια στιγμή μέσα στην ημέρα προσεγγίζουν το κόκκινο λόγω της δύσης του ηλίου. Αυτή η χώρα γενικώς είναι ένας ολόκληρος κόσμος να περιπλανηθείς για να τον ανακαλύψεις, μια ζωντανή παλέτα χρωμάτων και ναι, δηλώνω λάτρης της αρχαίας Ελλάδας. Ακόμα και οι πιο συντηρητικοί του χριστιανισμού, όπως ο Αυγουστίνος, πρόσφεραν τα πρώτα σπέρματα του σχολαστικισμού για να μην αποκοπούν πλήρως από την κλασική εποχή του ελληνικού πολιτισμού. Το ότι γείτονες λαοί καπηλεύονται το Φως της είναι απόδειξη της αιώνιας νίκης Του και δεν διαστρεβλώνεται με την προσφώνηση ενός ονόματος που θέλει να δώσει κάποιος για να προσδώσει «οντότητα» απλά με έναν γεωγραφικό προσδιορισμό. Ναι, ασφαλώς και υπάρχουν έννοιες που φθίνουν όσο εξελίσσεται η ανθρωπότητα, κι ο όρος εξέλιξη δεν έχει μόνο θετική έννοια -λέμε και «αρνητική εξέλιξη». Επιτρέψτε μου όμως, σε αυτή τη φάση, να μη μιλήσω πολιτικά. Πολλές απόψεις μου άλλωστε -κι αυτό, ας μην κρυβόμαστε, είναι φυσικό σε κάθε συγγραφέα, αφού όλοι πολίτες είμαστε- διαχέονται στα γραπτά μου. Δεν χρειάζεται να προσδώσουμε τον όρο ‘στρατευμένο’ σε ένα κείμενο για να είναι.

    Η τέχνη γενικά, είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο, είναι «στρατευμένη». Στρατεύεται από μόνη της, γιατί αυτή είναι που μιμείται τη ζωή κι όχι το αντίστροφο.

    Συνέντευξη – Νάσος Κουργιόζος

    Τι περιλαμβάνει ιδανικά το άμεσο κι έμμεσο μέλλον για σας; Κάνετε μεγάλα σχέδια; Θέτετε υψηλούς στόχους; Τι μας επιφυλάσσετε για τη συνέχεια; Μια ευχή για το κοινό μας;

    Ν.Κ.: Το γνωμικό του Μανώλη Δουκίδη “Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο θεός γελάει”, ασχέτως αν πιστεύει ή όχι κάποιος στον Θεό, έχει τη σημασία του και συμπυκνώνει εύστοχα το νόημα του να πηγαίνουμε στη ζωή μας βήμα-βήμα. Η φιλοδοξία είναι η ατμομηχανή της επιτυχίας, θα πω εγώ. Οι θάλαμοι σχάσης για την καύσιμη ύλη είχαν μεγάλο μήκος αλλά ήταν στενοί, πράγμα που δυσκόλευε την τροφοδοσία τους. Καλά λοιπόν είναι να θέτουμε έναν-έναν τους στόχους κάθε φορά, γιατί τα μεγαλόπνοα και μακρόπνοα σχέδια δεν είναι πάντα και τα πιο ενδεδειγμένα. Σίγουρα πάντως σας επιφυλάσσω το επόμενο βιβλίο που ο τίτλος του μάλλον θα είναι… τρεις λέξεις.

    Ακόμα ένα μεγάλο ευχαριστώ για το χρόνο που μας αφιερώσατε και ευχές για μια εξίσου δημιουργική συνέχεια.

    Επεξεργασία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή Πουλτσίδη

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Mια γραμμή και μια τελεία κι είναι θαύμα η ιστορία – Ευαγγελία Γκιώνη

    Το βιβλίο της ψυχολόγου και συγγραφέως Ευαγγελίας Γκιώνη «Μια γραμμή και μια τελεία κι είναι θαύμα η ιστορία» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μέγας Σείριος...

    Ο Πιλοτίμος – Μανταλένα Οικονόμου

    Η συγγραφέας Μανταλένα Οικονόμου συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό με το βιβλίο της για παιδιά «Ο Πιλοτίμος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις iWrite. Η εικονογράφηση...

    Το κρυμμένο χαμόγελο – Φωτεινή Κωνσταντοπούλου

    Το βιβλίο της συγγραφέως Φωτεινής Κωνσταντοπούλου «Το κρυμμένο χαμόγελο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γράφημα, με μια υπέροχη εικονογράφηση της Μαριάννας Φραγκούλη. Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου Δεν...

    Η κατάσκοπος των βιβλίων – Λίνα Μουσιώνη

    Από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφορεί το νέο βιβλίο της συγγραφέως Λίνας Μουσιώνη «Η κατάσκοπος των βιβλίων», σε εικονογράφηση του Βασίλη Γρίβα. Απευθύνεται σε ηλικίες...

    Mια γραμμή και μια τελεία κι είναι θαύμα η ιστορία – Ευαγγελία Γκιώνη

    Το βιβλίο της ψυχολόγου και συγγραφέως Ευαγγελίας Γκιώνη «Μια γραμμή και μια τελεία κι είναι θαύμα η ιστορία» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μέγας Σείριος...

    Ως το τέλος του κόσμου (απόσπασμα) – Μαίρη Μαγουλά

    Ως το τέλος του κόσμου (απόσπασμα) - Μαίρη Μαγουλά Ακολουθήστε τη νεαρή πρωταγωνίστρια σε ένα ταξίδι γεωγραφικό, ιστορικό, πνευματικό, σ’ ένα υπαρξιακό ταξίδι αυτογνωσίας ως...

    Αφήγηση – Παναγιώτης Λογγινίδης

    Αφήγηση. Τρία είναι τα στάδια της μέρας: η ανατολή, η δύση και αυτό που υπάρχει ανάμεσά τους. Αυτό στο οποίο ονειρεύεσαι, σχεδιάζεις, ελπίζεις. Ελπίζεις...

    Άσε την αγάπη να σε βρει – Johanna Lindsey

    Άσε την αγάπη να σε βρει. Περίμενα με αγωνία την έκδοση του τελευταίου μέρους της σειράς Οικογένεια Ράιντ της αείμνηστης Johanna Lindsey από τις...