Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου, 2020
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη - Νίκος Σταμκόπουλος

    Συνέντευξη – Νίκος Σταμκόπουλος

    -

    Συνέντευξη – Νίκος Σταμκόπουλος

    3η θέση στον Λογοτεχνικό διαγωνισμό “Χωρίς Οξυγόνο” με το

    Στοκ-Κάνγκρι

    Μια ακόμα συμμετοχή από τη Μακεδονία ήταν εκείνη που κατέκτησε την τελευταία θέση στο βάθρο των “νικητών” της ανθολογίας “Χωρίς Οξυγόνο” των Εκδόσεων Γράφημα. Ας υποδεχτούμε τον Νίκο Σταμκόπουλο να μας μιλήσει για το Στoκ-Κάνγκρι του.

    Ρωτάει η Χαρά Δελλή 

    Συνέντευξη

    Νίκο, καλώς ήρθες στην παρέα μας και συγχαρητήρια για τη διάκρισή σου στον διαγωνισμό. Δηλώνεις λάτρης της πεζοπορίας στα βουνά, της φωτογραφίας και της λογοτεχνίας, αν δεν κάνω λάθος. Τι αγαπάς ακόμα; Υπάρχει κάτι που μισείς, που σε εξοργίζει; Τι σε στενοχωρεί και τι σε φοβίζει; Τι είναι το γράψιμο για σένα; Υπάρχουν ονόματα του χώρου που έχουν επηρεάσει τον τρόπο έκφρασής σου;

    Ν.Στ.: Καλώς σας βρίσκω λοιπόν, και σας ευχαριστώ πολύ για την παρέα. Εκτός από την πεζοπορία, την φωτογραφία και τη λογοτεχνία, λατρεύω την ιστορία, κυρίως την μεσαιωνική. Αγαπώ επίσης την ανθρωπολογία, κυρίως των πολιτισμών που σημάδεψαν τα Βαλκάνια. Μου αρέσει επίσης να χορεύω, να ταξιδεύω, να μαγειρεύω και να δοκιμάζω νέες γεύσεις. Μισώ τις βαρετές Κυριακές, αυτές που δεν έχω κανονίσει κάποια εξόρμηση και με εξοργίζει το συναίσθημα της ζήλιας. Φοβάμαι όταν το νιώθω ότι αυτό το συναίσθημα κυριεύει εμένα ενίοτε και στεναχωριέμαι πάρα πολύ όταν γίνομαι αιτία να πληγωθούν άνθρωποι που δεν έφταιξαν σε τίποτα.

    Το γράψιμο για μένα είναι επικοινωνία αλλά και εκτόνωση. Θεωρώ ότι με το γράψιμο μπορώ να εκφραστώ καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο μέσο επικοινωνίας. Υπάρχουν στιγμές που αν δεν επικοινωνήσω αυτό που έχω μέσα μου νιώθω πως θα σκάσω.

    Δεν ξέρω αν κάποιος συγγραφέας έχει επηρεάσει τον τρόπο έκφρασής μου. Αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι ο Ν. Καζαντζάκης, ο Στρατής Μυριβήλης, ο Ηλίας Βενέζης κι ο Έρμαν Έσσε. Αγαπημένο είδος λογοτεχνίας το ιστορικό μυθιστόρημα. Έχω διαβάσει αρκετά από διάφορους σύγχρονους συγγραφείς, ξένους και Έλληνες. Ίσως όλοι τους να με έχουν επηρεάσει με τον δικό τους τρόπο.

    Με τι επέλεξες να αποδώσεις την έλλειψη οξυγόνου στο κείμενό σου; Από πού ξεπήδησε το Στοκ-Κάνγκρι; Ποια μηνύματα θα ήθελες να περάσεις ιδανικά στους αναγνώστες; Τι ποσοστό φαντασίας χρησιμοποιήθηκε και συμπεριέλαβες βιωματικά στοιχεία ή εικόνες;

    Νίκος Σταμκόπουλος

    Ν.Στ.: Το κείμενο είναι 100% βιωματικό. Θα έλεγα 99% πραγματική ιστορία. Πρόκειται για μια ανάβαση στο όρος Στοκ-Κάνγκρι της Βόρειας Ινδίας που έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 2017, και στην οποία συμμετείχα. Όλα τα γεγονότα, οι λεπτομέρειες, ακόμα πρόσωπα και τα ονόματά τους είναι αληθινά. Αυτό που δεν συνέβη στα αλήθεια είναι η λιποθυμία του Αλάρικ στο τέλος. Υπήρξε όμως στα αλήθεια ατύχημα με άλλον πρωταγωνιστή. Αυτό που αλήθεια συνέβη, είναι ότι ο Μραντές εγκατέλειψε μόνος του την κορυφή, χωρίς να περιμένει την ομάδα, με αποτέλεσμα να γλιστρήσει κατά την επιστροφή, και να πέσει κουτρουβαλώντας και στροβιλιζόμενος στον άξονά του, 600 μέτρα χαμηλότερα. Δεν έσπασε τίποτα, αφού δεν χτύπησε πουθενά, αλλά ο στροβιλισμός και η πτώση τον είχαν σοκάρει, με αποτέλεσμα να έχει δύσπνοια και επιπλέον απώλεια συνείδησης και επικοινωνίας με το περιβάλλον γύρω του. Γλίτωσε όμως από αυτό, και σήμερα είναι μια χαρά.

    Αν το όριο που μας έδινε ο διαγωνισμός ήταν μεγαλύτερο από 6.000 λέξεις, ή αν κέρδιζα το πρώτο βραβείο και μετά έγραφα ένα μυθιστόρημα πάνω στο διήγημα του διαγωνισμού, τότε θα έγραφα μια -σχεδόν- αληθινή ιστορία.

    Βρήκα πολύ κατατοπιστικές λεπτομέρειες που επιλέχθηκαν να απαρτίσουν τα γραφόμενά σου. Είχε προηγηθεί έρευνα; Υπάρχει νόσος των βουνών και πώς κατέληξες να την φωτίσεις καλύτερα στο διήγημά σου; Πώς αντέδρασες στην ανακοίνωση του θέματος και ποιες ήταν οι εντυπώσεις σου απ’ τη συμμετοχή σου στον διαγωνισμό;

    Ν.Στ.: Όταν διάβασα το θέμα του διαγωνισμού, ήρθε στον νου μου κατευθείαν η εικόνα με το πρόσωπο του Πρασάντ μετά το ατύχημα. Θυμήθηκα τις συσπάσεις που έκανε το πρόσωπο και το σώμα του στην προσπάθεια να αναπνεύσει, ακόμα και με την παροχή οξυγόνου που του παρείχαμε τεχνητά, με ειδική συσκευή, όταν τον προσεγγίσαμε για να τον συνεφέρουμε.

    Θυμήθηκα επίσης τι επιπλέον συνέβη κατά την κατάβαση από το βουνό. Ο ρόλος που ανέθεσε ο αρχηγός της αποστολής στην όλη αντιμετώπιση της κατάστασης, ήταν να κατεβάσω με ασφάλεια δύο συνορειβάτες μου που παρουσίαζαν συμπτώματα της νόσου των βουνών, όσο η υπόλοιπη ομάδα περίμενε το ελικόπτερο για να βοηθήσει στην διακομιδή του Πρασάντ σε νοσοκομείο. Η νόσος των βουνών υπάρχει, και την είδα με τα μάτια μου. Για την ακρίβεια, η σταδιακή ανάβαση σε ένα ψηλό βουνό είναι μια προετοιμασία για την νόσο που οφείλεται στην έλλειψη οξυγόνου, ενώ η τελευταία μέρα της ανάβασης, η μέρα κορυφής, είναι ένας ολονύκτιος και ολοήμερος αγώνας για την αντιμετώπισή της.

    Το θέμα «Χωρίς Οξυγόνο» θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μεταφορικό και αλληγορικό στην ιστορία. Όμως όταν το διάβασα, όχι απλά επέλεξα, αλλά ήμουν σίγουρος ότι δεν θα μπορούσα να γράψω κάτι άλλο, πέρα από την εμπειρία στο Στοκ Κάνγκρι.

    Τι απαιτήσεις πιστεύεις πως κρύβει η όποια “ανάβαση”; Υπάρχουν για σένα βλέψεις “κατάκτησης” της επόμενης κορυφής λογοτεχνικά; Τι λειτουργεί σαν “τροχιά έλξης” των προσωπικών σου στόχων; Ξαναδιαβάζοντας τα γραπτά σου, τι σου δίνει ώθηση και δύναμη για τη συνέχεια σ’ έναν εξαντλητικό κι απαιτητικό χώρο;

    Ν.Στ.: Κάθε «ανάβαση» απαιτεί σεβασμό στο πεδίο και σωστή εκτίμηση των δυνατοτήτων αυτού που ανεβαίνει. Αν δούμε ότι δεν «βγαίνουμε» στην κορυφή, δεν πρέπει να απογοητευόμαστε. Η κορυφή θα βρίσκεται εκεί για εμάς και την επόμενη φορά, όταν οι συνθήκες θα είναι καλύτερες. Μπορούμε εναλλακτικά να στοχεύσουμε σε μια άλλη κορυφή που να ανταποκρίνεται στο «μπόι» μας.

    Δεν είναι οι ορειβάτες που κατακτούν τις κορυφές, αλλά οι κορυφές που κατακτούν τους ορειβάτες.

    Η γοητεία της κορυφής είναι ένα κίνητρο για να ξεκινήσει κάποιος να ανεβαίνει. Αυτό που αξίζει όμως τελικά, δεν είναι η ίδια η κορυφή, αλλά η ανάβαση προς σε αυτή και το ταξίδι που συμπεριλαμβάνει. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τη λογοτεχνία. Δεν έχω πολύ καιρό που ολοκλήρωσα ένα ιστορικό μυθιστόρημα και είναι πλέον προς έγκριση για να εκδοθεί. Η ιστορική έρευνα που χρειάστηκε η συγγραφή του, το πλάσιμο της ιστορίας και των χαρακτήρων, με συνεπήρε. Κατακτήθηκα. Χάρηκα πολύ που άρεσε σε όσους το έχουν διαβάσει κι ελπίζω να του δοθεί η ευκαιρία για να διαβαστεί από ένα ευρύτερο κοινό.

    Ως «τροχιά έλξης» για να γράψω μια ιστορία είναι να την πλάσω στο μυαλό μου. Από τη στιγμή που η ιστορία πάρει σχήμα στο μυαλό μου, δεν μπορώ να με σταματήσω από το να την γράψω. Σε αυτό το στάδιο είμαι τώρα, αναφορικά με ένα νέο μυθιστόρημα που σχετίζεται με το πρώτο.

    Τώρα, τι είναι αυτό που με κάνει να ξεκινώ να πλάθω ιστορικές μυθιστορίες στο μυαλό μου, δεν το γνωρίζω. Ίσως μια κάπως νοσηρή ανάγκη ψηλάφησης του παρελθόντος, και μια πιο υγιής στο να επικοινωνήσω αυτά που ανακάλυψα. Αυτό είναι που μου δίνει ώθηση να συνεχίσω.

    Πού μπορεί να σε βρει κανείς το διάστημα αυτό; Μια ευχή για τους αναγνώστες μας;

    Νίκος Σταμκόπουλος

    Ν.Στ.: Καθημερινά, μπορεί κάποιος να με πετύχει τα απογεύματα στα άλση γύρω από τον ναό του Αγίου Νικάνορα στην Κοζάνη να βγαίνω βόλτες με τον ενός έτους γιο μου. Εναλλακτικά να με βρει στο fb με το όνομά μου.

    Εύχομαι οι αναγνώστες, διαβάζοντας το διήγημα, να βρέθηκαν για λίγο ψηλά στο Στοκ-Κάνγκρι και να βίωσαν κατά κάποιον τρόπο μια ανάβαση χωρίς αρκετό οξυγόνο. Εύχομαι πάντα να βρίσκουν διηγήματα και μυθιστορήματα που τους μεταφέρουν στον χώρο και στο χρόνο με έναν δικό τους απολαυστικό τρόπο.

    Να κάνεις πάντα σταθερά κι ανοδικά βήματα στον κόσμο της λογοτεχνίας, με όπλα την έμπνευση και την όρεξη για δουλειά. Καλή και δημιουργική συνέχεια. Ευχαριστούμε για τον χρόνο σου.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here

    Αστέρια στη Δαχτυλήθρα – Τζίνα Καρδιόλακα

    Από τις εκδόσεις Οσελότος, κυκλοφορεί το βιβλίο της συγγραφέως Τζίνας Καρδιόλακα «Αστέρια στη Δαχτυλήθρα». Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου Πρόκειται για μια ευφάνταστη ιστορία, με χιούμορ, δράση,...

    Η κοκκινοσκουφίτσα σήμερα – Ελευθερία Παπαδημητρίου

    Από τις εκδόσεις Φίλντισι κυκλοφορεί το βιβλίο της παιδαγωγού και συγγραφέως Ελευθερίας Παπαδημητρίου «Η κοκκινοσκουφίτσα σήμερα», σε εικονογράφηση Δανάης Δάφνη-Μητσάκου. Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου Αναμφισβήτητα, η...

    Η οδύσσεια του μικρού Οδυσσέα – Έφη Αργυροπούλου

    Η Έφη Αργυροπούλου είναι γνωστή στις περισσότερες μητέρες από την ιστοσελίδα της Workingmoms.gr.  Μια σελίδα με θέματα για τη μητέρα, το παιδί, αλλά και...

    Οι άθλοι του Ηρακλή – Λεύκη Σαραντινού

    Οι «άθλοι του Ηρακλή» είναι το δεύτερο βιβλίο της σειράς Ελληνική μυθολογία και αρχαιότητα της συγγραφέως Λεύκης Σαραντινού και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γράφημα,...

    Το Πέρασμα – Χάρης Οικονομόπουλος

    Το «Πέρασμα» είναι το τρίτο βιβλίο του Χάρη Οικονομόπουλου το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή, μετά την «Τελευταία Πόρτα» και την «Αποκαθήλωση». Προσωπική άποψη:...

    Αστέρια στη Δαχτυλήθρα – Τζίνα Καρδιόλακα

    Από τις εκδόσεις Οσελότος, κυκλοφορεί το βιβλίο της συγγραφέως Τζίνας Καρδιόλακα «Αστέρια στη Δαχτυλήθρα». Προσωπική άποψη: Αγγελίνα Παπαθανασίου Πρόκειται για μια ευφάνταστη ιστορία, με χιούμορ, δράση,...

    Το δωμάτιο με τις πεταλούδες (απόσπασμα) – Lucinda Riley

    Το δωμάτιο με τις πεταλούδες (απόσπασμα) - Lucinda Riley Στην αγγλική εξοχή η Πόουζι μεγάλωσε κυνηγώντας πεταλούδες με τον πατέρα της. Όταν τα χρόνια περνούν και...

    Ο γραφέας του παλατιού – Ahmet Ümit

    Στη σύγχρονη Τουρκία, η αρχαιολογική ανασκαφή φέρνει στο φως τις πινακίδες του γραφέα του παλατιού, Πατασάνα, που έζησε πριν σχεδόν τρεις χιλιετίες. Με έναν...