Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου, 2020
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη - Σουζάνα Παπαφάγου

    Συνέντευξη – Σουζάνα Παπαφάγου

    -

    Συνέντευξη – Σουζάνα Παπαφάγου

    Σήμερα στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, φιλοξενούμε τη συγγραφέα Σουζάνα Παπαφάγου, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της “Ο Πολυπόδαρος έχασε τα παπούτσια του!” από τις Εκδόσεις Πατάκη.

    Ρωτάει ο Δημήτρης Μπουζάρας

    Συνέντευξη

    Η πρώτη σας συγγραφική απόπειρα είναι ένα βιβλίο που απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, ένα βιβλίο πολυεπίπεδο, ένα σύνολο συναισθημάτων, παιχνιδιού, γνώσης, τα οποία δεν σταματούν με το κλείσιμο της τελευταίας σελίδας. Πώς προέκυψε η ιδέα για αυτό το βιβλίο, για ποιους λόγους επιλέξατε σαν πρώτη συγγραφική απόπειρα ένα βιβλίο για παιδιά προσχολικής ηλικίας;

    Σ.Π.: Η μεγάλη μου επιθυμία ήταν, αν κατάφερνα να γράψω κάποια στιγμή ένα βιβλίο, να ξεκινήσω συγγραφικά από το Α (που είναι και το Ω), φέρνοντας κοντά τις γνώσεις μου σε σχέση με την ψυχολογία των πολύ μικρών παιδιών και των ενηλίκων, λαμβάνοντας τους μικρούς αναγνώστες υπόψιν ως κοινωνικά όντα και μελλοντικούς ενήλικες. Η κόρη μου και οι δημιουργικές μας στιγμές ήταν και είναι η βασική πηγή έμπνευσής μου!

    “Ο Πολυπόδαρος”, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη, είναι ένα βιβλίο το οποίο βοηθά στην ανάπτυξη της φαντασίας των παιδιών, εμπλουτίζει το λεξιλόγιό τους, εμπλέκοντας μέσα στην υπέροχη ιστορία διάφορα γνωστικά αντικείμενα – γλώσσα, μαθηματικά, εικαστικά. Τι στόχους θέσατε εξαρχής; Το αποτέλεσμα τους ξεπέρασε;

    Συνέντευξη - Σουζάνα Παπαφάγου
    Συνέντευξη – Σουζάνα Παπαφάγου

    Σ.Π.: Για μένα όλα τα γνωστικά αντικείμενα είναι ερεθίσματα που βοηθούν τα μικρά μας να αναπτύξουν υγιείς συνδέσεις με το εξωτερικό περιβάλλον και τον εσωτερικό τους κόσμο, που διαμορφώνεται αργά και σταθερά με τη βοήθεια όσων τα φροντίζουν.

    Ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας χώρος παιχνιδιού που δεν θα κατευθύνει τα παιδιά με στείρο τρόπο, αλλά που θα λειτουργεί σαν ασφαλές έδαφος, στο οποίο θα μπορούν να δημιουργούν, να φαντάζονται και να συνδυάζουν όσα ξέρουν με όσα βλέπουν για πρώτη φορά. Οι εικόνες του Μενέλαου Κουρούδη ήταν το πιο σημαντικό στοιχείο που επέτρεψε όχι μόνο να πετύχουμε αυτόν τον στόχο, αλλά και να τον ξεπεράσουμε, να δώσουμε στα παιδιά ακόμα μεγαλύτερο χώρο παιχνιδιού και δημιουργικής φαντασίας.

    Μεγαλώσατε σε ένα σπίτι με βιβλία; Ο Πολυπόδαρος είναι αποτέλεσμα της μητέρας, της συγγραφέως, της ψυχολόγου ή μήπως και οι τρεις ιδιότητές σας το διεκδικούν ισόβαθμα;

    Σ.Π.: Έζησα σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία πολλών ειδών, ο πατέρας και η μητέρα μου είναι γιατροί με καλλιτεχνικές ανησυχίες, τους λες και παραμυθάδες.

    Τα παιδικά μου χρόνια ήταν βουτηγμένα στη φαντασία, στο χρώμα και στις ιστορίες.

    Νομίζω πως ο Πολυπόδαρος είναι ένα πλάσμα που κυοφορούσα από παιδί, συνέχισα να κυοφορώ ως ψυχολόγος και που γεννήθηκε μαζί με την κόρη μου.

    Πολλές φορές, ακόμα και αυτές οι «μικρές» αγωνίες των παιδιών, όπως αυτή που περιγράφετε στον Πολυπόδαρο, τα μικρά τους προβλήματα –να μάθει να βάζει τα παπούτσια της/του και να ανακαλύψει πού βρίσκονται– αντιμετωπίζονται από τους ενηλίκους με εξαιρετικά αρνητικό τρόπο. Πόσο λανθασμένη είναι αυτή η συμπεριφορά από την πλευρά των γονέων και πόση ζημιά μπορούν να κάνουν στον χαρακτήρα του αυριανού ενηλίκου;

    Σ.Π.: Νομίζω πως ως γονείς θα ήταν καλό να μην ανακατεύουμε τις δικές μας αγωνίες με εκείνες των παιδιών. Είναι σημαντικό να είμαστε δίπλα τους και να τα βοηθάμε, δίνοντάς τους τον χώρο και τον χρόνο να εκφραστούν, να κάνουν λάθη και να επανορθώσουν. Για να γίνει βέβαια αυτό, θα πρέπει εμείς οι γονείς να έχουμε αποκτήσει/δημιουργήσει έναν χώρο ασφαλή, πρώτα από όλα για μας, ώστε να στρεφόμαστε εκεί για ανατροφοδότηση κάθε φορά που χρειάζεται και έτσι να μην μπερδεύουμε τα δικά μας καθήκοντα, τις δικές μας ανάγκες, τις δικές μας επιθυμίες και τα δικά μας όνειρα με τα δικά τους!

    Στο σημείωμά σας γράφετε μια λέξη κλειδί, συναισθήματα. Δίνουμε την απαραίτητη προσοχή στα συναισθήματα των παιδιών μας; Τα βοηθούμε, επιτρέπουμε την εξωτερίκευσή τους, όποια και αν είναι αυτά; Πόσο σημαντικό είναι αυτό για την ψυχική υγεία του αυριανού ενηλίκου;

    Σ.Π.: Ένα παιδί που δεν έχει χώρο να εκφράσει τα συναισθήματά του, και μιλώ για όλα τα συναισθήματα (γιατί φυσικά όλα είναι απόλυτα χρήσιμα), θα γίνει ένας εγκλωβισμένος ενήλικας, μπλεγμένος σε ένα κουβάρι συναισθημάτων.

    Είναι σαν όλα αυτά τα συναισθήματα που δεν βρίσκουν έναν χώρο ασφαλή ώστε να εκφραστούν με λέξεις, να γίνονται τσιμέντο και με αυτό να δημιουργείται ένα τείχος που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε ψυχοκοινωνική απομόνωση.

    Είναι απόλυτα σημαντικό ως γονείς να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας και να κάνουμε χώρο στα παιδιά μας να τα εκφράζουν, και εκείνα σε εμάς και στους γύρω τους!

    Θεωρείτε πως το να αφηγούμαστε μια ιστορία στα παιδιά μας είναι εξίσου σημαντικό με το να προτρέπουμε τα παιδιά να πλάθουν ιστορίες και να τις αφηγούνται;

    Σ.Π.: Νομίζω πως η αφήγηση μιας ιστορίας είναι ζωτικής σημασίας. Το να αφηγούμαστε αλλά και το να μας αφηγούνται είναι λειτουργίες που μας κρατούν ψυχικά ζωντανούς. Τα πολύ μικρά παιδιά έχουν ανάγκη αυτήν την πνευματική τροφή, όχι μόνο να την απολαύσουν, αλλά και να την προσφέρουν. Ένα παιδί που έχει μεγαλώσει με ιστορίες και έχει την ελευθερία να ξετυλίξει τις δικές του ιστορίες είναι ένα παιδί που θα μεγαλώσει με υγεία, που θα έχει μια σταθερή αίσθηση εαυτού. Ένα παιδί που έχει ακούσει ιστορίες αλλά και που έχουν ακούσει τις ιστορίες του, είναι ένα παιδί που θα μεγαλώσει, έχοντας εμπιστοσύνη στους γύρω του, στον εαυτό του, και που θα σέβεται τον χώρο τον δικό του αλλά και των άλλων!

    Παρά τις πολλές υποχρεώσεις σας, δηλώσατε πως προσπαθείτε να περνάτε ποιοτικό χρόνο με τη μικρή σας κόρη. Πόσο σημαντικό είναι να βρίσκεται αυτός ο χρόνος, πόσο σημαντική είναι αυτή η επαφή, ειδικά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους;

    Σ.Π.: Είμαι πια πεπεισμένη πως για να δημιουργηθεί η αίσθηση της εσωτερικής ασφάλειας, στη διάσταση του χώρου και του χρόνου στους ανθρώπους, πρέπει να έχει επιτευχθεί μια σημαντική διαδρομή, η οποία ξεκινά μέσα στην αγκαλιά την απέραντη και την άχρονη του πρώτου σημαντικού ανθρώπου. Σταδιακά ο χώρος και ο χρόνος πρέπει να γίνονται ποιοτικοί και να γεμίζει ο μικρός άνθρωπος με ερεθίσματα που θα τον βοηθούν να γνωρίζει τον ψυχικό χώρο μέσα του και να τον συνδέει με την πραγματικότητα έξω του.

    Έχετε στα «σκαριά» κάτι νέο;

    Σ.Π.: Ξέρετε, κατάγομαι από ένα υπέροχο νησί, την Ικαρία, και αυτός είναι ο λόγος που πάντα έχω κάτι στα σκαριά, γιατί αγαπώ τα ταξίδια στο απέραντο γαλάζιο της γης, του ουρανού αλλά και της φαντασίας μου!

    Ευχαριστούμε πολύ.

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here