Κυριακή, 12 Ιουλίου, 2020
More
    Αρχική Συνεντεύξεις Συνέντευξη - Στέλλα Ραμοπούλου

    Συνέντευξη – Στέλλα Ραμοπούλου

    -

    Συνέντευξη – Στέλλα Ραμοπούλου 

    Σήμερα στους Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών, θα γνωρίσουμε την κ. Στέλλα Ραμοπούλου, συγγραφέα του βιβλίου «Ώριμο Αβο-κάν’το» που κυκλοφορεί από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή.

    Ρωτάει η Βίκυ Ζηλιασκοπούλου

    Συνέντευξη

    Καλησπέρα κ. Ραμοπούλου, σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που μας διαθέτετε.

    Στ. Ρ: Καλησπέρα σας. Χαίρομαι πολύ που μας δίνεται αυτή η ευκαιρία να γνωριστούμε και σας ευχαριστώ θερμά.

    Το «Ώριμο Αβο-κάν’το» είναι το πρώτο σας μυθιστόρημα. Ήταν εύκολο να καταφέρετε να το εκδώσετε; Πώς νιώσατε όταν το κρατήσατε τυπωμένο πρώτη φορά στα χέρια σας;

    Στ. Ρ: Η ολοκλήρωση και η έκδοση του βιβλίου δεν είχε για μένα κάποια «τεχνική» δυσκολία, αλλά περισσότερο απαίτησε μία εσωτερική «αναμονή» και περίσκεψη μέχρι να αισθανθώ έτοιμη να κάνω αυτό το βήμα. Όταν το κράτησα τυπωμένο για πρώτη φορά στα χέρια μου ήμουν λαχανιασμένη, επειδή από τη χαρά και την αδημονία μου είχα ανέβει τρέχοντας τα σκαλιά του εκδοτικού οίκου. Ένιωσα ενθουσιασμό, ικανοποίηση και αισιοδοξία, γιατί είχα υλοποιήσει ένα παιδικό μου όνειρο. 

    Σας πήρε καιρό να συνειδητοποιήσετε ότι θέλετε και μπορείτε να αναπτύξετε την ιδέα σας με τη μορφή μυθιστορήματος; Ή απλά καθίσατε και αρχίσατε να γράφετε όσα υπήρχαν στο μυαλό σας και προέκυψε το βιβλίο;

    Στ. Ρ: Από πολύ μικρή έγραφα σκέψεις και ιστορίες. Μία αρκετά διαφορετική μορφή αυτού του βιβλίου την είχα ήδη δημιουργήσει πριν 22 χρόνια, ωστόσο, στη συνέχεια έγραφα κατά κανόνα μικρότερα και αυτοτελή κείμενα. Πριν δύο χρόνια πήρα την απόφαση να δώσω στο αρχικό εκείνο κείμενο τη μορφή ολοκληρωμένου μυθιστορήματος και έτσι το έγραψα ουσιαστικά από την αρχή, κρατώντας κάποια στοιχεία. Κατά κάποιο τρόπο «ένωσα τις τελείες» μεταξύ των διάφορων συγγραφικών ιδεών που είχα πολλά χρόνια, με αποτέλεσμα να εμφανιστεί το «Ώριμο Αβο-κάν’το».

    Έκλεισα το μυθιστόρημα με κυρίαρχο το συναίσθημα της αισιοδοξίας. Αν και τα συναισθήματα που θα δημιουργηθούν στον κάθε αναγνώστη είναι θέμα προσωπικότητας και συγκυριών, ήταν ο σκοπός σας να δώσετε μια αισιόδοξη νότα;

    Στ. Ρ: Χαίρομαι πολύ που η ανάγνωση του μυθιστορήματος αφήνει μία αισιόδοξη νότα. Η αισιοδοξία ήταν αυτό που αναζητούσα εγώ η ίδια την περίοδο που δημιουργήθηκε το βιβλίο και φαίνεται ότι λειτούργησε με αυτόν τον τρόπο. Ήταν περισσότερο μία εσωτερική ευχή και επιθυμία για θετικές αλλαγές που αποτυπώθηκε. Είχα ανάγκη να ανακτήσω μέσα μου την πεποίθηση ότι η αξία των ανθρώπων μπορεί να παραγνωριστεί αλλά στο τέλος εκτιμάται, ότι η καλοσύνη «επιβραβεύεται» και ότι αποδίδεται «δικαιοσύνη». Κάπως όπως στα παραμύθια, που κερδίζει το καλό.

    Κάποια στιγμή βάζετε τον Δημήτρη, έναν εκ των πρωταγωνιστών του βιβλίου, να γράφει ένα κείμενο. Μέσα σε αυτό περιγράφει με πολύ ωραίο τρόπο τα συναισθήματα που βίωσε μετά τον τελευταίο του χωρισμό μέχρι να καταφέρει να ξεπεράσει τη σχέση. Έχετε γνώσεις ψυχολογίας ή το γράψατε με βάση τις εμπειρίες τις δικές σας και φίλων;

    Στ. Ρ: Στο συγκεκριμένο μέρος του κεφαλαίου πράγματι υπάρχουν συμπυκνωμένες σκέψεις και πολλά συναισθήματα. Πρόκειται για συμπεράσματα τα οποία στην πλειοψηφία τους έχουν προκύψει από αρκετές βιωματικές εμπειρίες και παρατήρηση. Έχω επίσης αποκομίσει ορισμένες σχετικές γνώσεις χάρη στην ενασχόλησή μου με το αυτοσχεδιαστικό θέατρο playback και την επαφή μου με ανθρώπους και χώρους που σχετίζονται ευρύτερα με την επιστήμη της ψυχολογίας και τις τέχνες.

    Συνέντευξη – Στέλλα Ραμοπούλου

    Υπάρχει στο μυαλό σας η σκέψη ή η ιδέα για ένα ακόμα μυθιστόρημα;

    Στ. Ρ: Υπάρχει η επιθυμία για επόμενο μυθιστόρημα. Εύχομαι να υπάρξουν και οι κατάλληλες ευνοϊκές συνθήκες για τη δημιουργία του, γιατί είναι πολύ ωραία τα συναισθήματα που συνοδεύουν την προετοιμασία και την έκδοση ενός βιβλίου.

    Εσείς ως παιδί διαβάζατε πολλά βιβλία; Ως ενήλικας; Υπάρχει κάποιο είδος λογοτεχνίας που να μπορείτε να πείτε ότι είναι το αγαπημένο σας;

    Στ. Ρ: Διάβαζα και διαβάζω άφθονα βιβλία, ωστόσο δεν ξέρω πόσα θεωρούνται «πολλά», διότι μου φαίνονται πάντα λίγα αυτά που έχω διαβάσει σε σχέση με τους αναρίθμητους τίτλους που υπάρχουν και τόσους νέους που συνεχώς εκδίδονται. Εύχομαι να καταφέρω να γνωρίσω πολλά έργα που δεν έχω διαβάσει ακόμη. Είχα την τύχη να έχω πρόσβαση σε βιβλία από μικρή ηλικία και τα θεωρώ μέρος της καθημερινότητάς μου. Η  μητέρα μου ήταν στιχουργός και αγαπούσε τη λογοτεχνία και την ποίηση, ενώ και οι μεγαλύτερες αδελφές μου τακτικά αγόραζαν κι έφερναν βιβλία στο σπίτι. Ήταν μεγάλος μπελάς να τα ξεσκονίσει κανείς όλα, ακόμη δεν έχω βρει αποτελεσματικό τρόπο να το κάνω αυτό (χα χα). Χωρίς να εξαιρώ κάποιο λογοτεχνικό είδος από τις προτιμήσεις μου, θα έλεγα ότι αγαπώ λίγο περισσότερο τη μυθοπλαστική πεζογραφία και τους Ρώσους λογοτέχνες του 19ου αιώνα.

    Μπορείτε να μας προτείνετε ένα βιβλίο που αγαπήσατε στα παιδικά ή εφηβικά σας χρόνια και ένα βιβλίο που σας δημιούργησε έντονα συναισθήματα στην ενήλικη ζωή σας;

    Στ. Ρ: Αυτή είναι μία δύσκολη ερώτηση γιατί είναι διάφορα τα βιβλία που αγαπώ. Θυμάμαι ότι στην εφηβεία μού εντυπώθηκε έντονα η συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Αρνούμαι» του Αντώνη Σαμαράκη, ενώ ως ενήλικας ανατρέχω στο «Το Άρωμα του Ονείρου» του Τομ Ρόμπινς για να παίρνω τις δόσεις καλογραμμένου «παραμυθιού» που έχω ανάγκη.

    Κλείνοντας, και αφού σας ευχαριστήσω για την ειλικρίνειά σας, θα θέλατε να ευχηθείτε κάτι στους αναγνώστες μας;

    Στ. Ρ: Θα ήθελα να μοιραστώ από καρδιάς μία πρόταση/ευχή από ένα παλαιότερό μου κείμενο: «Να ξεκινάμε. Να ζούμε. Με χαρά και τόλμη πολλή. Με όχι οποιασδήποτε “σοδειάς” τόλμη, αλλά τη “φυλαγμένη” μας, την “καλή”, την ακατέργαστη και καθαρή, αυτή που έχουν τα παιδιά όταν σου ξεγλιστρούν από το χέρι και τρέχουν να παίξουν!…».

    Σας ευχαριστώ πολύ!

    Συνέντευξη – Στέλλα Ραμοπούλου 

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    Πηγή εικόνων:Iwrite

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here