Δευτέρα, 6 Απριλίου, 2020
More
    Αρχική Ελληνική Λογοτεχνία Τα εύθυμα της βεγγέρας - Αργυρώ Ζαννίκου-Ψώρα

    Τα εύθυμα της βεγγέρας – Αργυρώ Ζαννίκου-Ψώρα

    -

    Τα εύθυμα της βεγγέρας

    Προσωπική άποψη: Βίκυ Ζηλιασκοπούλου

    Το βιβλίο “Τα εύθυμα της βεγγέρας” είναι αφηγήματα, ιστορίες (μάλλον) αληθινές, που κατέγραψε και έσωσε από τη λήθη η συγγραφέας. Αναμνήσεις από μια εποχή που υπήρχε ακόμη αθωότητα και οι άνθρωποι είχαν αγάπη για τον συνάνθρωπό τους.

    Αν και στο σύνολό τους τα αφηγήματα είναι κατ’ ελάχιστον ευχάριστα, με κάποια από αυτά να είναι πραγματικά αστεία, δεν καταφέρνουν να κρύψουν τις δυσκολίες της καθημερινότητας που αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι την εποχή που περιγράφεται. Θα σταθώ σε κάποια από τα διηγήματα, αυτά που μου έκαναν τη μεγαλύτερη εντύπωση.

    Το “Σαπό” και το χοιρινό: Μου άρεσε πολύ. Ήταν λίγο σαν να παρακολουθώ μια μελό ταινία, αλλά ήταν καλογραμμένο και απέδωσε όμορφα τον χαρακτήρα του Αντώνη.

    Ο ουρανοκατέβατος γιατρός: Πολύ ευχάριστο διήγημα, μπορώ με ευκολία να το χαρακτηρίσω ακόμα και αστείο. Είναι γραμμένο πολύ παραστατικά και με πολύ όμορφη απόδοση της τοπικής διαλέκτου.

    Τα εύθυμα της βεγγέρας – Αργυρώ Ζαννίκου – Ψώρα

    Τα κρεμμυδολούκουμα: Όμορφη αποτύπωση μιας εκδρομής ανθρώπων αγαπημένων μεταξύ τους, που όμως ταυτόχρονα αποτυπώνει την ανθρώπινη σκληρότητα απέναντι στο διαφορετικό.

    Το Γιωργό το Ρουσάκι, ο σωματοφύλακας: Πολύ μου άρεσε, θα ήθελα στ’ αλήθεια να έχω μια φίλη σαν τη Μαρουκώ.

    Τα κουκιά και το αλάτι: Από τα πιο αστεία (για εμένα) διηγήματα. Μου άρεσε πάρα πολύ, μια ωραία ιστορία που καταγράφηκε με πολύ όμορφο τρόπο.

    Και μήπως εκείνη το ξέχασε αλλά τι να πει; Όση ώρα ζεματούσε τα κουκιά, σκεφτόταν την πρώτη ημέρα του γάμου της, όταν ρώτησε τον άνδρα της τι θα μαγειρέψει και εκείνος της είπε “Ψήσε δυο κουκιά, βρε γυναίκα”. Η Μαριγώ, όταν το άκουσε, μπαμπακώθηκε, όπως έλεγε αργότερα η ίδια. “Πω- πω, τι τσιγκούνη άντρα πήρα, πώς θα χορτάσομενε με ένα κουκί ο καθένας;”

    Τα αποκαλυπτήρια: Γραμμένο μεν με ευχάριστο και ανάλαφρο τρόπο, ωστόσο είναι στενάχωρο, ίσως το μόνο στενάχωρο διήγημα του βιβλίου. Μέσω της συζήτησης δύο γερόντων και με αφορμή την κηδεία μιας ηλικιωμένης, αποτυπώνεται η φτώχεια μιας ολόκληρης γενιάς.

    Το τάμα της Παναγιάς: Θα μπορούσε να είναι στενάχωρο ή και αγχωτικό αν δεν ήταν τόσο μα τόσο αστείο.

    Κοινό χαρακτηριστικό των περισσότερων αφηγημάτων είναι το χαμόγελο που μου άφησαν, ανταποκρινόμενα πλήρως στον τίτλο του βιβλίου, και το ότι πραγματικά μπορώ να φανταστώ ανθρώπους να τα συζητάνε στις αυλές ή σε μια κοινωνική εκδήλωση.

    Περίληψη: Η Αργυρώ Ζαννίκου-Ψώρα, μέσα από τα διηγήματά της, καταφέρνει με ευθυμία να γνωστοποιήσει στοιχεία λαογραφίας, παραδόσεων και ηθών του περασμένου αιώνα στη Χίο. Ένα εξαιρετικό βιβλίο που φέρνει στο μυαλό ανεξίτηλες αναμνήσεις, που όλοι, λιγότερο ή περισσότερο, έχουμε βιώσει.

    Στοιχεία του βιβλίου

    Τίτλος: Τα εύθυμα της βεγγέρας

    Συγγραφέας: Αργυρώ Ζαννίκου-Ψώρα

    Εκδοτικός: Άλφα Πι

    Έκδοση: 2019

    Σελίδες: 168

    ISBN: 978-960-632-035-4

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    Επεξεργασία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή – Πουλτσίδη

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here