Τρίτη, 2 Ιουνίου, 2020
More
    Αρχική Λόγω Τεχνών ΑΦΤΕΡΛΩΒ (2017)

    ΑΦΤΕΡΛΩΒ (2017)

    -

    ΑΦΤΕΡΛΩΒ (2017)

    Ένα από τα λίγα καλά της καραντίνας είναι ότι πολλές ταινίες διατίθενται δωρεάν στο διαδίκτυο. Έτσι κι εγώ, μιας και δεν πρόλαβα την προβολή του ΑΦΤΕΡΛΩΒ στην ΕΡΤ, αποφάσισα να το δω στο Youtube. Ένα “ευχαριστώ” στον Στέργιο Πάσχο, που ανέβασε ολόκληρη την ταινία στο Youtube, μιας και μετά την πρώτη προβολή, μπορώ να πω ότι άνετα θα τη δω ξανά.

    Γράφει η Σοφία Σαμιώτη

    Το ΑΦΤΕΡΛΩΒ (2017), λοιπόν, ακολουθεί τον Νίκο, έναν μουσικό, ο οποίος προσέχει το σπίτι και τον σκύλο –τη Λέιλα– του φίλου του, του Σταύρου, για το καλοκαίρι. Ο Νίκος καλεί στο σπίτι την πρώην κοπέλα του, τη Σοφία, για διακοπές σ’ ένα υπέροχο σπίτι των βορείων προαστίων. Η Σοφία, ανυποψίαστη, δέχεται, αλλά οι διακοπές στον «παράδεισο» βγαίνουν εκτός ελέγχου. Ο Νίκος κλειδώνει εκείνον και τη Σοφία στο σπίτι, καθώς έχει αποφασίσει να μην την αφήσει να φύγει μέχρι να μάθει γιατί η Σοφία τον χώρισε. Τους ήρωες του ΑΦΤΕΡΛΩΒ τους γνωρίσαμε στην ταινία μικρού μήκους Ο Έλβις Είναι Νεκρός, οπότε πριν δείτε το ΑΦΤΕΡΛΩΒ, προτείνω να δείτε εκείνο πρώτα. Μέσα σ’ ένα σπίτι, λοιπόν, οι δύο ήρωες εξερευνούν όσα τους χωρίζουν, αλλά και όσα τους ενώνουν.

    Δεν ξέρω πολλά για την ταινία, θα το πω αυτό. Είδα μια δυο συνεντεύξεις του Στέργιου Πάσχου και διάβασα μερικές κριτικές, αλλά μέχρι εκεί. Στα λόγια του σκηνοθέτη και σεναριογράφου, λοιπόν, το ΑΦΤΕΡΛΩΒ είναι μια δραματική κομεντί, μία «δραμεντί», που μιλάει για μια ιστορία αγάπης αλλά και μίσους. Το σενάριο, που απ’ ό,τι διάβασα αναπτύχθηκε από κουβέντες του Στέργιου Πάσχου με τους πρωταγωνιστές –τον Χάρη Φραγκούλη και την Ηρώ Μπέζου–, είναι ένα ρόλερ κόστερ, όπως και οι διαθέσεις του Νίκου και της Σοφίας. Από φωνές και θυμό σε πλάκα και ειρωνεία, σε ερωτικές εξομολογήσεις με ατάκες τύπου «Ισχύει ότι θέλω να είμαι ευάλωτος».

    Αν και το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται μέσα σ’ ένα σπίτι, μπορώ να πω ότι τα πλάνα στη μικρή φύση που υπάρχει γύρω απ’ το σπίτι, αλλά και όσα είναι στραμμένα στους δύο πρωταγωνιστές, δίνουν μια πανέμορφη αισθητική στην ταινία. Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο μήνυμα πίσω από τα πλάνα που μένουν όταν έχει φύγει ένας από τους δύο, αλλά μπορεί και να μην είναι κάτι, δεν ξέρω. Το ταλέντο του Στέργιου Πάσχου είναι εμφανές, η σταθερότητα των μονοπλάνων είναι εξαιρετική και η αποστασιοποίησή του από τους πρωταγωνιστές πιάνει το συναίσθημα χωρίς να χρειαστεί να πάει πολύ κοντά. Ακόμα, το “Ηλιαχτίδα” από Melentini, που ακούγεται στο ΑΦΤΕΡΛΩΒ, θα μπορούσα να το ακούω για πολλές ώρες, αν όχι μέρες. Ο ήχος θυμίζει το “Happy Together”, ένα κάπως γνωστό τραγούδι, αλλά έχει κάτι διαφορετικό, που το κάνει κάπως μελαγχολικό, πράγμα που σημαίνει ότι κολλάει με την υπόλοιπη ταινία.

    Τα πρώτα 10 με 15 λεπτά της ταινίας κρατάνε το ενδιαφέρον, ενώ μετά η ταινία δείχνει τα πρώτα σημάδια κούρασης. Μπορώ να πω όμως ότι η ανάγκη για να μάθει κανείς τι θα γίνει με τους δύο πρωταγωνιστές κρατάει έστω και λίγο το ενδιαφέρον, το οποίο μετά αυξάνεται ξανά. Ο Νίκος και η Σοφία είναι ένα χαοτικό ζευγάρι ανθρώπων, που είναι μεν δυνατοί και γεμάτοι ένταση, αλλά είναι επίσης δύο άνθρωποι που πιστεύεις ότι είναι σωστοί ο ένας για τον άλλον.

    Το ΑΦΤΕΡΛΩΒ (2017) είναι μια ταινία που δείχνει ρεαλιστικά τη σχέση δύο νέων ανθρώπων, που προσπαθούν να βρουν γιατί η σχέση τους δεν δούλεψε. Αν και υπήρξαν αρκετές αρνητικές γνώμες για το σενάριο και τους πρωταγωνιστές, μπορώ να πω ότι τα αρνητικά της ταινίας δεν ήταν πολλά. Με λίγη προσοχή, μπορεί να δει κανείς τα ελαττώματα των δύο χαρακτήρων, τα οποία πιστεύω τονίζονται για χάρη της ταινίας, καθώς εξυπηρετούν το σενάριο.

    Όσο, λοιπόν, η καραντίνα συνεχίζεται, οι μικρές αποδράσεις στην τέχνη είναι από τα λίγα πράγματα που κρατάνε τα λογικά του κόσμου. Το ΑΦΤΕΡΛΩΒ προτείνω να το δείτε, λοιπόν, κατά προτίμηση βράδυ, χωρίς παιδιά τριγύρω. Η ταινία είναι ακριβώς αυτό που λέει το είδος της, μια δραματική κομεντί, μια «δραμεντί». Ο Στέργιος Πάσχος, λοιπόν, στην πρώτη του ταινία δείχνει κάτι διαφορετικό αλλά οικείο για αρκετούς ανθρώπους, και σε αρκετά σημεία μάς θυμίζει πως αυτό που βλέπουμε δεν είναι παρά μια ταινία, κάτι φανταστικό. Οι ερμηνείες στο ΑΦΤΕΡΛΩΒ είναι υπέροχες και οι διάλογοι ήταν τελείως φυσικοί και καθόλου βεβιασμένοι. Μ’ ένα φινάλε που κλείνει την ιστορία των δυο αυτών ανθρώπων, το ΑΦΤΕΡΛΩΒ (2017) είναι, όπως λέει και ο τίτλος, το μετά του έρωτα, δείχνει αυτό που συμβαίνει αφού δύο άνθρωποι έχουν ξεπεράσει ο ένας τον άλλον ερωτικά, καθώς οι ερωτήσεις μένουν στο μυαλό τους μέχρι το τέλος.

    Δείτε εδώ την ταινία ΑΦΤΕΡΛΩΒ

    Πλοκή: Είναι καλοκαίρι, η Αθήνα βράζει, αλλά ο τριαντάχρονος Νίκος δροσίζεται στα βόρεια προάστια, πίνοντας κοκτέιλ δίπλα στην πισίνα. Η πισίνα δεν είναι δική του, αλλά του Σταύρου, που έχει ζητήσει από τον Νίκο να προσέχει το σπίτι και τη Λέιλα –τον σκύλο του– για το καλοκαίρι. Η ευκαιρία μοιάζει μοναδική στον άφραγκο μουσικό, που αποφασίζει να καλέσει εκεί την πρώην κοπέλα του, Σοφία, για ολιγοήμερες διακοπές στην πόλη. Όταν όμως η ανυποψίαστη Σοφία καταφτάνει, οι διακοπές στον «παράδεισο» βγαίνουν εκτός τροχιάς. Ο Νίκος κλειδώνεται μαζί της στο στούντιο του σπιτιού, αποφασισμένος να μην την αφήσει να φύγει, αν δεν μάθει τους λόγους για τους οποίους χώρισαν. Γιατί; Επειδή ακόμα δεν έχει καταλάβει. Κι αν δεν καταλάβει, πώς θα την ξεπεράσει; Εγκεφαλικά. Γιατί ερωτικά την έχει ξεπεράσει. Φυσικά…

    Το ΑΦΤΕΡΛΩΒ, μια αστεία, συγκινητική και καυστική μετα-ερωτική ιστορία δύο ανθρώπων που αρνούνται να μεγαλώσουν, παρακολουθεί την προσπάθεια ενός ζευγαριού για επικοινωνία. Αποκλεισμένοι, έγκλειστοι και ανήμποροι να εξηγήσουν αυτό που τους συμβαίνει, οι δύο ήρωες ξεκινούν ένα ταξίδι εξερεύνησης όλων εκείνων που τους ενώνουν, αλλά και που τους χωρίζουν. Κι ενώ η διαδρομή τους μοιάζει, αρχικά, σαν μια αθώα βόλτα στην εξοχή, σύντομα θα αισθανθούν χαμένοι σ’ ένα αφιλόξενο και εχθρικό περιβάλλον.

    Σκηνοθεσία: Στέργιος Πάσχος

    Σενάριο: Στέργιος Πάσχος, με τη συνεργασία των Χάρη Φραγκούλη και Ηρώς Μπέζου

    Διεύθυνση φωτογραφίας: Χρήστος Καπάτος

    Σκηνικά: Συμεών Νικολαΐδης

    Κοστούμια: Antonia Catsampas, Μαρί-Λουίζ Βαρθολομαίου

    Ήχος: Ξενοφών Κοντόπουλος

    Μακιγιάζ: Αλεξάνδρα Μυτά

    Μοντάζ: Στάμος Δημητρόπουλος

    Μουσική: Melentini

    Διεύθυνση παραγωγής: Κώστας Μπαλιώτης

    Παραγωγή: Φαίδρα Βόκαλη

    Συμπαραγωγή: Marni Films, Στέργιος Πάσχος, ΕΡΤ, Faliro House Productions, Two Thirty Five (2|35)

    Παίζουν: Χάρης Φραγκούλης, Ηρώ Μπέζου

    Διάρκεια: 94′

    Επιμέλεια κειμένου: Σοφία Νέστορα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here