Σάββατο, 10 Απριλίου, 2021
More
    Αρχική Μεταφρασμένη Λογοτεχνία Το Άλικο Γράμμα - Nathaniel Hawthorne

    Το Άλικο Γράμμα – Nathaniel Hawthorne

    -

    Το Άλικο Γράμμα. Βρισκόμαστε στη Νέα Αγγλία, περίπου στο 1650 μ.Χ. Ένας όχλος από γενειοφόρους άντρες με γκρίζα κωνικά καπέλα, μαζί με γυναίκες που άλλες φορούν κουκούλες και άλλες είναι ακάλυπτες, βρίσκεται συγκεντρωμένος δίπλα από το κοιμητήριο της Βοστώνης. Όλοι έχουν στραμμένο το βλέμμα τους στην ξύλινη πρόσοψη με τη βαριά δρύινη πόρτα και τα σιδερένια καρφιά. Είναι η πόρτα της φυλακής και είναι ο λόγος για τον οποίο έχουν μαζευτεί στο σημείο. Η βλοσυρή ακαμψία που πετρώνει τις παρευρισκόμενους, προμηνύει κάτι φοβερό.

    Προσωπική άποψη: Παντελής Μαυρομμάτης

    Το πιο αξιοσημείωτο, όμως, είναι ότι οι γυναίκες δείχνουν εξαιρετικό ενδιαφέρον για την ποινή που θα ακολουθήσει. Άλλες επικαλούνται ποινές που αναφέρονται στη Γραφή, ορισμένες ισχυρίζονται ότι το λιγότερο που θα πρέπει να κάνουν είναι να βάλουν το σημάδι του καυτού σιδήρου στο μέτωπό της, ενώ κάποιες άλλες θεωρούν τον απαγχονισμό της ως τη μόνη αποδεκτή ποινή. Κατηγορούμενη είναι η Έστερ Πρυν.

    «Δεν υπάρχει καμία αρετή στη γυναίκα, έξω από αυτήν που ξεπηδάει από το σωτήριο φόβο της αγχόνης; Σιωπή, τώρα, γυναίκες. Γιατί το μάνταλο γυρίζει στην πόρτα της φυλακής και να που βγαίνει η κυρά-Πρυν αυτοπροσώπως».

    Η πόρτα της φυλακής ανοίγει και από μέσα βγαίνει μια νεαρή γυναίκα. Είναι όμορφη, ψηλή και έχει σκούρα, πλούσια μαλλιά. Μόλις η Έστερ Πρυν σταθεί μπροστά στο πλήθος, η πρώτη της κίνηση είναι να σφίξει το τριών μηνών μωρό της πιο κοντά στον κόρφο της. Όχι όμως από μητρική αγάπη, αλλά για να κρύψει το σημάδι της ντροπής που είναι ραμμένο στο στήθος του φορέματός της. Το άλικο (κόκκινο, φλογάτο, «όπως οι φλόγες της Κόλασης») γράμμα. Το γράμμα Α, το πρώτο γράμμα της λέξης μοιχεία (στα αγγλικά Adultery).

    Στο σημείο αυτό ο αναγνώστης αισθάνεται τα αδυσώπητα βλέμματα του πλήθους να πέφτουν πάνω στην κατηγορούμενη σαν πολλά μαζί καρφιά που την τρυπάνε, όντας σε μια περίοδο που ούτως ή άλλως αντίστοιχα σκηνικά ήταν λίγο πολύ συνηθισμένα. Η Έστερ Πρυν μεταφέρεται σε μια εξέδρα και δένεται όρθια στον κυφώνα (στύλος διαπόμπευσης κακοποιών). Είναι και αυτό ένα μέρος της τιμωρίας της και πρέπει να υπομείνει τα δηλητηριασμένα τσιμπήματα της δημόσιας χλεύης, τα οποία πολλές φορές είναι τραβηγμένα πιο πέρα και από τα όρια της προσβολής.

    «Στη φύση μας, ωστόσο, υπάρχει ένα χάρισμα, μαζί θαυμαστό και φιλεύσπλαχνο, που προβλέπει, ώστε ο βασανισμένος να μη γνωρίζει ποτέ την ένταση των βασανιστηρίων που υφίσταται εκείνη τη στιγμή, αλλά κυρίως τον πόνο που μένει μετά από αυτά».

    Μέσα σε όλα, υπάρχει και ο διάσημος κληρικός Τζον Γουίλσον (1591-1667), ο οποίος έχει σαν πρώτο του μέλημα να πείσει την Έστερ να ομολογήσει την αλήθεια, καθώς «η καταισχύνη βρίσκεται στη διάπραξη του αμαρτήματος και όχι στη διακήρυξή του». Σύμφωνα με τον ίδιο, αν η κατηγορούμενη δεν ομολογήσει, παραβιάζει τα όρια του επουράνιου ελέους. Αν ομολογήσει, μπορεί και να βγάλει το ατιμωτικό άλικο γράμμα από πάνω της.

    Πάνω ακριβώς από την εξέδρα, που παραμένει για ώρες δεμένη η Έστερ Πρυν, υπάρχει ένα μπαλκόνι. Είναι κάτι σαν ανοιχτή στοά κολλημένη στην εκκλησία. Το πλήθος δεν έχει σταματήσει στιγμή να ηθικολογεί. Κρέμεται από το στόμα της Έστερ, μήπως και ακουστεί επιτέλους το όνομα του ενόχου-πατέρα του παιδιού. Όμως πάνω απ’ όλα αγωνιούν για την τιμωρία της, όταν ξαφνικά απλώνεται σιωπή στο πλήθος. Στο μπαλκόνι έχει μόλις εμφανιστεί ο κληρικός Τζον Γουίλσον…

    «Μήπως η ποινή σου σε υποχρεώνει να φοράς το σημάδι και στον ύπνο σου; Δε φοβάσαι τους εφιάλτες και τα απαίσια όνειρα;»

    Το Άλικο Γράμμα γράφτηκε από τον Nathaniel Hawthorne το 1850, με τη γραφή του προσωπικά να μου θυμίζει αρκετά το εμβληματικό Ο Μοναχός και η Κόρη του Δημίου (1892) του τεράστιου Ambroce Bierce και το αριστουργηματικό Ο Καλόγερος (1799) του Matthew Lewis. Η ατμόσφαιρα του βιβλίου ακτινοβολεί την τρομολαγνεία, τον φόβο και τα αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις της εποχής, ενώ τα σκηνικά είναι έντονα επιβλητικά και ιδιαίτερα ρεαλιστικά. Ένα σκοτεινό κελί φυλακής, ένα σκοτεινό δάσος, γοτθικοί πύργοι, αψιδωτά παράθυρα, ερειπωμένα μελαγχολικά σπίτια με τους τοίχους τους γεμάτους βρύα, μια ερημική καλύβα δίπλα στην παραλία, ξύλινα παντζούρια που νομίζεις πως τα ακούς να τρίζουν από τον δυνατό άνεμο και ένα μεγάλο, βαρύ βιβλίο με σιδερένιες αγκράφες που όποιος το βρίσκει πρέπει να γράψει το όνομά του με το ίδιο του το αίμα.

    Έχω σκεφτεί το θάνατο, είπε. Έχω παρακαλέσει να έρθει.

    Ο συγγραφέας καταφέρνει και, μέσα από τη γραφή της τότε εποχής σε συνδυασμό και με την εξαιρετική μετάφραση και επιμέλεια των Εκδόσεων Γνώση, μας μεταφέρει πιστά το ζοφερό κλίμα που επικρατούσε μεταμεσαιωνικά στη Νέα Αγγλία, προσδίδοντας στην ιστορία και μια χροιά σκοτεινού μυστηρίου. Ο δέκατος έβδομος αιώνας ανήκει σε μια χρονική περίοδο όπου ο Θεός του Κλήρου είναι ανώτερος από τον Θεό του απλού κόσμου, οι Άρχοντες απολαμβάνουν πολύ περισσότερα δικαιώματα από αυτά που τους αναλογούν και η ηθικολογία μετράει περισσότερο από την ηθική.

    Το μεγαλύτερο επίτευγμα, όμως, του Hawthorne είναι ότι ξετυλίγει με φοβερή μαεστρία την ψυχολογία της γυναίκας με το άλικο γράμμα. Βλέπουμε, έτσι, την Έστερ Πρυν να αναζητά εναγωνίως μία διέξοδο από την ντροπή, από τη δημόσια διαπόμπευση και από το ένοχο παρελθόν της, την ώρα που οι θεατές του δράματός της προσποιούνται ιδιαίτερα πειστικά την ανωτερότητα της δικής τους ηθικής έναντι εκείνης της στιγματισμένης γυναίκας.

    Έσφιξε το βρέφος με τέτοια αγριότητα στο στήθος της, που το έκανε να βγάλει μια κραυγή. Έστρεψε τα μάτια της στο άλικο γράμμα και σχεδόν το άγγιξε με το δάχτυλό της, για να βεβαιωθεί ότι το μωρό και η ντροπή της ήταν πραγματικά. Ναι, αυτή ήταν η πραγματικότητα. Όλα τα άλλα είχαν χαθεί.

    Υπό το φόβο της αγχόνης και της γκιλοτίνας, η Έστερ Πρυν δεν έχει άλλη επιλογή από το να υπομείνει παθητικά όλο αυτό το ψυχολογικό μαρτύριο. Σύντομα φτάνει στο σημείο να πιστεύει ότι δεν υπάρχει άλλος θνητός τόσο ένοχος όσο αυτή, ενώ κάποια στιγμή η συσσωρευμένη ένταση μέσα της την ωθεί στο να φέρεται σαν δαιμονισμένη, ικανή να βλάψει τον εαυτό της ή ακόμα και το βρέφος της, τη “φύτρα του δαίμονα” όπως το αποκαλεί ο κόσμος.

    Μπορεί Το Άλικο Γράμμα να γράφτηκε πριν από 171 χρόνια, όμως η γραφή του παραμένει ακόμα και σήμερα αξιοζήλευτη και σε καμία περίπτωση δεν είναι βαριά ή δυσνόητη. Είναι ένα έργο αρκετά τολμηρό για την εποχή του ενώ, πέραν των άλλων, οι προβληματισμοί που θέτει ο Hawthorne μέσα από την αφήγησή του είναι ιδιαίτερα διαχρονικοί, σε σημείο που προσωπικά αναρωτιέμαι αν γραφόταν σήμερα το βιβλίο πόσοι από τους σημερινούς ηγέτες των Αρχών και του Κλήρου θα έτρεχαν να κρυφτούν.

    Η ρωγμή που κάνει κάποτε η ενοχή σε μια ανθρώπινη καρδιά ποτέ δεν επιδιορθώνεται σ’ αυτή τη θνητή ζωή.

    Περίληψη: Τοποθετημένη στην τραχιά κοινωνία των Πουριτανών του 17ου αιώνα αυτή η ιστορία μιας αθέμιτης σχέσης, που καταλήγει στη γέννηση ενός παιδιού, αποκαλύπτει το ενδιαφέρον του Χόθορν για τη σύγκρουση ανάμεσα στη δημόσια και στην ιδιωτική ζωή και τις τραγικές -πολλές φορές- συνέπειές της. Δημόσια διαπομπευμένη και εξοστρακισμένη από μια κοινωνία, που με πρόσχημα την ηθική ελέγχει κάθε στιγμή της ιδιωτικής ζωής, η Έστερ Πριν αναδεικνύεται με την εσωτερική της δύναμη ως η πρώτη αληθινή ηρωίδα του αμερικανικού μυθιστορήματος. Ο Άρθουρ Ντιμσντέιλ, παγιδευμένος στους κανόνες της πουριτανικής κοινωνίας, θάβει το πάθος του, αρνείται την Έστερ, υποκύπτει στις κοινωνικές συμβάσεις και καταστρέφει τον εαυτό του.

    Το Άλικο ΓράμμαΣτοιχεία βιβλίου

    Τίτλος: Το Άλικο γράμμα (The Scarlet Letter)

    Συγγραφέας: Nathaniel Hawthorne

    Εκδόσεις: Γνώση

    ISBN: 960-235-363-5

    Σελίδες: 312

    Έτος έκδοσης: 1993

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here