Ήταν άξιο απορίας. Αν έλαμπαν περισσότερο τα λαμπάκια του χριστουγεννιάτικου δέντρου ή τα μάτια μου. Τα είχα βάλει επιμελώς γύρω γύρω από το δέντρο κι έπειτα το γέμισα με ολόλευκες μπάλες. Να μοιάζει με χιονισμένο. Εκείνος δεν κρέμασε καμία μπάλα. Δεν του άρεσαν οι χριστουγεννιάτικοι στολισμοί. Έφτιαξε όμως μία που είχε χαλάσει. Απλά με βελόνα και κλωστή. Αν και για να λέμε την αλήθεια, είχε φτιάξει πιο σημαντικά πράγματα από αυτό. Όπως κάποια χαλασμένα κομμάτια μου. Απλά το έκανε και αυτό. Χωρίς καν να το καταλάβει.

Αστέρι δεν έβαλα στο δέντρο. Επέλεξα ένα χαμογελαστό αγιοβασιλιάτικο ξωτικό που έμοιαζε σαν να νοσταλγούσε κάτι με τον τρόπο που είχε τα χέρια του στο πρόσωπό του. Τι να νοσταλγούσε άραγε. Την αγάπη; Την ευτυχία; Βαριές λέξεις θα πεις… Όμως πόσο ελαφρύς αισθάνεσαι όταν τις νιώθεις…

Με βοήθησε να στερεώσω το ξωτικό στην κορυφή. Κι εγώ τον κοίταζα. Δεν μίλησα. Μου άρεσε πολύ αυτή η εικόνα. Συνήθως ό,τι μου αρέσει, το απαθανατίζω σε φωτογραφία. Όμως αυτή τη φορά το φωτογράφησα με τα μάτια μου. Τον ρώτησα αφού ολοκληρώθηκε ο στολισμός, αν του αρέσει το δέντρο. Αν και κάτι άλλο ήθελα να τον ρωτήσω… Τα λαμπάκια έδιναν έναν πολύχρωμο τόνο στο δωμάτιο και μπερδεύονταν με τις πολύχρωμες σκέψεις μου. Και οι ολόλευκες μπάλες θύμιζαν ολόλευκο χειμώνα. Σε αντίθεση με την εποχή του μέσα μου. Εκεί άνοιξη…

Λίγες μέρες είχαν απομείνει για την αλλαγή του χρόνου. Κι εγώ χαζεύοντας το δέντρο σκεφτόμουν τι να ευχηθώ. «Να μιλάμε. Να έχουμε το θάρρος να μιλάμε. Να λέμε αυτό που σκεφτόμαστε»… Αυτή ήταν η ευχή μου. Μην ξεχνάς να εύχεσαι! Ποτέ δεν ξέρεις…

Μαρία Ιατρίδη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here