Σάββατο, 14 Μαΐου, 2022
More
    ΑρχικήΛογοτεχνίαΜεταφρασμένη ΛογοτεχνίαΤο Δέντρο των Αγίων Πάντων - Ray Bradbury

    Το Δέντρο των Αγίων Πάντων – Ray Bradbury

    -

    Το «Δέντρο των Αγίων Πάντων» είναι μια εξαιρετική ιστορία τρόμου για μικρούς και μεγάλους, γραμμένη από τον πολυαγαπημένο συγγραφέα του φανταστικού Ray Bradbury.

    Προσωπική άποψη: Παντελής Μαυρομμάτης

    Βρισκόμαστε σε ένα πανέμορφο χωριό, κάπου στο Ιλινόις των ΗΠΑ. Το κρύο είναι τσουχτερό και πλησιάζει η νύχτα. Όχι όμως μια οποιαδήποτε νύχτα. Είναι η πολυαναμενόμενη νύχτα των Αγίων Πάντων, το Χάλογουιν, η αγαπημένη γιορτή των παιδιών του χωριού. Την περίμεναν πώς και πώς όλη τη χρονιά. Και τώρα που έφτασε, πρέπει να βιαστούν.

    Τα παιδιά, αγόρια όλα, ντύνονται τρομακτικά, μασκαρεύονται, φοράνε τις περούκες τους και ετοιμάζονται για τη γνωστή έφοδο στα σπίτια του χωριού. Η ερώτηση που θα απευθύνουν σε όποιον ανοίγει κάθε πόρτα, είναι πάντα η ίδια: φάρσα ή κέρασμα;

    Όμως δεν υπάρχει χρόνος. Το σκοτάδι απλώνεται στο χωριό και οι μικροί βιάζονται να τρομάξουν τους κατοίκους του χωριού. Είναι κάτι που τους γεμίζει με χαρά και ικανοποίηση. Βγαίνουν έξω στον δρόμο, αφού πρώτα θαυμάσουν για μια τελευταία φορά τις μεταμφιέσεις τους. Άλλος κρυμμένος κάτω από το σεντόνι ενός φαντάσματος, άλλος ντυμένος στα κόκαλά του, άλλος κουβαλώντας ένα δρεπάνι, όλοι ανεξαιρέτως απολαμβάνουν τις μοναδικές αυτές στιγμές.

    Περπατούν στο λιθόστρωτο δρομάκι του χωριού και συγκεντρώνονται κάτω από μια λάμπα του δρόμου που μοιάζει με καθεδρικού ναού. Αυτό θα είναι και το ορμητήριό τους. Δίχως να χρονοτριβούν, ξεκινούν να τρέχουν με ουρλιαχτά και στριγκλιές γεμάτες δαιμονική ευφορία, όταν…

    «Έξι, εφτά, οχτώ».

    «Δεν είναι δυνατόν! Μέτρα ξανά».

    «Τέσσερα, πέντε, έξι-»

    «Έπρεπε να ήμασταν εννιά! Κάποιος λείπει!»

    Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα χειρότερο. Και αυτό το «κάτι» είναι που προτρέπει τα παιδιά να τρέξουν μακριά, δίχως χρονοτριβή. Να φτάσουν μέχρι εκεί που τελειώνει το χωριό. Ο ένατος της παρέας εξακολουθεί να απουσιάζει.

    Κάποια στιγμή οι οχτώ φτάνουν κατατρομαγμένοι στην άκρη του χωριού. Από εδώ και πέρα ο πολιτισμός χάνεται στο σκοτάδι ενός ανεξερεύνητου τοπίου. Όμως αυτό το «κάτι» εξακολουθεί να τους τραβάει όλο και πιο έντονα, να περπατήσουν ακόμα πιο μακριά. Να φτάσουν εκεί που δεν πρέπει…

    Βγαίνουν έξω από τα όρια του χωριού και είναι η πρώτη φορά στη ζωή τους που το κάνουν. Προχωράνε σχεδόν στα τυφλά, μέχρι που συναντούν μια ρεματιά. Ο χώρος γύρω τους τώρα είναι πνιγμένος σ’ ένα σωρό παράξενους θορύβους της νύχτας.

    Πλησιάζουν τη ρεματιά διστακτικά. Στέκονται δίπλα δίπλα ο ένας στον άλλο. Και τότε, μια σκιά από αρχαία φθινόπωρα τούς πλησιάζει από το μονοπάτι. Τη βλέπουν που έρχεται προς το μέρος τους και παγώνουν. Την ακούνε που σφυρίζει, όπως ο άνεμος που περνά από τις ρωγμές των παραθύρων τις νύχτες, όταν ξαφνικά…

    Κάτω από τη γη υπήρχε ένα μακρύ τούνελ όπου έσταζαν μολυσμένα νερά και η ηχώ τους δεν σταματούσε ποτέ να ψιθυρίζει, Έλα, Έλα, Έλα, κι αν το κάνεις θα μείνεις για πάντα, για πάντα, σταλαγματιά, για πάντα, θρόισμα, τρέξε, βιάσου, ψίθυρος, για πάντα, δεν θα φύγεις ποτέ, ποτέ, ποτέ…

    Η νύχτα του Χάλογουιν δεν εξελίσσεται όπως ακριβώς περίμεναν οι νεαροί πρωταγωνιστές. Για την ακρίβεια, γίνεται ακόμα πιο τρομακτική όταν η μοίρα τούς οδηγεί σε ένα επιβλητικό αλλά και αποκρουστικό ταυτόχρονα ξύλινο σπίτι με γοτθικούς πύργους.

    Το τεράστιο εκείνο σπίτι είναι λαξευμένο πάνω σ’ έναν κατάμαυρο βράχο, με την όψη του να θυμίζει έντονα νεκροταφείο. Όσο για το εσωτερικό του; Πολλά δωμάτια, σοφίτες και διάδρομοι, όλα πνιγμένα στη σκόνη και σε πυκνούς ιστούς. Ήταν ένα στοιχειωμένο σπίτι την παραμονή των Αγίων Πάντων. Άσχημος συνδυασμός.

    Στέκονται μπροστά σ’ έναν ετοιμόρροπο τοίχο και κοιτάζουν ψηλά, στη σκεπή του σπιτιού. Πώς στέκεται εκεί πάνω ακόμα και δεν πέφτει; Κοιτάζουν γύρω τους και βρίσκουν ένα χορταριασμένο μονοπάτι που οδηγεί στη μισογκρεμισμένη βεράντα της εισόδου. Προχωράνε κι άλλο. Φτάνουν στη βεράντα και ανεβαίνουν. Τα σανίδια τρίζουν. Όλοι θέλουν να γυρίσουν πίσω και να τρέξουν μακριά, όμως έχουν λόγο που δεν το κάνουν.

    Ακόμα…

    Κοιτάζουν το ρόπτρο στην πόρτα. Πρέπει να το χτυπήσουν. Πρέπει; Δεν προλαβαίνουν καν να το σκεφτούν, όταν το ξύλινο δάπεδο αρχίζει να βουλιάζει…

    Μετά, το σκοτάδι μέσα από το σπίτι άρχισε να αναπνέει. Ένας άνεμος φύσηξε προς την ανοιχτή πόρτα, τραβώντας τους βίαια από τη βεράντα και αναγκάστηκαν να βάλουν κόντρα για να μην τους ρουφήξει στο σκοτεινό χολ. Πάλεψαν, φώναξαν, άρπαξαν σφιχτά την κουπαστή της βεράντας. Κι ύστερα, ο άνεμος σταμάτησε.

    Κάτι σκοτεινό κινήθηκε μέσα στο σκοτάδι…

    Είναι μια ιστορία που δίνει μια άλλη διάσταση στο έθιμο του Χάλογουιν, το οποίο πολύ θα ήθελα να γίνει κάποια στιγμή πιο ενεργό και στη χώρα μας. Ο συγγραφέας «βλέπει» αυτή τη γιορτή του τρόμου μέσα από τα μάτια των παιδιών και το αποτέλεσμα είναι άκρως ενδιαφέρον. Οι μεγαλύτεροι φόβοι τους συγκρούονται με τα πιο μεγάλα όνειρα της τόσο ιδιαίτερης αυτής ηλικίας, με τις επιπτώσεις της αναμέτρησης αυτής να είναι εντελώς απρόβλεπτες.

    Η ιστορία κυλάει δίχως να κουράζει σε κανένα σημείο, η γραφή του Bradbury είναι εξαιρετική και η αγωνία όσο πάει και κορυφώνεται. Το βιβλίο θα μπορούσε κάλλιστα να καταταχθεί και στην εφηβική λογοτεχνία, ενώ το μόνο που δεν μου άρεσε όσο το διάβαζα ήταν η υπερβολική χρήση των σημείων στίξης.

    Τα σκηνικά; Βγαλμένα από τα όνειρα όλων μας για ένα καλό βιβλίο τρόμου, γοτθικού και όχι μόνο. Συνάντησα λιθόστρωτους δρόμους, ένα παλιό αμαξοστάσιο τρένων, μια ερειπωμένη φάρμα, έναν αχυρώνα γεμάτο με τρομακτικές αφίσες ενός παλιού τσίρκου, είδα περίεργες σκιές να κινούνται μέσα στη νύχτα, κρανία που αιωρούνταν, νυχτερίδες, κοράκια, όλων των ειδών τα έντομα, μικρά, μεγάλα, τετράποδα, εξάποδα, σαρανταποδαρούσες, πετούμενα και μη, άκουσα τρομακτικούς τριγμούς, ουρλιαχτά και ψιθύρους, ενώ ακόμα ρίχνω κλεφτές ματιές στα παράθυρά μου μην τυχόν αρχίσουν ξαφνικά να ανοιγοκλείνουν από μόνα τους.

    «Αν ο ήλιος έσβηνε για πάντα, τι θα γινόταν μετά;»

    «Έτσι, στη μέση του φθινοπώρου, όταν τα πάντα γύρω τους πέθαιναν, οι άνθρωποι των σπηλαίων στριφογύριζαν στον ύπνο τους και αναθυμούνταν τον δικό τους περσινό θάνατο…»

    Τα ταξίδια που έκανα στον χωροχρόνο όσο διάβαζα το βιβλίο, ήταν πολλά. Από την αρχαία Περσία, τα καταπράσινα λιβάδια της Ιρλανδίας, την Ισπανία με την Παναγία των Παρισίων, μέχρι τους Δρυίδες ιερείς της Αγγλίας, τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου με τους παγανιστές ιερείς των αρχαίων χρόνων, τα ρωμαϊκά κοιμητήρια στην Ιταλία και φυσικά τον αγαπημένο μου ευρωπαϊκό, σκοταδιστικό Μεσαίωνα με τις προκαταλήψεις και τις μάγισσες.

    Α, έφτασα μέχρι και την αγαπημένη μου αρχαία Αίγυπτο και μπορώ να πω πως ήταν σούπερ ντούπερ! Είδα μούμιες με ξετυλιγμένα σάβανα που δεν ήξερα και δεν ήθελα να μάθω αν κινούνταν ή αν εξακολουθούσαν να παραμένουν ακίνητες, μύρισα λιβάνι και πάπρικα, έφτασα στην εντυπωσιακή Κοιλάδα των Βασιλέων, μπήκα σε σκοτεινές κρύπτες και διέσχισα τον Νείλο. Η σκηνή στην υπόγεια σπηλιά ήταν από τις καλύτερες του βιβλίου και σταματάω εδώ τις αναφορές μου γιατί μπορώ να γράφω για ώρες για αυτό το εξαιρετικό βιβλίο.

    «Διάβολε» ψιθύρισε ο Τομ. «Κοιτάξτε. Βάζουν τη μούμια του μέσα στο φέρετρο και το φέρετρο μέσα στη… στη…»

    «Σαρκοφάγο» συμπλήρωσε ο Μάουντσραουντ. «Ένα φέρετρο, μέσα σ’ ένα φέρετρο, μέσα σ’ ένα φέρετρο…»

    Τι το ιδιαίτερο είχε το ένατο αγόρι της παρέας, αυτό που αγνοούνταν η τύχη του; Τι το πραγματικά τρομακτικό έκρυβε το στοιχειωμένο σπίτι έξω από την πόλη; Γιατί στην Αγγλία οι αμαρτωλοί υποφέρουν περισσότερο από τους υπόλοιπους ανά τον κόσμο αμαρτωλούς μόλις πεθάνουν; Πόσο τρόμο μπορεί να κρύβει ένα δέντρο γεμάτο με αναμμένες κολοκύθες; Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα, μόλις το ρολόι χτυπήσει μεσάνυχτα τη νύχτα του Χάλογουιν;

    Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα θα διαβάσει όποιος επιλέξει να περάσει μια νύχτα παρέα με «Το Δέντρο των Αγίων Πάντων», ένα βιβλίο που υλοποιεί τα μεγαλύτερα όνειρα και τους χειρότερους εφιάλτες των παιδιών. Βασικά και των μεγαλύτερων, αλλά αυτό μεταξύ μας. Μόλις το διαβάσετε θα καταλάβετε. Τσοπ τσοπ…

    Υ.Γ.1: Το τεράστιο δίλημμα στο φινάλε του βιβλίου, όλα τα λεφτά. Εγώ δεν ξέρω τι θα επέλεγα πάντως.

    Υ.Γ.2: Εκείνη η βαρκάδα στη μεξικανική λίμνη, μέσα στην ομίχλη, δίπλα στο κοιμητήριο, αχ…

    Υ.Γ.3: Πάντα ήθελα να δω πώς είναι να ζωντανεύει ένα γκαργκόιλ!

    Υ.Γ.4: Αλήθεια, εσείς γνωρίζατε ότι τη νύχτα του Χάλογουιν, άμα βάψετε με πίσσα τις βεράντες σας μπροστά στο σπίτι σας, τα φαντάσματα κολλάνε εκεί δεν μπορούν να μπουν μέσα στο σπίτι;

    «Θα σταματήσουμε ΚΑΠΟΤΕ να φοβόμαστε τις νύχτες και το θάνατο;…»

    Περίληψη: Αγόρια. Δεκατριών χρονών, τρελλοπαρέα. Με γδαρμένα γόνατα, αναμαλλιασμένα κεφάλια, αναψοκοκκινισμένα μάγουλα, μυαλό μόνο για παιχνίδι, μια παγερή αδιαφορία για τα κορίτσια και μια αμυδρή υποψία μέσα τους για το τι επίκειται μ’ αυτά που κάποτε θα τους κάνει άνδρες. Μα όχι ακόμα. Όχι απόψε.

    Απόψε είναι η Γιορτή των Αγίων Πάντων. Ντυμένα με τρομαχτικές στολές, τ’ αγόρια τρέχουν ξέφρενα σε μια κωμόπολη του Ιλλινόις, κεντρίζοντας τους φιλήσυχους πολίτες της, κλεισμένους σε σπίτια με ήσυχες αυλές όπου σιγοκαίνε κεριά-κολοκύθες.
    “Κέρασμα ή Σκανδαλιά;”

    Απόψε, τα αγόρια διαλέγουν δίχως δεύτερη σκέψη τη Σκανδαλιά. Μόνο που θα πάρουν μεγαλύτερο μερίδιο απ’ ό,τι περιμένανε. Ο φίλος τους ο Πίπκιν, η ψυχή της παρέας, είναι άφαντος. Θα τον αναζητήσουν στο Στοιχειωμένο Σπίτι. Εκεί θα ανακαλύψουν το Δένδρο των Αγίων Πάντων. Αντί για καρπούς, απ’ τα κλαδιά του κρέμονται τεράστιες κολοκύθες. Ουπς!

    Να κι ο μυστηριώδης κύριος Μάουντσραουντ. Θα τους προσκαλέσει να ‘ρθουν μαζί του για να σώσουν τον φίλο τους. Απόψε, τ’ αγόρια θα ταξιδέψουν ανά τους αιώνες. Στην Αίγυπτο, την κελτική Ευρώπη, την Ευρώπη που ‘καιγε μάγισσες, την Ευρώπη που ‘χε επίκεντρο τη Νοτρ Νταμ… Για να φθάσουν ως το Μεξικό τη μέρα των νεκρών. Να ανακαλύψουν την ουσία της πανάρχαιας εορτής που φέρνει για μια μοναδική βραδιά κοντά πεθαμένους και ζωντανούς…

    Το Δέντρο των Αγίων Πάντων - Ray BradburyΣτοιχεία βιβλίου

    Τίτλος: Το Δέντρο των Αγίων Πάντων (εξαντλημένο)

    Συγγραφέας: Ray Bradbury

    Eκδόσεις: Μαγικό Κουτί

    Σελίδες: 198

    ISBN: 9789609885065

    Ημερομηνία έκδοσης: 05/2012

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    εισάγετε το σχόλιό σας!
    παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ