Τετάρτη, 27 Μαΐου, 2020
More
    Αρχική Άρθρα Συνεργατών Βιρτζίνια Γουλφ και Τα κύματα

    Βιρτζίνια Γουλφ και Τα κύματα

    -

    Βιρτζίνια Γουλφ και Τα κύματα, ένα βιβλίο για το αληθινό νόημα και αξία της ζωής!

    Γράφει η Ηλιάνα Βολονάκη

    Εντάξει, αγαπημένοι μου αναγνώστες, τι να πει κανείς για αυτήν τη γυναίκα; Βιρτζίνια Γουλφ! Το βιβλίο που λατρεύω; Τα κύματα!

    Πριν όμως σας το παρουσιάσω, πάμε να δούμε λίγα πράγματα για τη ζωή της! Συγχωρείστε με εάν γράψω παραπάνω λέξεις αυτή τη φορά, αλλά είναι η λατρεμένη μου, και νομίζω και πολλών άλλων!

    Βιρτζίνια Γουλφ και Τα κύματα

    Αγγλίδα μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος, λοιπόν, που θεωρήθηκε πρωτοπόρος και νεωτερίστρια λογοτέχνης στον 20ό αιώνα και μια από τους μεγαλύτερους καινοτόμους στην αγγλική γλώσσα.

    Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, υπήρξε σημαντική μορφή στη λογοτεχνική κοινωνία του Λονδίνου και μέλος της Ομάδας Μπλούμσμπερυ. Τα διασημότερα έργα της είναι τα μυθιστορήματα Η κυρία Ντάλογουεϊ, Στο Φάρο, το Ορλάντο: Μια Βιογραφία και το δοκίμιο Ένα Δωμάτιο Ολοδικό Σου, με την παροιμιώδη φράση της: Μια γυναίκα πρέπει να έχει τα χρήματα και ένα δωμάτιο κατάδικό της, εάν πρόκειται να γράψει μυθιστοριογραφία. 

    Τα μυθιστορήματά της διακρίνονται για το ψυχολογικό τους βάθος και το εκφραστικό τους ύφος. Άλλα γνωστά έργα της είναι τα Νύχτα και Μέρα, Τα Κύματα, Τα Χρόνια, Τρεις Γκινέες, και άλλα πολλά.

    Η Βιρτζίνια Στίβεν γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 25 Ιανουαρίου του 1882, από τους Σερ Λέσλι Στίβεν και Τζούλια Πρίνσεπ Τζάκσον. 

    Οι γονείς της, οι οποίοι παντρεύτηκαν στις 28 Μαρτίου του 1878, είχαν και οι δύο παιδιά από τους προηγούμενους γάμους τους. Ο πατέρας της Γουλφ ανήκε σε οικογένεια αριστοκρατών με μακρά παράδοση στα γράμματα, ήταν εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού Cornhill Magazine και συντάκτης του Λεξικού Εθνικής Βιογραφίας. Η μητέρα της, γνωστή για την ομορφιά της, εργαζόταν ως μοντέλο για γνωστούς ζωγράφους της εποχής, ενώ τον καιρό της γέννησης της Βιρτζίνια ήταν νοσοκόμα κατ’ οίκον.

    Εκτός από τη Βιρτζίνια, το ζευγάρι είχε αποκτήσει την πρωτότοκη κόρη Βανέσα, τον δευτερότοκο Τόμπυ και τον υστερότοκο Άντριαν. Εκτός από αυτά τα παιδιά από τον κοινό τους γάμο, στο μέγαρο της οδού Hyde Park Gate 22 ζούσαν και τα παιδιά από τους προηγούμενους γάμους τους: η κόρη του σερ Λέσλι, Λώρα, ένα προβληματικό παιδί που σε λίγα χρόνια κλείστηκε μόνιμα σε ψυχιατρικό άσυλο, και τα τρία παιδιά της Τζούλια, Τζορτζ, Στέλλα και Τζέραλντ Ντάκγουορθ.

    Βιρτζίνια Γουλφ και τα κύματα

    Αν και σαν βρέφος ήταν χαρωπή και τρυφερή, η Γουλφ με το πέρασμα των χρόνων έγινε νευρική, φοβόταν το σκοτάδι, καθώς και το θορυβώδες εξωτερικό περιβάλλον. Η ίδια, όταν θυμόταν τα παιδικά της χρόνια, θεωρούσε ότι ο φόβος αποτελούσε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής της. Ειδικότερα, στις ετήσιες καλοκαιρινές διακοπές στο Σέιντ Άιβς, στην Κορνουάλη, ένιωθε θλιβερά, τρομαχτικά συναισθήματα και κυρίως ένα αίσθημα απομόνωσης και απεγνωσμένης λύπης, με την αναπτυγμένη φαντασία της να ενισχύει όλα αυτά τα συναισθήματα.

    H Βιρτζίνια μεγάλωσε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον, με επιρροές από τη βικτωριανή λογοτεχνική κοινωνία: Χένρι Τζέιμς, Τζορτζ Έλιοτ, Τζορτζ Χένρι Λιούις, Τζούλια Μάργκαρετ Κάμερον και Τζέιμς Ράσελ Λόουελ, ήταν μεταξύ των επισκεπτών του σπιτιού της οικογένειας.

    Συμπλήρωμα αυτών των επιρροών ήταν η τεράστια βιβλιοθήκη του σπιτιού, απ’ όπου οι αδελφές Βιρτζίνια και Βανέσα διδάχτηκαν τους κλασικούς συγγραφείς και την αγγλική λογοτεχνία, σε αντίθεση με τους αδελφούς τους, Τόμπυ και Άντριαν, που ακολούθησαν την τυπική εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.

    Το 1896 και μετά την εκπαίδευση που έλαβε κατ’  οίκον κυρίως από τον πατέρα της, σπούδασε ιστορία, αρχαία ελληνικά και λατινικά στο παράρτημα για γυναίκες του King’s College και τα συνέχισε κατά τα έτη 1902 και 1903.

    Βιρτζίνια Γουλφ και τα κύματα

    Ο ξαφνικός θάνατος της μητέρας της από γρίπη το 1895, όταν ήταν 13 χρόνων, της προκάλεσε την πρώτη της νευρική κατάρρευση. Δύο χρόνια αργότερα, πέθανε ξαφνικά η ετεροθαλής αδερφή της Στέλλα από περιτονίτιδα, ενώ ο πατέρας της πέθανε το 1904 από καρκίνο του στομάχου. Αυτό πυροδότησε τη δεύτερη μεγάλη νευρική κατάρρευση και την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας της Γουλφ, η οποία πήδηξε από το παράθυρο του σπιτιού της οικογένειας.

    Σε όλη τη διάρκεια της ζωής της επηρεάστηκε από αυτή τη δραστική ταλάντευση διάθεσης. Αν κι αυτές οι επαναλαμβανόμενες διανοητικές διαταραχές είχαν πολλές επιπτώσεις στην κοινωνική ζωή της, οι λογοτεχνικές δυνατότητές της παρέμειναν άθικτες. Συνηθισμένα συμπτώματα της αρρώστιας της ήταν οι βαριές ημικρανίες, οι αϋπνίες και η έλλειψη όρεξης.

    Η ανορεξία, αγαπημένοι μου αναγνώστες, ήταν το κυριότερο σύμπτωμα που κουβαλούσε από την παιδική της ηλικία. Η μητέρα της, Τζούλια, είχε αποδεχτεί το γεγονός ότι η μικρή Τζίνια θα ήταν για πάντα ευάλωτη ψυχικά.

    Η οικογένεια από την πλευρά του πατέρα της εξάλλου, είχε ιστορικό ψυχικών ασθενειών, από σχιζοφρένεια μέχρι και βαριά κατάθλιψη. Ο ίδιος ο πατέρας της, ο Λέσλι Στίβεν, είχε υποστεί κάποιου είδους νευρική κατάρρευση καθώς προετοίμαζε το βιβλίο του Dictionary of National Biography. Το 1945, η ετεροθαλής της αδερφή, Λώρα, απεβίωσε στην ψυχιατρική κλινική όπου την έκλεισαν και ο ανιψιός του σερ Λέσλι, Τζεμ Στίβεν, ήταν επίσης ψυχικά διαταραγμένος.

    Ο θάνατoς του πατέρα τους έκανε τα τέσσερα τελευταία παιδιά του να φύγουν από το πατρικό σπίτι και να εγκατασταθούν, από το 1904 ως το 1907, στην καρδιά του Λονδίνου, στην πλατεία Gordon Square, στο Μπλούμσμπερι.

    Εκείνη την εποχή, η Βιρτζίνια έγραφε και δημοσίευε βιβλιοκριτικές στο λογοτεχνικό ένθετο των Times του Λονδίνου και παράλληλα δίδασκε ιστορία και έκθεση στο “Morley College for working men and women”, όπως ονομαζόταν τότε.

    Βιρτζίνια Γουλφ και τα κύματα
    Βιρτζίνια Γουλφ και Τα κύματα

    Εκείνη την περίοδο, το ενδιαφέρον της για τη λογοτεχνία μεγάλωσε. Η Γουλφ σχετίστηκε με την, πρωτοεμφανιζόμενη τότε, ομάδα λόγιων φοιτητών που έμεινε γνωστή ως Ομάδα Μπλούμσμπερι.

    Οι νεαροί αυτοί καλλιτέχνες αποτέλεσαν έναν κύκλο διανοούμενων που ανανέωσε τις τέχνες στη Μεγάλη Βρετανία, προάγοντας τον μοντερνισμό στη χώρα. Μεταξύ αυτών ήταν ο μυθιστοριογράφος Έντουαρντ Μόργκαν Φόρστερ, ο ζωγράφος και κριτικός τέχνης Ρότζερ Φράι, ο οικονομολόγος Τζων Μέυναρντ Κέυνς και ο συγγραφέας Λίτον Στράτχι. Με αυτούς, μεταξύ των οποίων ήταν τα αδέρφια της και ο μελλοντικός της σύζυγος, θα συναναστραφεί η Βιρτζίνια και θα πάρει την επιβεβαίωση που χρειαζόταν για να αρχίσει να γράφει. Με αυτούς, εξάλλου, θα συμμετάσχει στην περίφημη πια Φάρσα του Ντρέτνωτ, που έστησαν μέλη του κύκλου αυτού, στο Αγγλικό Βασιλικό Ναυτικό και συγκεκριμένα στο πολεμικό Ντρέντνωτ, υποδυόμενοι Αιθίοπες βασιλικούς αξιωματούχους.

    Τον Ιούνιο του 1906, θα γράψει το πρώτο της διήγημα, Phyllis and Rosamund, το οποίο ωστόσο δεν εκδόθηκε παρά μετά τον θάνατό της.

    Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου θα κάνει το πρώτο της ταξίδι στο εξωτερικό. Τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1906, επισκέφθηκε μαζί με τα αδέρφια της την Κωνσταντινούπολη, την Αθήνα και έπειτα την Εύβοια. Σε αυτό το ταξίδι, η Βανέσα και ο Τόμπυ έπαθαν τυφοειδή πυρετό και ενώ η Βανέσα θα αναρρώσει, ο Τόμπυ θα πεθάνει τελικά στο Λονδίνο, στις 20 Νοεμβρίου του 1906.

    Οι εντυπώσεις της από το ταξίδι με τη μορφή αλληλογραφίας και ημερολογιακών εγγραφών θα κυκλοφορήσουν στην Ελλάδα, σε βιβλίο με τίτλο Ελλάδα και Μάης Μαζί, σε μετάφραση Μαρίας Τσάτσου, από τον εκδοτικό οίκο Ύψιλον, το 1996.

    Το 1907, η αγαπημένη αδερφή της Βανέσα παντρεύτηκε τον διανοούμενο και κριτικό τέχνης Κλάιβ Μπελ, ενώ η Βιρτζίνια άρχισε τα προσχέδια για τη συγγραφή του πρώτου μυθιστορήματός της, που αργότερα ονομάστηκε The Voyage Out.

    Στις 10 Αυγούστου του 1912 παντρεύεται τον Λέοναρντ Γουλφ, μέλος και αυτός της Ομάδας του Μπλούμσμπερι και φίλος του Τόμπυ από τα φοιτητικά του χρόνια. Αμέσως μετά τον γάμο θα φύγουν για ένα μεγάλο ταξίδι του μέλιτος σε Γαλλία, Ιταλία και Ισπανία.

    Ο Λέναρντ, αν και η Βιρτζίνια του είχε εξομολογηθεί την ανικανότητά της να ανταποκριθεί στο σεξουαλικό του πάθος, καθώς επίσης και την πραγματική κατάσταση της υγείας της, ήταν απόλυτα σίγουρος ότι παρ’ όλα αυτά ήθελε να την παντρευτεί. Και όπως αποδείχτηκε συν τω χρόνω, υπήρξε απόλυτα αφοσιωμένος σε αυτήν, τη φρόντιζε και την προστάτευε αγόγγυστα και με τη μεγαλύτερη προθυμία.

    Έναν χρόνο αργότερα, όμως, θα ξεσπάσει ακόμα μια θανάσιμη νευρική κατάρρευση της Γουλφ, κατά τη διάρκεια της οποίας θα επιχειρήσει και πάλι να αυτοκτονήσει, καταπίνοντας υπερβολική δόση χαπιών Βερονάλ. 

    Η κρίση αυτή, που κράτησε από το καλοκαίρι του 1913 έως το φθινόπωρο του 1915 και κατά τη διάρκεια της οποίας η Γουλφ είχε φτάσει τα 28 κιλά, ήταν τόσο βίαιη, που την έφερε κοντά στον θάνατο.

    Το 1914, το ζευγάρι αποφασίζει ότι θα έκανε καλό στη Βιρτζίνια να απομακρυνθεί από το θορυβώδες Λονδίνο, και γι’ αυτό εγκαταστάθηκαν στο Ρίτσμοντ, μια πόλη που απέχει περίπου 13 χλμ. από το Λονδίνο, και τον Μάρτιο του 1915 αγόρασαν πλέον και εγκαταστάθηκαν στο Hogarth House.

    Στο πλαίσιο της ανάρρωσης της συγγραφέως, θεωρήθηκε ότι θα βοηθούσε στην αποκατάσταση της υγείας της η ενασχόληση με την τυπογραφία, και έτσι το ζευγάρι αγόρασε τα απαραίτητα για να λειτουργήσει ένα τυπογραφικό πιεστήριο. 

    Το πρώτο τους βιβλίο, από τον δικό τους εκδοτικό οίκο, τον Hogarth House Press κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1915, και ήταν ένα κομψό βιβλιαράκι 32 σελίδων που περιλάμβανε το διήγημα της Βιρτζίνια Σημάδι στον Τοίχο και το διήγημα του Λέναρντ Τρεις Εβραίοι.

    Ωστόσο, πριν από αυτό είχε προηγηθεί η κυκλοφορία στις 26 Μαρτίου του 1915 του βιβλίου της «Το Ταξίδι» από τον εκδοτικό οίκο του αδερφού της, Τζωρτζ Ντάκγουορθ.

    Αυτή τη χρονιά, μάλιστα, το 1914, θα αρχίσει να γράφει το δεύτερο μυθιστόρημά της, το Μέρα και Νύχτα. Η Γουλφ εξομολογήθηκε πολλά χρόνια αργότερα ότι ήταν τόσο τρομοκρατημένη από την ασθένειά της, που έγραψε το Μέρα και Νύχτα περισσότερο για να αποδείξει στον εαυτό της ότι ήταν διανοητικά υγιής. 

    Το 1920 θα αρχίσει να συγγράφει το μυθιστόρημα Το δωμάτιο του Ιακώβου, ένα σημαντικό έργο στην εργογραφία της, τομή στη λογοτεχνία της εποχής, αφού το μυθιστόρημα συντίθεται από τις αναμνήσεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματά της για τον πρόωρα χαμένο αγαπημένο αδερφό της, Τόμπυ. Το έργο τελειώνει στις 4 Νοεμβρίου του 1921 και θα εκδοθεί από τον δικό της εκδοτικό οίκο το 1922.

    Εν τω μεταξύ, αγαπημένοι μου, δώστε την προσοχή σας, ο εκδοτικός οίκος Hogarth Press αναπτύσσεται χρόνο με τον χρόνο. Παρόλο που δεν θα αποφύγουν τις λάθος επιλογές, θα πρωτοεκδώσουν τελικά σημαντικούς λογοτέχνες της εποχής και της χώρας τους. 

    Το 1923 εκδίδουν την Έρημη Χώρα του Τόμας Στερνς Έλιοτ και τα επόμενα χρόνια θα συνεχίσουν με την Κάθριν Μάνσφιλντ, τον Ε. Μ. Φόρστερ, τη Βίτα Σάκβιλ Γουέστ, τον Ρόμπερτ Γκρέιβς, τον Τζων Μέυναρντ Κέυνς, καθώς και έργα του Σίγκμουντ Φρόυντ.

    Τον χειμώνα του 1922, θα κάνει μια καθοριστική για τη ζωή της γνωριμία.

    Θα γνωρίσει σε ένα φιλικό δείπνο την κόρη του βαρόνου Λάιονελ Σάκβιλ Γουέστ, Βίτα Σάκβιλ Γουέστ, με την οποία εκτός από τα λογοτεχνικά τους ενδιαφέροντα θα μοιραστεί και μια παθιασμένη ερωτική σχέση. Η γνωριμία που σηματοδοτεί και τα πιο παραγωγικά χρόνια της Γουλφ θα μετατραπεί σε ερωτική σχέση γύρω στο 1925. Το 1927, έγραψε τη βιογραφία της Σάκβιλ με τίτλο Ορλάντο, την οποία ο γιος της Βίτα, Νάιτζελ Νίκολσον, χαρακτήρισε ως την πιο μακροσκελέστατη και γοητευτική ερωτική επιστολή στην ιστορία της λογοτεχνίας.

    Το 1928, καινούριοι έρωτες θα τραβήξουν τη Σάκβιλ μακριά από τη Γουλφ, και ύστερα από την περίοδο του πόνου για τον χωρισμό, η σχέση τους θα μετατραπεί σε φιλική αλλά ουσιαστική και θα κρατήσει μέχρι το τέλος της ζωής της Γουλφ.

    Τα χρόνια αυτά θα δώσει τα καλύτερα έργα της: το 1925 θα κυκλοφορήσει το διασημότερο έργο της, Η κυρία Ντάλογουεϊ, η οποία και θα την καθιερώσει στη συνείδηση κοινού και κριτικών, το 1927 εκδίδεται το αυτοβιογραφικό Μέχρι το Φάρο και το 1928 το Ορλάντο: Μια Βιογραφία.

    Τον Οκτώβριο του 1928, έλαβε την πρόσκληση να μιλήσει στο κολέγιο Νιούμαν του Κέιμπριτζ ενώπιον της “Arts Society” με θέμα: Γυναίκες και μυθιστοριογραφία. Από αυτή τη διάλεξη προέκυψε το διάσημο δοκίμιο Ένα Δικό Σου Δωμάτιο, το οποίο θα εκδοθεί το 1929. Το συγκεκριμένο μάλιστα βιβλίο θεωρείται σημείο αναφοράς ακόμη και σήμερα στις φεμινιστικές σπουδές.

    Το 1930 πάλι, τελειώνει την πρώτη μορφή του μυθιστορήματός της, Τα Κύματα, το οποίο αποτελεί το ακραίο όριο των λογοτεχνικών πειραματισμών της, αφού το έργο καταγράφει τις σκέψεις έξι χαρακτήρων και μόνο αυτό.

    Ίσως φαίνεται σαν ένα αρκετά συνηθισμένο και καθόλου πρωτότυπο θέμα για βιβλίο, το μυθιστόρημα όμως αυτό έχει κάτι διαφορετικό, κάτι που το κάνει ξεχωριστό. Κι αυτό γιατί απουσιάζει από αυτό το κλασικό μοτίβο της αφήγησης που διακόπτεται σε ορισμένα σημεία από διάλογο, μοτίβο που εντοπίζουμε στα περισσότερα μυθιστορήματα όχι μόνο των συγχρόνων της Γουλφ, αλλά στο σύνολο της παγκόσμιας λογοτεχνίας. 

    Σας γράφω τώρα και έχω ανατριχίλα σε όλο το κορμί!

    Βιρτζίνια Γουλφ και Τα κύματα

    Μπορεί να φανεί αστείο σε πολλούς από εσάς, όταν – από συγγραφικής απόψεώς μου, όμως αναφέρομαι – έχεις μπροστά σου έναν λογοτέχνη με βίαιο ίσως παρελθόν, όχι τόσο στις οικογενειακές και προσωπικές του υποθέσεις όσο όμως στη βιαιότητα που ξεσπά μέσα του και ατιμάζει την προσπάθειά του να εξουσιάσει και να δοθεί στη δική του προσωπικότητα και εξασθένηση του κλασικισμού του και του Εγώ του.

    Είναι μακροσκελείς θέσεις και ανταγωνισμοί απόψεων και μεσολάβηση αντιθέσεων και εξαναγκασμών, για αυτό ο λογοτέχνης πρέπει να μένει μόνος και να αφήνει τις σκέψεις του ελεύθερες! Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως οι συγγραφείς, αν και επικοινωνιακοί άνθρωποι, κατά βάθος είναι κλειστοί και σκληροί πολλές φορές με το έξω!

    Τέλος πάντων συνεχίζω, με το θέμα του βιβλίου Τα Κύματα! Ένα βιβλίο που απαρτίζεται από μακροσκελείς μονολόγους των έξι πρωταγωνιστών, της Τζίννυ, της Σούζαν, της Ρόντα, του Λούις, του Μπέρναρντ και του Νέβιλ. 

    Ουσιαστικά η δράση προωθείται μέσω των λόγων τους, ενώ τα κομμάτια της αφήγησης εντοπίζονται σε ελάχιστα σημεία του βιβλίου. 

    Συγκεκριμένα, η αφήγηση περιορίζεται στην περιγραφή της κίνησης του ήλιου από την ανατολή ως τη δύση του, θέλοντας ίσως να δείξει αλληγορικά τον κύκλο της ανθρώπινης ζωής, και σηματοδοτεί ουσιαστικά την αλλαγή κεφαλαίου στο βιβλίο.

    Ο ήλιος κινείται παράλληλα με τις ζωές των πρωταγωνιστών: ο ήλιος ανατέλλει στην παιδική τους ηλικία, μεσουρανεί στα 25 τους χρόνια και συνεχίζει.

    Μέσα από τους μονολόγους των πρωταγωνιστών διαγράφεται πεντακάθαρα ο χαρακτήρας τους, όχι μόνο από τα σημεία όπου μιλάνε οι ίδιοι, αλλά και από τα σημεία όπου οι άλλοι μιλούν γι’ αυτούς. Αλλά και ο αναγνώστης κερδίζει πολλά από τον συγκεκριμένο τρόπο γραφής. 

    Υποβάλλεται σε αυτόν μια ταχύτητα, ένας ρυθμός που του κόβει την ανάσα, που δεν του επιτρέπει να αφήσει το βιβλίο.

    Ταυτόχρονα, του δίνεται η ευκαιρία να παρακολουθήσει την εξέλιξη της πλοκής όχι ως ένα τρίτο πρόσωπο που στέκεται στην άκρη και βλέπει διάφορα γεγονότα να εκτυλίσσονται μπροστά του, αλλά σαν να βρίσκεται ο ίδιος μέσα στους πρωταγωνιστές.

    Διαβάζοντας, γίνεται η Τζίννυ, γίνεται ο Μπέρναρντ, αγαπά και μισεί μαζί με τη Σούζαν, φοβάται μαζί με τη Ρόντα και πάει λέγοντας.

    Παρακολουθεί τα γεγονότα μέσα από τα μάτια των ηρώων κι αυτό, σε συνδυασμό με τον συγκλονιστικό τρόπο γραφής της Γουλφ, οδηγεί τον αναγνώστη στο να βιώσει έντονα συναισθήματα, πράγμα που χωρίς αμφιβολία είναι ο κύριος στόχος κάθε λογοτεχνικού έργου.

    Η Τζίννυ, αγαπημένοι μου αναγνώστες, η πιο δυναμική, η πιο ενθουσιώδης από όλους. Δεν φοβάται τους ανθρώπους, δεν φοβάται να ζήσει. Λέει ναι στη ζωή, φωνάζει έλα στους γύρω της. Είναι εκείνη που θα μπει σε μια αίθουσα και θα γυρίσουν όλοι προς το μέρος της με θαυμασμό. Είναι εκείνη που έχει επίγνωση της ομορφιάς της και δεν διστάζει να την προβάλλει. 

    Μοιάζει με τα άτομα που μεν κερδίζουν σε στιγμές, φαίνεται όμως να χάνουν σε άλλα πράγματα, καθώς όλο αυτό δεν αφήνει να αποκτηθεί ένας βαθύτερος σκοπός.

    Δεύτερη, η Σούζαν. Απαρνείται την εξωτερική ομορφιά, συγκρίνοντας μάλιστα τα κόκκινα χέρια της με τα απαλά, λευκά χέρια της Τζίννυ. Μισεί την Τζίννυ για όσα αντιπροσωπεύει. Αναζητά την ολοκλήρωσή της στη φυσική ευτυχία.

    Επόμενη στη σειρά, η Ρόντα. Πρόκειται για μια κοπέλα φοβισμένη, για μια κοπέλα που την παρασύρει ο άνεμος, που την παρασύρουν τα κύματα, μία εδώ μία εκεί. Μοιάζει με τους ανθρώπους που κρύβονται πάντα πίσω από τρίτους, που φοβούνται τη ζωή και, με απλά λόγια, φοβούνται να διαφέρουν. 

    Από την άλλη, είναι και ο Λούις, ένας Αυστραλός με ιδιότυπη προφορά. Νιώθοντας άσχημα για αυτή του την ιδιαιτερότητα, προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρύψει την προφορά του, όπως και κάθε άλλο κομμάτι του που τον κάνει διαφορετικό. Νιώθει όλα τα πράγματα που τον κάνουν να ξεχωρίζει ως βαρίδια που τον τραβούν προς τα κάτω. Ασχολείται με την ποίηση και τη λογοτεχνία, γοητεύεται μάλιστα από την πρώτη. 

    Εν συνεχεία ο Μπέρναρντ, ο οποίος ναι μεν αρχικά φαίνεται να είναι ένας ακόμα από τα έξι πρόσωπα, αλλά στο τέλος τα φώτα στρέφονται πάνω του, με τον ίδιο να προβαίνει σε έναν μονόλογο που καταλαμβάνει περίπου τις τελευταίες σαράντα σελίδες του βιβλίου. 

    Τελευταίος, αγαπημένοι μου, και αρκετά σημαντικός κατά εμένα σε όλη την υπόθεση του βιβλίου, είναι ο Νέβιλ. Πρόκειται για έναν άνθρωπο όχι ιδιαίτερα όμορφο, αδύναμο τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Αγαπά την ποίηση, όνειρό του είναι να γίνει ποιητής, πράγμα το οποίο και καταφέρνει εντέλει. Δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη φυσική ομορφιά, αφού επαναλαμβάνει πολλές φορές πως ο ίδιος είναι άσχημος και πως αυτό μετρά αρνητικά. Αναζητά την ηρεμία στη ζωή του, αποφεύγει τις μεγάλες εντάσεις. Επικεντρώνεται στην τέχνη του και αυτό είναι που τον κάνει σπουδαίο καλλιτέχνη. Στην υπόλοιπη ζωή του, ψάχνει να βρει την αγάπη, έναν άνθρωπο που θα αγαπήσει και με τον οποίο θα δεθεί, μια αγάπη που θα του θυμίζει την αγάπη του για τον αδικοχαμένο παιδικό του φίλο, τον Πάρσιφαλ, έναν άνθρωπο τον οποίο ο Νέβιλ θαυμάζει και αγαπά βαθιά, ίσως επειδή ως παιδί μπορεί να είναι όλα όσα εκείνος δεν τολμά: χειμαρρώδης και αγαπητός από όλους.

    Τι να σας γράψω άλλο;

    Παρασύρθηκα και έγραψα τόσα πολλά… Αλλά, πιστέψτε με, πολλά είναι αυτά που κάνουν τον αναγνώστη να συγκινηθεί και να ανατριχιάσει διαβάζοντας το βιβλίο. Ένα από αυτά είναι αδιαμφισβήτητα και ο τελευταίος μονόλογος του Μπέρναρντ, ένας μονόλογος σαράντα περίπου σελίδων, όπου αφενός αποκαλύπτεται το τέλος όλων των ηρώων, και αφετέρου μας δίνεται η δυνατότητα να γνωρίσουμε τον Μπέρναρντ πολύ καλύτερα, να καταλάβουμε τους λόγους που τον οδήγησαν στο τραγικό τέλος. 

    Παράξενο; Αστείο; Αυτό όμως που με συγκλονίζει στις σελίδες του είναι το γεγονός ότι, πίσω από τα λόγια του Μπέρναρντ, η ίδια η συγγραφέας θέλει να εκφράσει τα δικά της συναισθήματα για τη ζωή της. 

    Για όσους δεν το έχουν διαβάσει, πιστέψτε με, αυτό το βιβλίο θα σας κάνει να σκεφτείτε διάφορα πράγματα για τη ζωή και το νόημά της, για το πώς άλλοτε δαμάζουμε τα κύματά της και άλλοτε μας πηγαίνουν όπου θέλουν τσακίζοντάς μας σε βράχια, για το πώς πολλές φορές για αλλού σαλπάρουμε και αλλού μας οδηγούν.

    Η Βιρτζίνια Γουλφ δεν άντεξε, αγαπημένοι μου, και αυτοκτόνησε. Άφησε ένα γράμμα προς τον σύζυγό της και του εξήγησε την κατάστασή της. Αισθανόταν πως τρελαινόταν, πως δεν μπορούσαν να ξαναπεράσουν άλλον έναν κλονισμό. Ήταν σίγουρη πως δεν θα συνέρχονταν αυτή τη φορά. 

    Άκουγε φωνές και δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Έτσι, έκανε εκείνο που της φαινόταν καλύτερο. 

    Δεν μπορούσε να παλέψει άλλο. 

    Βιρτζίνια Γουλφ και Τα κύματα

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here