Σάββατο, Σεπτέμβριος 21, 2019
More
    Αρχική Συγγραφής Τέχνη Χριστουγεννιάτικη Ζεστή Σοκολάτα - Κεφάλαιο 1

    Χριστουγεννιάτικη Ζεστή Σοκολάτα – Κεφάλαιο 1

    -

    Χριστουγεννιάτικη Ζεστή Σοκολάτα – Κεφάλαιο 1

    Μόλις πάτησε και το τελευταίο κλικ στην οθόνη, η Φοίβη απομακρύνθηκε από τον υπολογιστή ικανοποιημένη. Ένα μειδίαμα έκανε δειλά την εμφάνισή του, που εξελίχθηκε γρήγορα σε ένα πλατύ χαμόγελο. Τα εισιτήρια για την Πράγα ήταν έτοιμα, η κράτηση στο ξενοδοχείο είχε ολοκληρωθεί και το μόνο που έμενε ήταν να ξεκινήσει να οργανώνει ένα πρόγραμμα για την επταήμερη διαμονή τους στην πανέμορφη αυτή πόλη. Έστρεψε το βλέμμα της προς το λεπτό μονόπετρο που ήταν περασμένο στο δεξί της παράμεσο. Ακόμα δεν μπορούσε να πιστέψει πως ο Πάνος, ο εφηβικός της έρωτας, ήταν ακόμα μαζί της και ετοιμάζονταν να ανέβουν σε λίγους μήνες τα σκαλιά της εκκλησίας.

    Ένα δυνατό σκούντημα στον ώμο της την έβγαλε από την χαρωπή της φούσκα και γύρισε να δει τον συνάδελφό της, τον Στέλιο, σε μια κατάσταση πανικού. Το μέτωπό του έσταζε από τον ιδρώτα και οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια του είχαν φτάσει σχεδόν τα μάγουλά του.

    «Φοίβη, σε παρακαλώ» είπε λαχανιασμένος και πριν συνεχίσει πήρε μια βαθιά ανάσα «Πρέπει να βοηθήσεις πάλι τους τύπους από το ΙΤ. Έχουν θέμα με το site…..ξανά!»

    Η Φοίβη μούγκρισε εκνευρισμένη. «Πάλι τα ίδια;;; Πόσες φορές πρέπει να τους πω ότι πρέπει να κάνουν ενημερώσεις στο σύστημα και στην προστασία από ιούς;»

    «Ρε συ Φοίβη, το ξέρω, αλλά μην τα λες σε μένα αυτά τα κινέζικα. Πήγαινε στους αποχαυνωμένους υπολογιστάκηδες και λύσε το πρόβλημα γιατί ο Παρασκευόπουλος θα με σκίσει αν αργήσω έστω και δευτερόλεπτο παραπάνω» της είπε και εξαφανίστηκε τρέχοντας προς το γραφείο του διευθυντή τους.

    Αφού έκλεισε για λίγο τα μάτια της, σηκώθηκε αποφασιστικά από την καρέκλα. Ίσιωσε τα ρούχα της και κατευθύνθηκε προς τα πίσω γραφεία ή “λημέρια”, όπως τα αποκαλούσε ο Στέλιος. Όταν άνοιξε την πόρτα των πληροφορικάριων, ήρθε αντιμέτωπη με το απόλυτο χάος: Ο Τάκης και η Καίτη ούρλιαζαν ο ένας στον άλλο με έντονες χειρονομίες που πολλές από αυτές κατέληγαν σε δυνατά χτυπήματα στο γραφείο.

    «Βρε άχρηστε, πόσες φορές σου είπα να κοιτάξεις τις ενημερώσεις;» φώναζε η Καίτη με το αναψοκοκκινισμένο πρόσωπό της έτοιμο να εκραγεί.

    «Αν εσύ, Καιτούλα, αποφάσιζες κάποια στιγμή να τσεκάρεις εκτός του Madame Figaro και το σύστημα, τότε όλα θα ήταν καλύτερα! Αλλά βέβαια, μη χάσουμε τη νέα κρέμα που μειώνει τις ρυτίδες». Σηκώθηκε όρθιος και στάθηκε μπροστά της. «Μάντεψε, Καίτη» συνέχισε με κακία, «οι ρυτίδες σου είναι πιο εμφανείς από ποτέ! Οπότε δεν κάνει δουλειά όσο και να σοβατίζεις το πρόσωπό σου» της αντιγύρισε ο Τάκης.

    Νεκρική σιγή επικρατούσε ξαφνικά στο πεδίο πολέμου. Αμέσως μετά, η Καίτη ίσιωσε το κορμί της, έκλεισε την οθόνη του φορητού υπολογιστή της και προχώρησε προς την πόρτα. Η Φοίβη έκανε στην άκρη και η Καίτη, με το κεφάλι ψηλά, βγήκε από το μικρό γραφείο.

    Ο Τάκης άφησε μια μακριά εκπνοή και έπεσε κουρασμένος στην καρέκλα του.

    «Τόσα χρόνια που είμαι εδώ σας ακούω να μαλώνετε σαν τα σκυλιά. Δεν κουραστήκατε ποτέ;» ρώτησε η Φοίβη και πήγε προς το μέρος του. Εκείνος σήκωσε το κεφάλι του και της χαμογέλασε στραβά.

    «Είναι και αυτός ένας τρόπος επικοινωνίας» της απάντησε ξερά και έπειτα έθαψε το πρόσωπό του μέσα στις παλάμες του. «Πρέπει να της ζητήσω συγγνώμη, ε;»

    «Νομίζω πως πρέπει».

    «Μα είναι ώρες ώρες τόσο εκνευριστική. Με βγάζει από τα ρούχα μου. Λες και το κάνει επίτηδες, ρε Φοίβη. Αλλά τέλος πάντων, άλλη όρεξη δεν έχεις και εσύ από το να ακούς ξανά τα ίδια. Όπως κατάλαβες έχουμε θέμα με την ιστοσελίδα και θέλουμε τα φώτα σου. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ο Παρασκευόπουλος σε έβαλε στις δημόσιες σχέσεις. Ένα υπολογιστικό μυαλό σαν το δικό σου θα έπρεπε να χειρίζεται όλα τα δεδομένα».

    «Ένα υπολογιστικό μυαλό σαν το δικό μου, θα έπρεπε και να πληρώνεται παραπάνω» συμπλήρωσε η Φοίβη με παράπονο και έσπρωξε την καρέκλα του πιο πέρα ώστε να έχει το μονοπώλιο του υπολογιστή.

    Δεν της πήρε πάνω από πέντε λεπτά για να λύσει τα προβλήματα και να επαναφέρει την ιστοσελίδα.

     «Έτοιμο!» ανακοίνωσε και σηκώθηκε γρήγορα όρθια. «Και τώρα με συγχωρείς, αλλά έχω ένα ταξίδι να οργανώσω και εσύ μια συγγνώμη να ζητήσεις».

    «Ταξιδάκι με τον αρραβωνιάρη;»

    «Ευτυχώς ο Παρασκευόπουλος αποφάσισε να μου δώσει εκείνη την άδεια που του ζητάω εδώ και πόσο καιρό».

    «Αυτό είναι πραγματικό θαύμα Χριστουγέννων» είπε ο νεαρός γελώντας. «Καλά να περάσεις ρε Φοίβη. Το αξίζεις».

    Φυσικά και το άξιζε. Τόσα χρόνια που δούλευε σκληρά καλύπτοντας δυο πόστα σε αυτή την εταιρεία, δεν είχε δώσει κανένα δικαίωμα να τη συζητήσουν ή να κάνουν παράπονα για εκείνη. Ήταν υπόδειγμα υπαλλήλου και οι γνώσεις της ήταν περιζήτητες από όλους τους συνεργάτες της και όχι μόνο. Είχε απορρίψει πολλές καλές ευκαιρίες για να βρίσκεται εδώ, στην Ελλάδα, κοντά στον Πάνο.

    Επέστρεψε στο γραφείο της και άνοιξε πάλι τον υπολογιστή της. Πριν προλάβει να βολευτεί, κάποιος την φώναξε από μπροστά. Σήκωσε το κεφάλι της για να αντικρίσει το αφεντικό της.

    «Φοίβη, έρχεσαι μισό λεπτό;»

    «Αμέσως, κύριε Παρασκευόπουλε» απάντησε με ένα περίεργο συναίσθημα να αγκαλιάζει το στομάχι της, υπήρχε κάτι στο ύφος του που δεν της άρεσε.

    Προχώρησε προς το γραφείο του και τον ακολούθησε μέσα.

    «Κλείσε την πόρτα σε παρακαλώ» της είπε και ύστερα, σχεδόν διστακτικά έκανε αυτό που της έλεγε.

    Έπειτα γύρισε προς το αφεντικό της. Ο Παρασκευόπουλος ήταν ένας άσχημος άντρας και, όσο και να τον κοιτούσε, δε μπορούσε να συνηθίσει στη θέα του. Τα πενήντα χρόνια φαίνονταν έντονα πάνω στο πρόωρα ρυτιδιασμένο πρόσωπό του και στην αραιωμένη τριχοφυΐα που κάλυπτε όσο μπορούσε από το κεφάλι του.

    Σταύρωσε τα χέρια κάτω από το προγούλι και τα μικρά του μάτια σκάλωσαν πάνω της. «Φοίβη, δε θέλω να μακρηγορώ. Όπως ξέρεις η εταιρεία τώρα τελευταία δεν πάει τόσο καλά και γι’ αυτό έχουν ξεκινήσει ορισμένες περικοπές… προσωπικού. Δυστυχώς είμαι στη δυσάρεστη θέση να σου ανακοινώσω πως θα πρέπει να αποχωρήσεις από την οικογένειά μας. Τα προσόντα σου είναι ιδανικά και ειλικρινά δυσεύρετα, μα δε μπορώ να σε κρατήσω άλλο στην εταιρεία, αλλιώς… καταλαβαίνεις. Θα πρέπει να σε πληρώνω και παραπάνω. Και δεν είναι εποχές για έξοδα».

    Η κοπέλα ανοιγόκλεισε νευρικά τα μάτια της, δίχως να μπορεί να πιστέψει αυτό που μόλις άκουσε.

    Το αφεντικό της την απέλυε!

    Και μάλιστα μερικές μέρες πριν τα Χριστούγεννα!

    Ώστε για αυτό της είχε δώσει την ολιγοήμερη άδεια. Για να μπορεί να τη μετατρέψει σε μόνιμη.

    «Μα κύριε Παρασκευόπουλε, δε ζήτησα να με πληρώνετε παραπάνω. Και δεν καταλαβαίνω το λόγο που με απολύετε. Με διώχνετε επειδή παραείμαι καλή;»

    Ο Παρασκευόπουλος χαμογέλασε. «Είμαι σίγουρος πως θα βρεις κάτι καλύτερο, γλυκιά μου. Και τώρα να με συγχωρείς μα έχω και άλλες δουλειές να κάνω. Ξέρεις που είναι η έξοδος, ε;»

    Τα αυτιά της βούιζαν και δεν άκουσε ούτε τα μισά από αυτά που της έλεγε. Με αργά βήματα βγήκε από το γραφείο αφήνοντας την πόρτα πίσω της ανοιχτή και επέστρεψε στο γραφείο της. Το κοίταξε για μια στιγμή πριν με μια απότομη κίνηση πετάξει όλα τα αντικείμενα που βρίσκονταν πάνω του στο πάτωμα. Υπολογιστές, μολυβοθήκες, χαρτιά, φάκελοι και σημειωματάρια βρίσκονταν ανάκατα στην μοκέτα. Είχε ανεχτεί τόσα χρόνια αυτόν τον ηλίθιο πάνω από το κεφάλι της, να δουλεύει απλήρωτες υπερωρίες, να τρέχει για κάθε του ανάγκη και πως της το ξεπλήρωνε; ΑΠΟΛΥΟΝΤΑΣ ΤΗ.

    Όλοι είχαν σταματήσει τις δουλειές τους και είχαν στραφεί προς το μέρος της απορημένοι, μα δεν την ένοιαζε καθόλου. Πήρε την τσάντα της από την καρέκλα, πέρασε το παλτό στο χέρι της και δίχως να κοιτάξει πάλι πίσω της, αποχώρησε.

     Μήπως έρχονται και άλλες ανατροπές αυτά τα Χριστούγεννα στην ζωή της Φοίβης;

    Θα το μάθετε διαβάζοντας το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας μας.

    Χριστουγεννιάτικη Ζεστή Σοκολάτα – Κεφάλαιο 1

    Οργάνωση: Μαργαρίτα Κατσίπη

    Επιμέλεια :  Νεκταρία Μαρκάκη

    Εξώφυλλο :  M.Liove.S

    Χριστουγεννιάτικη Ζεστή Σοκολάτα – Κεφάλαιο 1

    Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών
    Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αγαπάμε τις λέξεις σε όποια τους μορφή κι αν τυπώνονται: άρθρα, ειδήσεις, λογοτεχνία, ποίηση και δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο. Σας ενημερώνουμε για δραστηριότητες παλιές και καινούριες. Ελάτε μαζί μας να παίξουμε με τα λόγια που γράφονται!

    Απάντηση