Τρίτη, 4 Αυγούστου, 2020
More
    Αρχική Συγγραφής Τέχνη Χριστούγεννα σημαίνει να δίνεις - Νεκταρία Μαρκάκη

    Χριστούγεννα σημαίνει να δίνεις – Νεκταρία Μαρκάκη

    -

    Χριστούγεννα σημαίνει να δίνεις 

    Δεν της άρεσαν τα Χριστούγεννα. Τα τελευταία χρόνια τα είχε μισήσει τόσο πολύ γιατί ένιωθε πως κάποιος κακός καλικάντζαρος της έβαζε τρικλοποδιές ώστε να μην τα ευχαριστιέται. Δεν ήταν υπερβολική, αλλά εδώ και τρία χρόνια πάντα κάτι της έκοβε τα φτερά και κατέληγε να χάνει το κέφι της. Πρώτα, ήταν εκείνα τα Χριστούγεννα πριν δύο χρόνια, όταν γλίστρησε στον πάγο και βρέθηκε πεσμένη στο έδαφος, με το πόδι σπασμένο. Αναγκάστηκε να πάει μόνη της στο νοσοκομείο αφού δεν υπήρχε κανένας να τη βοηθήσει. Ευτυχώς όταν βρέθηκε εκεί, αναγνώρισε από μακριά τον νεαρό παιδίατρο που έμενε στην ίδια πολυκατοικία μ’ εκείνη. Ήταν τόσο ευγενικός που την ανέλαβε ο ίδιος, όμως κατέληξε να περνάει τη μέρα των Χριστουγέννων στην παιδική πτέρυγα, παρέα με τον άντρα εκείνον και καμιά εικοσαριά παιδιά που κολλούσαν ασταμάτητα αυτοκόλλητα πάνω στο γύψο της.

    Την προηγούμενη χρονιά βρέθηκε κλεισμένη για ώρες μέσα στο ασανσέρ της πολυκατοικίας όταν εκείνο αποφάσισε να σταματήσει μεταξύ του τρίτου και τέταρτου ορόφου. Ευτυχώς δεν ήταν μόνη της. Ο νεαρός γιατρός που την είχε φροντίσει την προηγούμενη χρονιά, είχε κλειστεί μαζί της. Κουρασμένος από τις ατέλειωτες ώρες στο νοσοκομείο, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να την καθησυχάσει αφού ήταν κλειστοφοβική. Αν δεν ήταν εκείνος, μπορεί να είχε τρελαθεί μέσα στο μικρό κουτί, ανήμπορη να κάνει το παραμικρό για να σωθεί. Της φάνηκε παράξενο που δεν είχε χάσει στιγμή την καλή του διάθεση παρότι ήταν πασιφανές πως με το ζόρι κρατούσε τα μάτια του ανοιχτά. Ίσως να ήταν υπερβολική, σκέφτηκε, που άφηνε μικροαναποδιές να την μετατρέπουν σ’ ένα Γκρίντς και ορκίστηκε να γιορτάζει από εκεί κι έπειτα τα Χριστούγεννα, μέσα από την καρδιά της.

    Αυτή τη χρονιά όμως, είχε σοβαρό λόγο να τα μισεί. Είχε χάσει ξαφνικά το μοναδικό άτομο που αγαπούσε περισσότερο κι από την ίδια της τη ζωή. Η γιαγιά της πέθανε στον ύπνο της δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στην καρδιά της. Γι’ αυτό και ορκίστηκε να μην τα γιορτάσει ποτέ ξανά. Είχαν χάσει τη μαγεία τους. Χωρίς εκείνη και τα όμορφα πράγματα που έφτιαχνε, χωρίς τα τραγούδια της και τις μυρωδιές από τις λιχουδιές της, δεν είχε κανένα νόημα η γιορτή.

    Χριστούγεννα σημαίνει να δίνεις 

    Το δυσκολότερο πράγμα που έπρεπε να κάνει ήταν να πάει στο σπίτι της για να πάρει ένα κουτί που της είχε αφήσει. Το είχε βρει η μητέρα της και την είχε φωνάξει να το παραλάβει αφού έγραφε με μεγάλα γράμματα το όνομά της πάνω. Είχε κάνει την καρδιά της πέτρα για να μην απογοητεύσει τη γιαγιά της, αλλά καθώς γύριζε σπίτι της, το κουτί έμοιαζε ασήκωτο. Μπήκε στην πολυκατοικία βαριανασαίνοντας κι έβαλε φωνή για να της κρατήσουν το ασανσέρ. Είδε το πρόσωπο του γιατρού να ξεπροβάλλει χαμογελαστό ενώ κρατούσε την πόρτα ανοιχτή για εκείνη. Η καρδιά της αναπήδησε άτακτα μόλις είδε τα φωτεινά μάτια του. Για μία στιγμή φοβήθηκε πως μπορεί να του έφερνε γκαντεμιά, αφού ήταν παραμονή Χριστουγέννων…

    «Καλημέρα, καλά Χριστούγεννα» της είπε. Η φωνή του ήταν τόσο ζεστή όσο το χαμόγελό του.

    «Ευχαριστώ, επίσης».

    «Έμαθα πως έχασες τη γιαγιά σου… λυπάμαι…».

    Γέλασε χαμηλόφωνα γιατί είχαν δίκιο όσοι έλεγαν πως τα νέα ταξίδευαν πιο γρήγορα κι από το φως. Τον αντίκρισε θλιμμένη ενώ εκείνος άρπαζε το κουτί για να μην πέσει κάτω.

    «Ναι. Απέκτησα άλλον ένα λόγο να αντιπαθώ αυτή τη γιορτή».

    «Καταλαβαίνω τη στεναχώρια σου αλλά δεν υπάρχει καλύτερη γιορτή από τα Χριστούγεννα» έφερε τις αντιρρήσεις του εκείνος, με απόλυτη σοβαρότητα.

    «Εσύ πως θα τα περάσεις;»

    «Στο νοσοκομείο. Μόλις γύρισα από μία βάρδια δώδεκα ωρών κι αύριο το πρωί θα επιστρέψω για μία εικοσιτετράωρη» της εξήγησε χωρίς όμως να φαίνεται θλιμμένος για το γεγονός πως θα σπαταλούσε το χρόνο του στη δουλειά.

    «Είναι λιγάκι στενάχωρο όμως να πρέπει να στερηθείς τη μέρα, ειδικά αφού σου αρέσει τόσο».

    «Καθόλου, εγώ είμαι μόνος και προτιμώ να περάσω τη μέρα στη δουλειά, για να αφήσω κάποιον που να έχει οικογένεια να την περάσει μαζί με τα παιδιά του. Εξάλλου, αυτό δεν είναι το νόημα των Χριστουγέννων;»

    «Ποιο δηλαδή;»

    «Να δίνεις» της είπε χαρωπά καθώς έβγαιναν από το ασανσέρ. «Καλά Χριστούγεννα, ελπίζω να βρεις έναν λόγο να τα αγαπήσεις» της φώναξε και χάθηκε μέσα στο διαμέρισμά του.

    Εκείνη μπήκε στο δικό της προβληματισμένη. Της άρεσε η ανιδιοτελής φύση του άντρα αυτού. Άφησε την κούτα της γιαγιάς της πάνω στο τραπέζι της κουζίνας και την άνοιξε με προσοχή για να δει το περιεχόμενό της. Η καρδιά της πετάρισε μόλις είδε το πρώτο κασκόλ που είχαν πλέξει μαζί όταν τη μάθαινε να χρησιμοποιεί τις βελόνες. Συνέχισε να ψάχνει στην κούτα, για να βρει φωτογραφίες τους και στολίδια που έφτιαχναν παρέα στις γιορτές, αλλά εκείνο που της τράβηξε το ενδιαφέρον ήταν ένα τετράδιο με σκληρό εξώφυλλο. Το έβγαλε προσεκτικά και χαμογέλασε όταν θυμήθηκε τι ήταν. Μαζί το είχαν φτιάξει, ένα συνταγολόγιο μόνο με Χριστουγεννιάτικες συνταγές που δημιουργούσαν μαζί τις γιορτινές μέρες. Οι πρώτες σελίδες περιείχαν φαγητά με βάση το κοτόπουλο και το κρέας, αλλά οι περισσότερες συνταγές αφορούσαν γλυκά και μπισκότα που μύριζαν σαν εκείνες τις μέρες: κανέλα, ξηρούς καρπούς και σοκολάτα.

    Την πλημμύρισαν οι αναμνήσεις ενώ σχεδόν μπορούσε να γευτεί στο στόμα της τα μπισκοτάκια με κομματάκια μαύρης σοκολάτας και κανέλας που τόσο αγαπούσε. Σαν υπνωτισμένη, φόρεσε το μπουφάν της πάλι και κατέβηκε στο δρόμο. Την οδηγούσε η καρδιά, πλέον, όχι το μυαλό. Έφτασε στο κοντινότερο σούπερ μάρκετ που ακόμα ήταν ανοιχτό και αγόρασε υλικά γιατί ήθελε να τιμήσει τη γιαγιά της… ήθελε να αγαπήσει ξανά τα Χριστούγεννα για χατίρι της, γνωρίζοντας πόσο τα λάτρευε.

    Όταν έφτασε ξανά στο σπίτι της, έπεσε στη δουλειά με τα μούτρα. Ακολούθησε πιστά τις οδηγίες για κάθε συνταγή που έβρισκε και όσο περνούσε η ώρα, τόσο έβρισκε όλο και περισσότερο το κέφι της, μέχρι που συνειδητοποίησε πως είχε έρθει το πρωί. Δεν κατάλαβε καν πότε είχε περάσει η νύχτα και πότε είχαν μπει τα Χριστούγεννα. Γύρω της επικρατούσε ένας χαμός από μπολ και ταψιά, αλλά και βουνά από μπισκότα κάθε λογής που είχε φτιάξει. Αναρωτήθηκε τι θα τα έκανε αφού μόνη της αποκλείεται να τα έτρωγε. Ξεφύσηξε αγανακτισμένη όταν ξάφνου άκουσε τη φωνή του γιατρού στο κεφάλι της. “Αυτό είναι το νόημα των Χριστουγέννων… να δίνεις…”.

    Παρότι ήταν εξουθενωμένη συνέχισε τη μέρα της σε γοργούς ρυθμούς. Βρήκε κάτι διάφανα σακουλάκια που είχε φυλάξει χωρίς να ξέρει το γιατί και μέσα στο καθένα έβαλε πέντε μπισκότα, ένα από κάθε Χριστουγεννιάτικη γεύση. Κάθε σακουλάκι το έριχνε προσεκτικά σ’ ένα καλάθι που της είχε δώσει η γιαγιά της. Όταν είχε μοιράσει όλα τα μπισκότα και το καλάθι ήταν γεμάτο από λιχουδιές, φόρεσε το παλτό της και το σήκωσε στα χέρια της. Ήταν πολύ βαρύ, αγκομαχούσε ενώ το κουβαλούσε αλλά αυτό δεν την πτόησε. Άφησε από ένα σακουλάκι σε κάθε πόρτα κάθε διαμερίσματος στην πολυκατοικία και μετά βγήκε στο δρόμο. Όπου έβλεπε άνθρωπο σε ανάγκη, του έδινε από δύο σακουλάκια για να γεμίσει τις καρδιές και τα στομάχια τους με λίγη ζαχαρένια χαρά. Συνέχισε το δρόμο της νιώθοντας την καρδιά της να φουσκώνει από αγάπη και την ψυχή της ν’ αλαφραίνει, ώσπου έφτασε έξω από το νοσοκομείο. Πήρε μία βαθιά ανάσα και έστρεψε το βλέμμα στον ουρανό. Ήταν σίγουρη πως η γιαγιά της θα χαμογελούσε εκείνη τη στιγμή, εξάλλου, κι εκείνη γι’ αυτό αγαπούσε τα Χριστούγεννα… γιατί της έδινε τη δυνατότητα να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους με τον τρόπο που ήξερε.

    Πέρασε μέσα στο νοσοκομείο και τράβηξε κατευθείαν προς την παιδική πτέρυγα. Όταν ο νεαρός γιατρός την είδε να πλησιάζει, σάστισε, αλλά αμέσως φόρεσε ένα τρυφερό χαμόγελο. Εκείνη γέλασε γιατί φορούσε μία στέκα στο κεφάλι, με κέρατα ταράνδου, όπως και μία κόκκινη μύτη που τον έκανε ακόμα πιο γλυκό.

    «Γεια σου Ρούντολφ, ελπίζω να μην ενοχλώ» τον πείραξε.

    «Τι κάνεις εδώ;» τη ρώτησε έκπληκτος.

    «Χθες μου ευχήθηκες να βρω έναν λόγο για να αγαπήσω τα Χριστούγεννα» του εξήγησε ντροπαλά και του έδειξε το καλάθι με τα μπισκότα. «Χριστούγεννα σημαίνει να δίνεις. Αυτό μου έλεγε η γιαγιά μου συνέχεια αλλά το είχα ξεχάσει. Βρήκα στα πράγματα που μου άφησε έναν σοβαρό λόγο για να τα αγαπήσω και πάλι αλλά, αν δεν ήσουν εσύ να μου το υπενθυμίσεις, ίσως να κλαιγόμουν μόνη στο σπίτι μου τώρα. Ήρθα να σου δώσω αυτό, μαζί μ’ αυτό…».

    Στάθηκε στα δάχτυλα των ποδιών της για να αφήσει ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλό του, το οποίο κοκκίνισε ενώ χαμογελούσε ντροπαλά.

    Πήρε το καλάθι από τα χέρια της και της έκανε νόημα να τον ακολουθήσει. Στην αίθουσα που την πήγε είδε αρκετούς μικρούς ήρωες με χαρούμενες φάτσες να γιορτάζουν το θαύμα των Χριστουγέννων μακριά από τα σπίτια τους, αλλά και να πέφτουν με λαχτάρα πάνω στα μπισκότα της γιαγιάς. Κάθισε στον άδειο καναπέ κουρασμένη κι έγειρε λιγάκι το κεφάλι της ευτυχισμένη που τους είχε δώσει έναν ακόμη λόγο να χαμογελάνε.

    Το τελευταίο πράγμα που άκουσε πριν την πάρει ο ύπνος, ήταν τη φωνή της γιαγιάς της να της εύχεται Καλά Χριστούγεννα και να της λέει πόσο περήφανη ήταν για εκείνη…

    Χριστούγεννα σημαίνει να δίνεις 

    Νεκταρία Μαρκάκη

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here