Πέμπτη, Νοέμβριος 14, 2019
More
    Αρχική Ελληνική Λογοτεχνία ζ μικρό - Δημήτρης Κοντορούσης

    ζ μικρό – Δημήτρης Κοντορούσης

    -

    ζ μικρό

    Προσωπική άποψη: Παντελής Μαυρομμάτης

    Ο μικρός Δ. δηλαδή ο δ. έχει ασπαστεί από μικρός το σκοτάδι. Είναι κάτι που μονίμως το επιζητεί. Η έλλειψη φωτός τον κάνει να χαμογελάει. Τις νύχτες περνάει ατέλειωτες ώρες μπροστά στη μπαλκονόπορτα του σπιτιού του παίζοντας, υπό την επίβλεψη της βροχής και των αστραπών.

    Μια νύχτα, λίγο πριν κλείσει τα τρία του χρόνια, πηδάει έξω απ’ την κούνια του, στο κάτω μέρος της οποίας διακρίνει ένα κόκκινο κορδόνι. Ακριβώς από πάνω μια επιγραφή γράφει «ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΟΙΧΤΕΙ». Ο δ. δεν ξέρει ακόμα να διαβάζει. Αρπάζει και τραβάει με δύναμη το κορδόνι. Ξαφνικά, αποκαλύπτεται μπροστά του μια αβυσσαλέα σκοτεινή σπηλιά. Οι περιπέτειές του μόλις έχουν ξεκινήσει…

    Κατάφερε να διακρίνει μια φιγούρα. Η φιγούρα περπατούσε και κατευθυνόταν προς το μέρος του. Είχε τέσσερα πόδια,

    (μα πώς γίνεται αυτό;)

    Σχετικά μακρύ λαιμό και δύο πεταχτά αυτιά! Με αργό και σταθερό βηματισμό, η άγνωστη φιγούρα πλησίασε τον δ. και σταμάτησε ακριβώς μπροστά του.

    ζ μικρό – Δημήτρης Κοντορούσης

    Το ζαρκ, όπως ονομάζει το ελάφι που συναντάει στην είσοδο της σπηλιάς, δηλώνει στον δ. ότι από εδώ και πέρα θα βρίσκεται για πάντα στο πλευρό του, κάτι σαν προστάτης του, ως ανταμοιβή που το ελευθέρωσε. Καλεί τον δ. να μπει μέσα στη σπηλιά, όταν ξαφνικά ακούγεται η φωνή της μητέρας του να τον φωνάζει. Ο δ. δεν είναι σίγουρος αν είναι ξύπνιος ή αν ονειρεύεται…

    Μπαίνει μέσα στη σκοτεινή σπηλιά. Είναι δροσερά και μυρίζει θάλασσα. Γυρίζει πίσω του και διαπιστώνει ότι ξαφνικά η είσοδος βρίσκεται πολύ μακριά. «Μα πώς είναι δυνατόν;» αναρωτιέται. Κάποια στιγμή αρχίζει να χιονίζει. Το ζαρκ, το ελάφι, στέκεται στο βάθος απορροφημένο με κάτι. Ο δ. πλησιάζει και διακρίνει μια εντυπωσιακή εικόνα από αιωρούμενα φωτεινά σωματίδια. Η εικόνα δείχνει να είναι παγωμένη, σα σταματημένη. Δείχνει ένα κορίτσι με μακριά μαλλιά…

    Κάποιες φορές, τα σιωπηλά λόγια των ματιών κρύβουν περισσότερη αλήθεια, περισσότερη ουσία και προέρχονται πραγματικά από την ψυχή.

    Η Ίριδα είναι μια κοπέλα που ζει τελείως μόνη. Ακόμα και όταν βρίσκεται ανάμεσα σε ανθρώπους. Εκτός κι αν βρέχει. Οι ψιχάλες της βροχής, οι μπόρες, ακόμα και οι κατακλυσμοί είναι η καλύτερη παρέα της. Τους καλεσμένους που έρχονται σπίτι τους, τους βλέπει σαν άψυχα κορμιά. Το ίδιο και την οικογένειά της. Κανείς ποτέ δεν την πήρε μια αγκαλιά, κανείς δεν της είπε καληνύχτα πριν κλείσει τα μάτια. Αντίθετα, τις ψιχάλες της βροχής τις θεωρεί φίλες της. Μέχρι που μια μέρα…

    «Αρκετά σε ανεχτήκαμε!» ακούστηκε μία φωνή από τα δεξιά του όχλου…

    «Δεν έχεις καμία θέση ανάμεσά μας! Είσαι ένα λάθος!»

    Στο άκουσμα της τελευταίας λέξης από το στόμα της γυναίκας που την έφερε στη ζωή, το κορίτσι οπισθοχώρησε κατά ένα δακρύβρεχτο βήμα, παραπάτησε και σωριάστηκε στο έδαφος.

    ζ μικρό – Δημήτρης Κοντορούσης

    Η Ίριδα ξεσπάει σε σπαρακτικά κλάματα, με τα χαιρέκακα βλέμματα από τους γονείς και τα αδέρφια της να είναι μόνιμα πάνω της. «ΓΙΑΤΙ;» φωνάζει με όλη τη δύναμή της. Η μητέρα της τής πετάει ένα κέρμα. «Φύγε και μην ξαναγυρίσεις!» είναι τα τελευταία, σκληρά λόγια της.

    Η μικρή σηκώνεται και φεύγει. Για δέκα μερόνυχτα τρέχει ασταμάτητα. Άραγε ονειρεύεται; Κάποια στιγμή, εξαντλημένη και με τα πόδια της πληγιασμένα, πέφτει κάτω. Εκείνη τη στιγμή ξεκινάει καταιγίδα. Το βρόχινο νερό την αναζωογονεί. Σχεδόν αμέσως την παίρνει ο ύπνος.

    Αρκετές ώρες αργότερα ξυπνάει, μη νιώθοντας κανένα πόνο. Καθώς τεντώνεται διαπιστώνει ότι δίπλα της κοιμάται κάποιος. Ή μάλλον κάτι. Ένα ελάφι. Με λύπη διαπιστώνει ότι το στόμα του είναι ραμμένο σαδιστικά με μια κόκκινη κλωστή. Το πλησιάζει με κλάματα για να το βοηθήσει, αυτό όμως αρχίζει να τρέχει φοβισμένο, μέχρι που χάνεται. Το κορίτσι στενοχωρημένο κοιτάζει γύρω του. Αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται σε μια τεράστια και εντυπωσιακή ζούγκλα. Μετά από πολύωρο περπάτημα βρίσκει την είσοδο μιας σπηλιάς. Μπαίνει μέσα και είναι παγωμένα. Βρίσκει μια γωνιά και πέφτει για ύπνο. Οι περιπλανήσεις της στο νέο αυτό περιβάλλον μόλις έχουν αρχίσει…

    Της είχε λείψει μια παρέα, μια συντροφιά. Δίχως ακριβώς να αναπολήσει, σκέψεις που περιελάμβαναν την οικογένειά της διαπέρασαν αστραπιαία το μυαλό της.

    Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Δ, ο οποίος έχει πλέον μεγαλώσει, ταξιδεύει προς το χωριό του παρέα με τα βιβλία του, αναπολώντας έντονα τα παιδικά χρόνια που είχε ζήσει εκεί. Πλέον, δεν του έχει μείνει κανένας από τους φίλους του. Είναι μόνος του.

    Φτάνει στο χωριό του. Η συγκίνησή είναι μεγάλη, σε μια σκηνή που προσωπικά με μετέφερε στο I remember you των Skid Row (1989). Το εγκαταλελειμμένο γεφυράκι, η παλιά ταβέρνα που πλέον έχει κλείσει, η πηγή που κάποτε έβγαζε γάργαρο νερό, η ανάμνηση από τον πρώτο του έρωτα, όλα βρίσκονται εκεί.

    ζ μικρό – Δημήτρης Κοντορούσης

    Μπαίνει στο παλιό σπίτι. Η γλυκιά, απαλή μυρωδιά της κλεισούρας τον υποδέχεται. Τον πλημμυρίζει έντονη νοσταλγία για τα παλιά. Η ονειροπόλησή του διακόπτεται απότομα, όταν ξαφνικά εμφανίζεται μπροστά του ένα γέρικο και ιδιαίτερα ταλαιπωρημένο ελάφι…

    Μία τραπεζαρία από τη Σμύρνη. Δεκάδες καρέκλες και τραπεζάκια, αγορασμένα από παζάρια ή παλιατζήδες, ράδιο-πικάπ και ανεμιστήρες από την Αμερική του ’50. Διακοσμητικά πηδάλια από καΐκια που ναυάγησαν ή δεν κατασκευάστηκαν ποτέ. Ρολόγια του ’80, του ’40 και του ’20, τοίχου ή επιτραπέζια… Α! και βιβλία. Ράφια με στοιβαγμένα βιβλία.

    Η ιστορία θα συνεχιστεί, με το ενδιαφέρον να παραμένει αμείωτο καθ’ όλη τη διάρκειά της. Ποια ήταν τελικά η πραγματική ιδιότητα και δύναμη του ελαφιού; Ποιος ήταν εν τέλει ο ρόλος του στην ιστορία μας; Ήταν ένας φίλος, μια μορφή συνείδησης ή ένας ύπουλος εχθρός; Πώς το παρελθόν των δύο ηρώων θα χτίσει τελικά το πολύ ενδιαφέρον μέλλον τους αλλά και το συγκινητικό φινάλε του βιβλίου; Και τέλος, με ποιο τρόπο οι δύο ιστορίες συναντιούνται;

    Τα κέρατά του έσκισαν για ακόμη μία φορά τη σάρκα του ετοιμοθάνατου κοριτσιού, τρυπώντας αυτή τη φορά το πιο ζωτικό όργανο απ’ όλα. Την καρδιά. Αυτή που χρησιμοποιήθηκε τόσο άσκοπα για να μοιράσει το μίσος και να σκορπίσει το θάνατο. Μια καρδιά που προγραμματίστηκε λάθος. Μια καρδιά που έπρεπε να σταματήσει να χτυπά. Όπως και έγινε…

    Ο συγγραφέας του βιβλίου «ζ μικρό», ο Δημήτρης Κοντορούσης, μας χαρίζει μια εξαιρετική, ατμοσφαιρική ιστορία μυθοπλασίας που σε ορισμένα σημεία θυμίζει τον υπέροχο Neil Gaiman, ένα παραμύθι για μεγάλους, με όμορφες εικόνες, λίμνες, ζούγκλες, ατέλειωτες σπηλιές με σκοτεινές κατακόμβες, εντυπωσιακά νησάκια και ατέλειωτα βροχερά σκηνικά, δίνοντας έμφαση στα πάθη, τις αξίες αλλά και τα ιδανικά της ζωής, όπως η δύναμη της αγάπης και της οικογενειακής θαλπωρής, στην απογοήτευση της απόρριψης, τη σημασία της φιλίας αλλά και τις πανέμορφες μελαγχολικές αλλά και νοσταλγικές στιγμές που δίνουν τη δική τους, ενδιαφέρουσα πινελιά στην καθημερινότητά μας. Το βιβλίο το συνιστώ, και φυσικά αναμένουμε με ενδιαφέρον την επόμενη δουλειά του συγγραφέα.

    Με πέταξαν σα να ήμουνα σκουπίδι και μ’ έφτυσαν κατάμουτρα γιατί γεννήθηκα διαφορετική! Γιατί γεννήθηκα ανάπηρη! Εσύ που βλέπεις τα πάντα και γνωρίζεις τα πάντα, πες μου αν ξέρεις και αυτό. Γιατί με έδιωξαν οι γονείς μου;

    Περίληψη: Ξάφνου, μέσα στη φούρια του, το κορίτσι σταμάτησε και στάθηκε αντίκρυ από το δημιούργημά του με ανοιχτό το στόμα. Και είδε ότι ήταν καλό. «Είσαι πανέμορφος!» μουρμούρισε, μα το τέρας δεν αποκρίθηκε. «Είσαι πανέμορφος, μ’ ακούς;» φώναξε τη δεύτερη φορά και ένα χαμόγελο έλαμψε στο πρόσωπό της. «Θα σε φωνάζω Ένα!» είπε, μα το τέρας δεν αποκρίθηκε και πάλι.

    Ο Miguel Cervantes, (1547-1616) αποτύπωσε με απίθανα εύστοχο τρόπο την κατάντια του ανθρώπινου είδους, αναφέροντας πως «Ο καθένας είναι όπως τον έφτιαξε ο Θεός, και συχνά πολύ χειρότερος». Ο άνθρωπος, όντας από τη φύση του επιρρεπής σε ηθικά ολισθήματα, παροτρυνόμενος από τον ναρκισσισμό και τη ματαιοδοξία του, ως επί το πλείστον καταλήγει άδοξα ενταφιασμένος σε έναν απύθμενο λάκκο, τον οποίο σκεπάζουν ασφυκτικά οι συνέπειες των πράξεών του.

    Κάποιοι καταφέρνουν να αποδράσουν από αυτόν τον λάκκο, ωριμάζοντας· κάποιοι άλλοι, λιγότεροι, αργούν χαρακτηριστικά να μπουν, ενώ ένα φανταστικά μικρό ποσοστό, κάθεται αγέρωχο στην κορυφή, στα όρια της καθαγίασης, και κοιτάζει αφ’ υψηλού αηδιασμένο. Το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών που καλούνται άνθρωποι, δεν ανήκουν σε καμία από τις προαναφερθείσες εξαιρέσεις.

    Στοιχεία Βιβλίου

    Τίτλος: ζ μικρό

    Συγγραφέας: Δημήτρης Κοντορούσης

    Εκδόσεις: Toymaker beyond publishing

    ISBN: 978-618-84188-4-4

    Έτος κυκλοφορίας: 2019

    Επιμέλεια κειμένου: Ζωή Τσούρα

    Επεξεργασία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Πουλτσίδη

    Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών
    Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που αγαπάμε τις λέξεις σε όποια τους μορφή κι αν τυπώνονται: άρθρα, ειδήσεις, λογοτεχνία, ποίηση και δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο. Σας ενημερώνουμε για δραστηριότητες παλιές και καινούριες. Ελάτε μαζί μας να παίξουμε με τα λόγια που γράφονται!

    Απάντηση