Είχε λιακάδα σήμερα
Προσωπική άποψη: Μαρία Γραμμένου
Μια όμορφη, αληθινή ιστορία αγάπης κρύβεται μέσα στις σελίδες του βιβλίου αυτού. Δυο νέοι άνθρωποι γνωρίζονται κάτω από θλιβερές και δύσκολες συνθήκες, όταν η νεαρή Ισμήνη βρίσκεται σε αδιέξοδο.
Η Πέρσα με πολλή αγάπη θα φροντίσει την Ισμήνη. Με την πείρα,την οικονομική της άνεση και την υπέρμετρη αγάπη της, θα κάνει το κορίτσι να αισθανθεί οικειότητα, ασφάλεια και σταθερότητα.
Η Πέρσα ήταν μια γοητευτική γυναίκα που είχε αγγίξει πρόσφατα τα σαράντα. Άλλες παλιμπαίδιζαν με νεανικά κουρέματα και ρούχα. Η ίδια δεν ακολουθούσε ποτέ της κάποια μόδα, ούτε τις ιδέες των άλλων εστερνιζόταν εύκολα, είχε τις δικές της. Και όποιος άντεχε, ας τα ‘βαζε μαζί της.
Ένας όμορφος νεαρός θα εμπλακεί στην ιστορία που ξετυλίγεται τόσο όμορφα ανάμεσα στους δυο νέους.
Κατέβασε ήρεμα το ακουστικό. Α, ρε νιάτα, σκέφτηκε. Νιάτα όμορφα, πλάσματα υπέροχα, άφθαρτα, ίσως κάποιες φορές κι ανυποψίαστα, αλλά αυτά τα παιδιά τουλάχιστον, ήτανε πιο κοντά στην παιδική τους ηλικία κι αυτό τους έδινε πίσω την άγνοια που τους στερούσαν οι εμπειρίες και το μέλλον, αλλά θα τους προίκιζε κι ορμή. Ορμή ικανή να κατακτήσουν τον κόσμο ολόκληρο.
Πρόκειται για μια φιλία ή για έναν δυνατό έρωτα;
Τι μπορούν να πετύχουν οι δυο νέοι όταν ενώσουν τις δυνάμεις τους;
Ποιος είναι τελικά ο ρόλος της Πέρσας; Τι συνδέει τον αδελφό της Πέρσας με την Ισμήνη;
Τι θα φέρει στην επιφάνεια ένα απρόσμενο πρόβλημα υγείας;
Η αμεσότητα στη γραφή του Γιάννη Φιλιππίδη προσφέρει στους αναγνώστες του έντονα συναισθήματα και τους παρακινεί να ζήσουν την ιστορία των ηρώων του. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό.
Απόλαυσα την ανάγνωση του βιβλίου από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα και ευχαριστώ πολύ τον συγγραφέα για το όμορφο αναγνωστικό ταξίδι που μου πρόσφερε.
Περίληψη: Μετριέται άραγε η ευτυχία; Αλλά γιατί; Μήπως μετριέται η ίδια η ζωή μας; Έχουμε τη δύναμη να την προσδιορίσουμε χρονικά, να βάλουμε τις προϋποθέσεις ή μήπως είμαστε απλά πλατανόφυλλα, γεννημένοι στα κλαδιά ενός αρχαίου δέντρου, που ακολουθούν το πεπρωμένο μιας μοίρας αντίστοιχης με τη δική μας; Φύτρα, λαμπερό πράσινο φύλλο ως το προδιαγραμμένο κιτρίνισμα λίγο πριν την πτώση, ένα με το χώμα, αυτό από το οποίο προερχόμαστε.
Δυο χειραφετημένες νεαρές γυναίκες θ’ αποδράσουν από τη λάσπη της ίδιας επαρχίας, που θα επέβαλλε σ’ αυτές τον μαρασμό. Δεν έχουν ξανασυναντηθεί, ωστόσο θα σμίξουν για πάντα στο παρόν και το κοινό τους μέλλον. Τις ενώνει το ίδιο αίμα, οι ανυπόταχτες ψυχές τους ένας ατσάλινος κρίκος ζωής. Έχουν πληρώσει και οι δύο το ίδιο τίμημα: την αβεβαιότητα του φόβου για τη φυγή τους, με φόντο τη σκοτεινή και δυσοίωνη πολιτικά εποχή των δεκαετιών του ’50-’70.
Ο χρόνος ωστόσο; Πότε και γιατί πρέπει να συμβαίνει οι ζωές των ανθρώπων να ρίχνουν τίτλους τέλους; Είναι αναγκαίο άραγε να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας με την πεποίθηση ότι θα ζήσουμε ως τα βαθιά μας γεράματα, κερδίζοντας τον θάνατο; Μα, το ζήτημα είναι να κερδίσουμε την ίδια μας τη ζωή. Όση και να ‘ναι σε μετρήσιμη διάρκεια.
Ένα μυθιστόρημα-ποταμός από τη μοναδική, λυρική πένα του Γιάννη Φιλιππίδη που σαγηνεύει, καθηλώνει, συγκινεί και κατακτά τον αναγνώστη, αφήνοντάς του μια ανεξίτηλη γλυκόπικρη γεύση.
Στοιχεία Βιβλίου
Τίτλος: Είχε λιακάδα σήμερα
Συγγραφέας: Γιάννης Φιλιππίδης
Εκδόσεις: Άνεμος
Σελίδες: 338
ISBN: 978-960-9585-80-4
Έτος Έκδοσης: 2019
Επεξεργασία εικόνας: Στέλλα Στραύκου
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
