Το βιβλίο «Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι» της Νικολέτας Καπίλλα έφτασε στα χέρια μου σε μια περίοδο που η κοινωνία μας συζητά όλο και πιο έντονα για την έμφυλη βία.
Προσωπική άποψη: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος στη σειρά «Big Bang Books». Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό έργο. Μια αόρατη κλωστή συνέδεε τις ζωές εννιά κοριτσιών αποδεικνύοντας πως οι αποφάσεις της μίας επηρέαζαν καταλυτικά τη ζωή της άλλης. Ο μαθηματικός τίτλος λειτούργησε ως ένας καθρέφτης. Η συγγραφέας, μέσα από κοινωνικές πιέσεις και τον αγώνα των νέων να βρουν την ταυτότητά τους και τη θέση τους στον κόσμο, απευθύνθηκε ευθέως στην κάθε αναγνώστρια λέγοντάς της πως αυτό το κορίτσι θα μπορούσε να είναι η ίδια.
Αυτό που με κράτησε περισσότερο στην ανάγνωση ήταν η ρεαλιστική απεικόνιση των χαρακτήρων. Η Καπίλλα δεν χώρισε τον κόσμο σε απόλυτα καλούς και κακούς. Παρατήρησα πώς οι ρόλοι εναλλάσσονταν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Βανέσα, η οποία δεχόταν παρενόχληση από έναν καθηγητή της αλλά ταυτόχρονα συμμετείχε στον λεκτικό εξευτελισμό μιας συμμαθήτριάς της. Το «Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι» φανέρωσε πως τα τραύματα συχνά γεννούν νέα τραύματα και πως η σιωπή αποτελεί τον μεγαλύτερο σύμμαχο της βίας. Η απουσία αντίδρασης είτε στους διαδρόμους του σχολείου είτε μέσα στο ίδιο το σπίτι έθρεφε το τέρας αντί να το ηρεμεί.
Η συγγραφέας διαχειρίστηκε τα ευαίσθητα ζητήματα με εξαιρετική προσοχή. Στις σκηνές της σεξουαλικής βίας ή της διαδικτυακής διαπόμπευσης απέφυγε τον εντυπωσιασμό και το θέαμα. Εστίασε αποκλειστικά στο σοκ και στην ψυχολογική συντριβή των θυμάτων, αφαιρώντας κάθε δικαιολογία από τους θύτες, διαλύοντας πως το κορίτσι προκάλεσε τη συμπεριφορά τους. Παράλληλα με προβλημάτισε η παρουσία γυναικών που συντηρούσαν τη βία, όπως φίλες που πρόδιδαν ή μητέρες που πίεζαν, υπενθυμίζοντας πως η απουσία αλληλεγγύης είναι εξίσου καταστροφική.
Ένα από τα σημαντικά στοιχεία του βιβλίου είναι ότι δίνει φωνή σε κορίτσια που συχνά δεν ακούγονται. Παρουσιάζει με ειλικρίνεια φόβους, δυσκολίες αλλά και τη δύναμη που μπορούν να βρουν μέσα τους για να συνεχίσουν. Με αυτόν τον τρόπο το βιβλίο δεν είναι μόνο μια αφήγηση ιστοριών, αλλά και μια πρόσκληση για σκέψη και συζήτηση γύρω από σημαντικά κοινωνικά θέματα.
Η όγδοη ιστορία, το «συν μία» του τίτλου, έκανε τη διαφορά καθώς απομακρύνθηκε από τον αυστηρό ρεαλισμό και άγγιξε τα όρια του φανταστικού. Η διήγηση εκεί πήρε έναν πιο σκοτεινό τόνο μιλώντας για έναν χειριστικό σύντροφο με φόντο ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο στο βουνό. Το τέλος δεν στόχευε στην ταραχή αλλά στην επίγνωση της ατομικής ευθύνης. Η ανεπιτήδευτη γραφή και η φυσικότητα του λόγου έκαναν την ιστορία να ρέει αβίαστα, προσφέροντας ένα πολύτιμο ανάγνωσμα για εφήβους, γονείς και εκπαιδευτικούς.
Εδώ θίγονται οι δυσκολίες στο οικογενειακό και κοινωνικό της περιβάλλον, η αίσθηση ότι συχνά δεν σε καταλαβαίνουν, η ανάγκη των νέων να ακουστούν και να γίνουν αποδεκτοί. Η πίεση, η διαχείριση φόβων και ανασφαλειών, η αμφισβήτηση, η έλλειψη αυτοπεποίθησης ή στήριξης, η μοναξιά, η υπεράσπιση του εαυτού σου, η δύναμη.
Κλείνοντας το «Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι» αναρωτήθηκα πόσες φορές κλείσαμε τα μάτια μπροστά σε ένα περιστατικό βίας, νομίζοντας πως η σιωπή μας θα μας προστατεύσει, ενώ στην πραγματικότητα απλώς μεγαλώναμε τον κύκλο της κακοποίησης.
Περίληψη: Επτά συν μία ιστορίες έμφυλης βίας για ένα κορίτσι ή για πολλά κορίτσια. Επτά συν μία ιστορίες που μιλούν για εσένα, για εμένα, για όλες εμάς. Μία αόρατη κόκκινη κλωστή συνδέει τις ιστορίες εννιά κοριτσιών, με τις εξελίξεις στη ζωή της μίας να επηρεάζουν τη ζωή της άλλης, δημιουργώντας μια μορφή σπονδυλωτού μυθιστορήματος.
Νίκη, Βανέσα, Στέλλα, Λένα, Μαρία, Σάντρα, Άννα, Χριστίνα, Ρίτα, οι ηρωίδες των οκτώ ιστοριών. Θα μπορούσε να είμαι εγώ ή εσύ, μα κι όλα τα κορίτσια που αγωνιζόμαστε στον στίβο της ζωής προσπαθώντας να βρούμε τον δρόμο μας, να ωριμάσουμε, να δημιουργήσουμε, να αναπτύξουμε την προσωπικότητά μας και να προσδιορίσουμε την ταυτότητά μας, αφήνοντας το δικό μας στίγμα στον κόσμο.
Κακοποιητικοί σύντροφοι, καθηγητές που ξεπερνούν τα όρια, δειλοί, αδιάφοροι, χειριστικοί ή καταπιεστικοί γονείς, συμμαθητές και συμμαθήτριες που απειλούν και εκβιάζουν. Και στον αντίποδα, αγόρια που ξέρουν να σέβονται και να υποστηρίζουν τον άλλο ανεξαρτήτως φύλου, αλλά και κορίτσια δυναμικά, που ανακαλύπτουν τον εαυτό τους και δίνουν το μήνυμα της ενδυνάμωσης και της αλληλοϋποστήριξης.
Στοιχεία βιβλίου
Τίτλος: Επτά συν μία ιστορίες για ένα κορίτσι
Συγγραφέας: Νικολέτα Καπίλλα
Εκδόσεις: Κέδρος
ISBN: 978-960-04-5567-0
Σελίδες: 168
Έτος έκδοσης: 2025
Επιμέλεια: Ζωή Τσούρα
Δημιουργία κεντρικής εικόνας: Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη
Υποστηρίξτε το blog μας με μία δωρεά, πατώντας εδώ
